Connect with us

Yazılar

“Adıyaman: Sahipsiz Memleket” – Alperen Gençosmanoğlu

Yayınlanma:

-

6 Şubat 2023 saat 04:17’de Maraş merkezli gerçekleşen 7.6 şiddetindeki depremden yaklaşık 51 saat sonra Adıyaman’daki Bozbey Caddesi’nde bir enkazın başındaydık. Vardığımızda bizim gibi Gümüşhane’den oraya daha öncesinde varan arama-kurtarma konusunda yetkin ve tecrübeli ekipler enkazın başında çalışma halindeydiler. Yola çıktığımız ekibimizin bir kısmı Acil Yardım ve Afet Yönetimi Bölümü’nün öğrenci ve hocaları olmakla birlikte üniversitenin pek çok farklı biriminden gönüllüleri düşününce çoğunlukla amatörlerden oluşan bir ekip olduğumuzu söyleyebilirim. AYAY’dan hocamız bize turuncu AYAY yeleklerini dağıttı, üzerimize giyip enkaz başında çalışan ekibe zincir oluşturarak kovalarla elden ele çıkarılan molozun alandan tahliyesine yardım etmeye başladık.

Çalıştığımız enkazda yaşam belirtisi tespit edilmişti, bu sebeple motivasyon yüksek, umut ve gerginlik had safhadaydı. Bu sırada çevreden birçok depremzede yanımıza gelerek kimi zaman gözyaşları içinde yalvararak, kimi zaman sitem ederek, kimi zaman bu yetersizliğe ve geç kalmışlığa isyan ederek öfke içinde bizleri henüz yeterli müdahalenin gelmediği ya da hiç müdahale edilmemiş olan kendi yakınlarının olduğu ve ses aldıklarını söyledikleri enkazlarına götürmek için canhıraş şekilde dil döküyorlardı. Ancak ekibin, enkazdan ses aldığı için oradan ayrılması mümkün değildi. O sırada hocamız, ekipten gelen bir uyarı üzerine yanımıza gelerek şimdilik yelekleri çıkarmamızı tembihledi, zira yardım feryadı ile yanımıza gelen insanlar bu kadar yelekli insanı bir arada görünce arama-kurtarma konusunda yetkin birçok insanın bir enkazda toplandığı varsayımına kapılmakta, bu da gerginliğe sebep olmaktaydı.

Adıyaman Valiliği’nin bulunduğu sokağın hemen arkasında, neredeyse baştanbaşa yıkılmış enkazlarla kaplı bir caddede çalışıyorduk. Vardığımız 3. gün itibariyle 100 metrelik bir hattın üstünde belki de ondan fazla iş makinesi çalışıyordu. Buna rağmen boşta bekleyen enkazlar, hâlâ iş makineleri talep eden birçok depremzede vardı. 3. gün itibariyle en azından o caddede birçok kepçe yerini almış olsa da arama-kurtarma noktasında yeterli düzeyde tecrübeli ve yetkin insan sorunu devam ediyordu. Tabii ki bu durum makine gücü noktasında tüm sorunların hâllolduğu anlamına gelmiyor. Bölgede bulunduğumuz süre içinde Gümüşhane’den yanımızda getirdiğimiz jeneratör, kırıcı-delici matkap, mazot ve benzin pek çok yerde ihtiyaç duyulan, enkazlarda can kurtarmak için kullanılan araç-gereçlerin başında geliyordu. Öte yandan iş makinesi olarak kepçe daha bol miktarda görünse de kırıcı ve vinç noktasında şehrin ihtiyacını karşılayacak bir durumdan bahsetmek mümkün değildi. Ekipler enkazlarda çalışma yaparken çoğu zaman binanın yıkılmamış halini görmek istiyorlar, ya da binayı bilenlerden evin plânını öğrenip ona göre ilerlemeye çalışıyorlardı. Kimi binalar ezilmiş konserveye dönmüş, kimi binalar yanındaki binanın içine girmiş, kimi yerde enkaz molozları ile hurdaya dönmüş arabalar birbirine karışmış… Ancak öyle ki bazı binalar teneke kutunun burulup parçalanması gibi akıl almaz bir hâl almıştı.

Alanda bulunduğumuz birkaç saatin ardından başında beklediğimiz enkazdan iki kız çocuğunun ve bir kadının canlı çıkarılması alanda tarifsiz bir sevinç yarattı. Bizim için de unutulmaz bir şahitlik oldu. Bu kurtarışların insanları gözyaşları içinde bırakan tarifsiz mutluluğunu düşününce buna vesile olmanın ürettiği tesir ve kıymeti bizzat Allah’ın müjdelediğini hatırlıyor insan: “Kim bir canı kurtarırsa bütün insanları diriltmiş gibi olur.” Enkazların kendine has garip bir ortamı vardı, yaşayanlar kurtarıldığında da cenazeler çıkartıldığında da insanlar gözyaşları içinde kalıyor ve her iki durumda da çoğu zaman tekbirler getiriliyordu.

Pek çok enkazın önünde insanlar, yaşlı teyzeler, küçük çocuklar beton yığınlarına hapsolmuş yakınlarına ağıtlar yakıyorlardı. Ülkede ağıtlara mahkûm edilmiş olan Kürtçenin yeniden hüzünle ve çaresizce dile gelişine şahit oluyorduk. Kışın en sert günlerinde sokak ortasındaki uzun bekleyişleri esnasında depremzedeler bir yandan ateşler yakarak kendilerini soğuktan korumaya çalışırken diğer yandan göçük altında kalanların geceyi atlatıp atlatamayacağı endişesiyle kahroluyorlardı. Ben de çoğu zaman denk geldiğim bu ateşlerde, ayakta kalabilmek için kendimi biraz ısıtmaya çalışıyordum.

Şehre varmamızın birkaç saat sonrasında ekibimize kentin farklı noktalarındaki enkazlardan kurtarılmayı bekleyen canlı insanlar olduğuna dair haberler, çağrılar geliyordu. Bu şekilde haber gelen yaklaşık iki kilometre uzaklıktaki bir noktaya şehirdeki trafik sebebiyle yürüyerek gitmeye karar verdik. Bu sırada büyük oranda şehrin ana caddesi üzerinden ilerledik, enkazların yaygınlığına ve insanların müdahale olan yerlerdeki ümitvâr duruşlarına, henüz müdahale edilmemiş, artık ses duyulamayan yerlerdeki çaresiz bekleyişlerine tekrar tekrar şahit olduk. Bize verilen adrese ulaştığımızda bir ailenin taziye haliyle karşılaştık. Bize enkaz içindeki vefat etmiş kızlarının sıkışmış ayağını gösterdiler. İlk iki gün gelmeyen yardım ve artık alınamayan sesler arasında, yakınlarının bedenlerini çıkarmak için, elleriyle kazıyarak kendilerini parçalarcasına gösterdikleri çabaları anlattılar. Aslında bunun için söze de ihtiyaç yoktu, anlatanın ellerine bakmak pek çok şeyi görünür kılıyordu zaten.

Oradan çaresiz dönerken şehrin ana caddesi üzerindeki pek çok enkazdan birinin önünde bekleyen bir kişiyle konuştuğumuzda, çeşitli ekiplerin binada canlı olması dolayısıyla oraya geldiğini ancak eldeki teçhizat, ekip durumu ve binanın yıkılma biçimindeki zorluk dolayısıyla müdahale etmeden gittiklerini, enkazdakilerin ölüme terk edilişini göz göre göre kabullenmek zorunda kalmasını umutsuz ve perişan bir halde bizimle paylaştı. Bu durum onun için Adıyaman’ın unutulmuş ve hiçe sayılan bir şehir olduğuna dair inancını katmerlendiren bir hâl almıştı. “Adıyaman’ın plakası 02, başlarda geliyormuş gibi ama kimsenin gözünde değerimiz yok, bizi silip atsınlar, Adıyaman sahipsiz!” gibi serzenişlerde bulunurken, kendi yakınlarının hemen bitişiğindeki binada vefat eden milletvekilinin naaşının özel imkânlarla kısa sürede enkazdan çıkartıldığını ama kendisi gibi garibanların hâlâ beklediğini ekledi. Bu karşılaşmanın ardından Bozbey caddesine geri döndük.

Valilik binasının tam karşısında yer alan enkazın önünde toplanan kalabalıktan bir vatandaş tüm öfkesiyle feveran etmeye başladı. “Burada devlet yok, devletin de yönetenlerinin de sorumluların da…” Bizim önümüzde bu haykırışta bulunan depremzede de o caddede iş makinelerini ve çalışan ekipleri görüyordu. Ancak deprem olalı 60 saati geçmiş, tam valiliğin karşısında yer alan bir enkazda hâlâ içerideki yakınlarına ulaşmak için arama-kurtarma ekiplerinin ve uygun şekilde ilerlemek için gereken teçhizatın yoksunluğunu çeken ve gözünün önünde bu gecikmeden dolayı yakınlarının ölümünü izlemeye mahkûm bir insanın isyanı karşısında kimin ne söz etmeye hakkı var!

Orada bulunan onlarca insan ya kendi halindeydi ya da sessizce ve başı öne eğik bu isyanı dinliyordu. Bu yazıyı yazarken sosyal medyada devletin savunuculuğuna soyunmuş, mazlum ve acılı insanları aşağılama, yalancı çıkarma pahasına bugüne kadar onlarca çelişik eylemleri, adaletsizlikleri ve zulümlerini milyonlar önünde işleyen ve temsiliyet iddialarıyla devlet diye sahte bir kutsiyet üretenlerin sözlerini muteber göstermeyi iş edinenlere bakıyorum. Sokaklardaki iş makinelerini, kurulmuş çadırları kanıt olarak gözümüze sokmaya çalışarak göçük altında kalan yakınlarının seslerini dinleye dinleye ölümüne şahit olmuş insanlara küfretmekten geri durmuyorlar. Allah, Kuran’da yalnız zulme, haksızlığa maruz kalmış insana kötü konuşma hakkını tanırken (Nisa-148), bunu bastırmaya çalışmak kimin haddine düşer! “Geç kalmış adalet, adalet değildir!” sözü sadece bir Facebook postu değilse yeterli düzeyde arama-kurtarma ekiplerinin ve teçhizatlarının koordineli ve süratli bir şekilde sahaya intikalini sağlamakla görevli makamlardaki insanların sorumlulukları ne olacak! Pek çok insanın “Adıyaman sahipsiz!” demesini gerektirecek bir geç kalınmışlık, yetersizlik ve ihmalkârlığın yol açtığı sorunlarla boğuşmakta olan insanların hakkı kimden sorulacak? İnsanlar arama kurtarma ekiplerinin tabiri caizse parçalanıp aynı anda pek çok enkaza yetişmesini isterken gerekli koşullar sağlansa belki de alanda olmak isteyecek on binlerce maden işçisinin madenlerinde çalışmaya devam etmek durumunda kalmasında sermaye ve devleti ya da devlet denilen kurumları yönetenleri odağa koymamak mümkün mü?

Koordinasyonsuzluğun Sebep Olduğu Mahrumiyetler

Şehirde suların akmadığını biliyorduk ama abdest ve tuvalet ihtiyacı için caddedeki yıkılmamış olan camiye girdiğimde, susuzluğun sebep olduğu ve insanların dertlerini daha da katmerlendiren temizlik sorunuyla karşılaştık. Maalesef tuvaletlerin içi kaçınılmaz bir şekilde neredeyse tamamen pislik ile kaplıydı ve bu durum sadece buraya has değildi. Neredeyse şehrin tamamında şebeke suyu olmaması ve portatif tuvalet gibi çözümlerin henüz ulaşmamış oluşuyla bu tablonun depremin ilk haftasında “olağanüstü halin normali” haline geldiğini söylemek gerekir. Bu noktada tuvaletlerin geldiği durum bana ülkedeki siyasi elitlerin ilan ettikleri her OHAL dönemiyle bizleri ve memleketi içine düşürdükleri hâlin ibretlik bir temsili olarak göründü. Bugün ülkede yönetimi ve gücü elinde tutanların bu deprem felaketinde yaşananlarda bile alabildiğine dik ve mağrur durmayı başarabilmeleri pislik seviyesinin neremize kadar geldiğinin bir göstergesi olsa gerek.

“Belki daha iyi bir durum vardır, su bulabiliriz.” diye düşünerek gecenin sabaha doğru ilerleyen bir saatinde Adıyaman Üniversitesi kampüsüne girdik. Üniversitenin kafeteryasında ve kampüste arabalarının içinde uyuyan birçok insan gördük. Kampüsteki binalardan birine girdiğimizde de lavabolarda yine aynı durumla karşılaştık. Sular akmıyordu ve tuvaletler girilmez hale gelmişti. Bu bizim gibi şehre geçici süreyle gelmiş insanlar için belki zor ama geçiştirilebilir bir durumken neredeyse tamamen evsiz kalmış, enkazların başında yakınlarını ölü ya da diri olarak almak için bekleyen bir şehir, bir yandan da susuzlukla ve bunun yol açabileceği her tür sorunla yüzleşmek durumunda kalmıştı. Depremin beşinci günü akşama doğru Adıyaman’dan ayrılırken bu sorun çözülememişti, sadece Besni’de bir gecemizi geçirdiğimiz kültür merkezinde suların aktığına şahit olduk ancak ilerleyen günlerde bu duruma bir çözüm getirilmesi gündelik hayatın en önemli problemlerinden biri olarak öne çıkıyordu.

İlk günümüzde zaman akşam vaktine doğru yaklaşırken yanımıza aldığımız erzakların dağıtımı için harekete geçtik. İlk iki gün için deprem bölgelerinde ekmek ve içme suyuna erişim sorunlarına dair bildirimler gelmesi, insanların açlık ve susuzluk çekebildiğini duymamız dolayısıyla başka ürünlerin yanında gıda malzemelerine ve ekmeğe ağırlık vermiştik. Ancak şehirde genel bir dağıtıma çıktığımızda ve ertesi gün sabahın erken saatlerinde rotamızı Adıyaman’ın Besni ilçesi ve ilçenin çeşitli köyleri ile genişlettiğimizde ekmek ve su sorununun daha geniş anlamda da gıda ve beslenme sorununun depremin üçüncü ve dördündü günü itibariyle en azından bizim ulaşabildiğimiz bölgelerde akut bir problem olmaktan çıktığını görmüş olduk. Bu sırada farklı bölgelerde pek çok yardım tırıyla, kamyonuyla karşılaştık. Şehir merkezinde de aşevleri ve sabit şekilde konumlanmış yardım tırları görmüştük. Bu süreçte dağıtım ve koordinasyon noktasındaki zafiyeti de bizzat kendimiz gözlemlemiş olduk. Gelen erzak ve yardımların dağıtımında düzgün bir koordinasyon sağlanamaması, gelen yardımların belli bölgelerde yığılmasına ve hangi yardımların nerelere, ne düzeyde ulaşıp ulaşmadığının bilinemezliği gibi ulusal düzeyde sağlanması gereken ancak sağlanamayan bir organizasyon faciasına neden oluyordu. Hangi bölgenin, hangi tür ürünlere ihtiyacı olduğunun tespiti ve çalışmaların bu yönde ilerletilmesinde de ciddi bir acziyet ve de zafiyet durumu söz konusuydu. Bölgeden bölgeye her gün öne çıkan ihtiyaçlar değişebiliyordu, ancak buna göre organize olması gereken ağlar genelde bunun gerisinde kalıyor, kimi zaman ve yerlerde bir araba dolusu erzaktansa bir jeneratör ve delici-kırıcı matkap ya da bir çadır daha kıymetli olabiliyordu. En önemli meselelerden biri gelen yardımların israf olmadan, yığılmaya yol açmadan tüm depremzedelere ulaştırılmasına dair sistematik ve erişilebilir bir sistemin oluşturulabilmesiydi.

Bu noktadaki yetersizliği ikinci gün geceyi geçirmek için gittiğimiz Besni Kültür Merkezi’nde tekrar gördük. Kültür merkezi hem şehre dışarıdan gelen arama-kurtarma ve gönüllü ekiplerin hem de şehir ahalisinin konaklamasına ayrılmıştı. Şehrin ve ilçenin genel durumu göz önünde bulundurulduğunda burası gerçekten çok hayati imkânları olan bir alandı. Hem sular akıyordu hem de elektrik vardı ve burada kalanlar için iaşe anlamında battaniye, yorgan gibi barınma malzemesi; ısınma imkânı ve erzak vardı. Ancak maalesef burada da ekmek gibi uzun süre saklanamayacak ürünlerin biriktiğine ve nasıl dağıtılacağının bilinemediği bir israfa şahit olduk.

Besni’de Bir Enkazın Etrafında

Küçük bir ekiple Besni’deki yardım dağıtımımızı bitirdikten sonra ekibimizin geri kalanı da Adıyaman merkezden buraya intikal ettiler. Besni’nin merkezine vardığımızda düne kadar ses alınan bir enkazdaki kurtarma faaliyetine destek vermeye karar verdik. Yeleklerimizi giyip enkazda konum alırken yurtdışından gelen arama-kurtarma ekipleri de enkaza intikal ettiler. Yurtdışı ekiplerinden bahis açmışken ilçedeki ilginç bir aradalıktan da bahsetmek gerekir. Deprem öncesinde hayatımda Adıyaman merkezde hiç bulunmamış, Besni diye bir ilçe olduğunu duyup duymadığımı bile hatırlayamazken depremin dördüncü günü bu ilçenin köylerini geziyorduk ve ilçe merkezinde Gümüşhane’den buraya gelen bizler gibi ülkenin çok farklı yerlerinden gelen insanlar vardı; en azından benim şahit olduklarım Ankara’nın bir ilçe belediyesinden organize şekilde gelmiş bir ekip, yine Ankara’dan gelmiş itfaiyeciler, Kütahya’dan madenciler, ilçede hareket edecek vasıtaları olmasa da aletlerini yüklenip İstanbul’dan gelmiş inşaat işçileri, buna ilaveten Bulgaristan, Polonya ve Venezuela’dan gelen arama kurtarma ekipleri… Allah bir daha bize böyle felaketler yaşatmasın ve böyle afetlerden muhafaza eylesin ancak Besni’deki bu ilginç buluşmada benim için ve sanırım pek çok başka insan için de hayatlarındaki unutulmaz bir toplanma ânı olmuştur. Tabii ki ilçeye gelen insanların çok büyük kısmı cânı gönülden ve kendi iradeleriyle oraya gelmişlerdi ama dört gün öncesine kadar hiç akıllarının ucundan geçmeyen bir mekânda, hiç tanımadıkları insanlarla aynı gaye için omuz omuza vermeye hazır şekilde bir araya gelmek de insana tekrardan kader karşısındaki bilinemezliğini hissettiriyor ve gayba yeniden iman etmek için bir davet taşıyor.

Herkes önüne çıkan seçenekler ya da açabildiği yollardan, iradesi ve kapasitesi elverdikçe işin bir ucundan tutmaya çalışıyordu. Yurtdışından gelen ekiplerin yanında tanıştığımız bir arkadaş, “Elimden pek bir şey gelmiyor ama yabancı dil bildiğim için yurtdışı ekiplerinin yanında bulunarak, onların enkaz altında kalanların yakınlarıyla ve Türkiye’den ekiplerle iletişimini kurmaya çalışıyorum.” diyordu. Bulgaristan ekibinin yanında ise Bulgarca bilen daha profesyonel bir çevirmen gördüm. Yine de hem burada gördüklerim hem de farklı yerlerden dinlediğim gelen her yurtdışı ekibine kendi dillerinde tercüman sağlama noktasında da sistematik ve başarılı bir çalışma yürütülemediği yönünde oldu.

Enkaz altındakilerin yakınları ve enkaz üzerinde çalışan diğer grupların ikna edilmesi sonrasında yurt dışından gelen ekipler eğitimli köpeklerle enkaz içinde yaşam belirtisi olup olmadığını tespit için hazırlıklara giriştiler. Uygun ortam için bütün iş makineleri ve el aletleri durduruldu. Enkazın üstü ve çevresi boşaltıldı, hatta köpeklerin koku hassasiyeti dolayısıyla herkes yolun karşı tarafına geçti. Deprem sonrası geçen günlere göre oldukça kısa bir süren bu çalışma, belki 10 dakika alsa da enkaz altında kalanların yakınları için yıllara bedel ve gerginliğin had safhada olduğu çileli bir bekleyişti. Çünkü çok geç kalınmış, düne kadar işitilen sesler duyulmaz olmuştu, bu âna kadar yitirilen zaman dolayısıyla artık zaman kaybetmeye sabır kalmamıştı. Öte yandan yurtdışı ekiplerinin canlı belirtisi bulamaması hem o enkazda çalışmayacakları anlamına gelecek, hem de son umutları da yaralayan bir etkiye yol açacaktı ve maalesef sonuç bu yönde oldu. Ancak bu söylediklerimden yurtdışından gelen arama-kurtarma ekiplerine dair olumsuz bir intiba bırakmak istemem. O akşam Türkiye’den arama-kurtarma tecrübesi olan bir ekiple konuştuğumda gün boyu Polonya ekibiyle birlikte çalıştıklarını ve hem sahip oldukları teçhizat hem de içindeki insanların çeşitliliği ve profesyonelliği noktasında takdire şayan bir ekip olduklarını aktarmışlardı. Polonya ekibi kendi kapasitesiyle o gün kolu enkaza sıkışmış ve enkazdan çıkartılmayı bekleyen bir depremzedenin sıkışan kolunun durumuna dair tespitler yaparak, kişinin kendisinden ve enkazın etrafındaki aile yakınlarından onayları ve imzalarını alıp, gerekli anestezik işlemleri yaparak kolu kesip kurtarma çalışmasını başarıyla tamamladıklarını anlattılar.

Başında beklediğimiz enkazda yurt dışı ekiplerinin yaptığı taramalarda yaşam belirtisine rastlanılmaması sonrası o ekipler enkazdan ayrıldı. Ancak enkaz altında kalanların yakınları için küçük de olsa hala bir umut vardı çünkü bu süreçlerde hem insanların bizzat kendi tecrübelerinden gördükleri hem de dolaşımda olan haberlerden öğrenildiği üzere belki istisna da olsa bazen profesyonel bir arama-kurtarma ekibinin ilk planda yaşam belirtisi tespit edemeyerek enkaz altında sırasını bekleyen başka canlara ulaşmak ümidiyle oradan ayrılmak durumunda kalmaları sonrasında başka ekiplerin o enkazlarda beklenmeyen şekilde canlılara ulaşabildiği bilinmekteydi. Öte yandan velev ki bu ümit tükenmeye dönmüş olsa da insanların cenazelerine ulaşmak, naaşlara eziyet edilmeden, bedenler çürümeye dönmeden ulaşma isteğine kim bigâne kalabilir; enkazın önüne arkasına bakmadan bir molozmuşçasına yıkımına kim razı gelebilir ki? İnsanların ölüsünü gömmesinin, bir mezara sahip olmasının ne kadar kıymetli olduğunu ancak bunun yokluğunu çekenlerin yıllar süren çileli bekleyişleriyle bakarak anlayabiliriz sanırım. Srebrenica katliamının üzerinden uzun yıllar geçmesine rağmen, katledilenlerin yakınlarının ölülerinin kemiklerine ulaşarak kendilerine ait bir mezara kavuşmak için bekleyişleri ya da bu coğrafyamızda faili meçhul cinayetlerde yakınlarını kaybetmiş insanların peşine düştüğü arayışta bir yas mekânına sahip olmanın önemini en sert ve yakıcı şekliyle görmek mümkün.

Bu duygular ve ortam eşliğinde ekip olarak burada kalarak enkazda çalışan insanlara yardım etme kararı aldık. O sırada ekibimizin içinde Adıyaman’a bizden önce yine Gümüşhane’den gelmiş olan AFAD koordinesinde çalışan tecrübeli arkadaşlar da vardı. Onlar Adıyaman merkezde hâlâ canlılara ulaşmak için yoğun çaba gösteren ancak artık yorgunluktan tükenmiş bir başka profesyonel ekipten destek çağrısı alınca haklı olarak bizden ayrılarak oraya intikal etmeye niyetlendiler. Bunun üzerine ekibimizin başını çeken hocamız, bu arkadaşlardan aletlerin kullanımına dair ekibimize hızlandırılmış bir eğitim vermesini istedi. Hilti firmasının galat-ı meşhur ile halk arasında ismine dönüşmüş olan delici-kırıcıların ve jeneratörün nasıl kullanıldığı, bu aletlere ilişkin nelere dikkat edilmesi gerektiği, olası sorunların neler olabileceği noktasında bizlere yoğunlaştırılmış bir eğitim verdiler. Büyük iş makinelerini bir kenara koyduğumuzda bu aletler ve tabii demir makası, oksijenli demir kesici, kazma, kürek, balyoz gibi birkaç alet enkazlarda kullanılan ana malzemelerdi.

Ancak enkaz alanında hem yine başka bir şehirden gelen organize bir ekibin olması ve bölge halkından enkaz çalışmasında olup bu aletlerin kullanımına hâkim insanların zaten var olması dolayısıyla aletlerimiz alanda iş gördüyse de bizim kullanmamıza pek gerek kalmadı. Biz daha geniş ekip gerektiren, enkazdan moloz tahliyesine yoğunlaştık. Ekibimizde kendi ifadesiyle ekskavatör, bizim ise genellikle kepçe diye andığımız araçların operatörü olan bir arkadaşımız vardı. Kafilemizde kepçemiz yoktu ama kepçelerle birlikte gelen operatörler uzun süreli çalışmalar sonucunda yorgun düştüğünde bu makinaları devralacak yedek operatörlerin varlığı elzemdi. Enkazın başında bulunduğumuz sürelerde kepçeyi zaman zaman arkadaşımız kullandı. Yine ekibimizde enkaz içindeki tünellere girme tecrübesi bulunan bir arkadaş, enkaz içinde bir keşif yaptı, mühendis bir arkadaşımız ise binadan kolon, kiriş ve zeminlerin tasfiyesinin plânlanmasında rol aldı. Ekibimizin bir kısmının AYAY’cılardan oluşması sayesinde bu işin önemli bir parçası olan, enkaz üzerindeki gerekli düzenin, önlemlerin ve işleyişin sağlanması da bizim görevimizdi.

Afet Bölgesinde Karşılaşmalar: Madenciler ve İnşaat İşçileri

Benim ve tahmin ediyorum pek çok insanın depremi ilk öğrendiğinde, bu yolculuğa çıkarken ve deprem alanına ulaştıklarında keşkeleri, “Arama-kurtarma ve acil müdahale alanlarında eğitim almış olsaydım ve bugünlerde sahaya daha çok katkı sunabilseydim!” düşüncesi oldu. İçimden “İnşallah bu iş bir bitsin, bu tür eğitimlere katılayım, yarınlara hazır olayım.” diye kendime söz verdim. Ancak farklı karşılaşmalarım ve de gözlemlerim bana böyle bir eğitimi almış olmakla gelebileceğim düzeyin sınırlarını ve bunsuz da yapabileceklerimin imkânları olduğunu hissettirdi.

Bu noktada kendi adıma çok kıymetli bulduğum bu karşılaşmalarımı anmak isterim. O günün akşamında dinlenmek ve konaklamak için Besni Kültür merkezine geçtiğimizde arama-kurtarma için gönüllü şekilde Kütahya’dan gelen madencilerle ve İstanbul’dan gelen inşaat işçileriyle tanıştık. Madenciler o gün yaptıkları bir kurtarma operasyonunu anlattıklarında madencilerin bu tür bir felakette üstlendiği ya da üstlenebileceği benzersiz ve kıymetli konumu tekrar idrak ettim. Madenciler içine girdikleri enkazlarda ekibi ve tahliyeyi emniyete alan tahkimatlardan, yıkım tehlikesi olan yerlerde tahkimatın hangi teknik araçlarla nasıl ve ne şekillerde kurulabileceğinden bahsederken bir an düşününce göçükte kullanılacak pek çok aletin ve bir enkazda nasıl ilerleneceğine dair birçok yol ve yöntemin bu insanların gündelik hayatlarının bir parçası olduğunu hatırlamış ya da fark etmiş oldum.

Türkiye’deki madenleri ve çalışma koşullarını düşününce belki de her gün ölüm riskiyle burun buruna toprağın altına giren bu insanlar için bu tür uğraşlar iş hayatlarında kazandıkları gündelik melekeleri haline dönüşmüş bir görüş ve eyleyiş biçimi. Burada kabiliyet, tecrübe, iş bilmenin yanında neyin göze alınabildiği, neye cesaret gösterildiği de bir mesele. Kahrolsun ki bu ülkede kapitalist ilişkilerin işçi hayatını feda edilebilir bir meta haline getirdiği bu düzende binlerce madenci ailesini ve kendisini yaşatmak için ölüme yatmayı göze almayı da hayatının bir parçası haline getirmiş, bununla nasıl baş edeceğini öğrenmiş. Nizami bir arama-kurtarma ve acil yardım eğitiminde maden işçilerinin pek işlerinin olmadığı farklı şeyler de öğrenmek mümkündür, diye düşünüyorum ancak tahkimat kurmayı da, delici ve kırıcıyı eline almayı da eğitimden eğitime yapan pek çok insanın, istisnai zamanlar hariç yılın neredeyse her gününü bu aletlerle ve bu meselelerle geçiren insanların birçoğunun gösterebileceği pratikliği ve ustalığı göstermesi mümkün olmayabilir, diye değerlendiriyorum.

Tecrübelerini aktaran emekli madenci, bir grup gönüllü maden işçisi olarak Kütahya’dan ancak depremin üçüncü gününde bölgeye intikal edebildiklerini anlattı. Gönüllü olarak gitmek istediklerini resmi makamlara ilettiklerinde, ülkenin akredite siyasi muhalefet topluluğu içindeki bir partinin olaya dâhil olarak “Size acil ihtiyaç olabilir, karayoluyla değil uçakla gönderelim.” dediğini fakat kendileri yerine arama kurtarma vasfı olmayan partili gençlerin uçakla gönderildiğini ve kendilerinin kara yolları ile gelmek durumunda kaldıklarını anlattı. Madenci abi parti adını vurgulamadı, hatta başta söylemedi bile ancak ben bunu anmayı tercih ettim zira gerçek bir değişime, adil ve onurlu bir yaşama irademizi gasp etme peşindeki partiler eliyle değil, toplumsal dayanışma ve mücadele yoluyla sahip olabileceğimizi vurgulamak istedim. Madenci abi ile sohbetimizde daha acı olanı ise içinde bulunduğumuz hafta itibariyle Türkiye’deki pek çok maden işletmesinin normal düzeninde çalışmaya devam ettiğini söylemesiydi. Ülkedeki bütün maden işçilerine depremin ilk gününde gönüllü şekilde madende kullandıkları malzemeleri de yanlarına alarak arama-kurtarma için bölgeye gitmenin imkânının sağlanmaması devletin ya da en hafifiyle resmi makamların ve işverenlerin koordinasyonsuzluğu ve sorumsuzluğu, asıl olarak ise devletin acziyeti ve sermaye düzeninin egemenliğinden başka ne olabilir ki? Televizyon ekranlarına yansıyan madenci beyanatlarına bakınca da bu gerçek duyan kulaklara, gören gözlere ve akleden kalplere olanca sertliği ile çarpıyor.

Madenciler için bahsettiğim durumun bir benzeri ise, yine birebir konuşma ile daha iyi kanaat getirdiğim üzere, inşaat işçileri için geçerli. Bir binanın, hatta onlarca binanın yapımında çalışmış, her aşamasına bilfiil şahitlik etmiş kişilerden daha iyi kaç kişi beton yığınlarıyla nasıl baş edeceğini bilebilir ki? İnşaat işçileri ile konuşurken nasıl çarpık bir düzenin içinde olduğumuzu da farklı yönleriyle tekrar idrak ettim; yıllardır dünyanın her tarafında inşaat yapmakla övünen bir ülke, neredeyse her sermayedarın yöneldiği bir alan olarak inşaat, Avrupa’daki bütün ülkelerden daha fazla hazır beton üretmekle övünen birliklerin olduğu bir ülke ama tüm bu söylemlerin ve eylemlerin arasında bu ilerlemenin ve girişimciliğin altından kalkamadığı enkazlar…

İnsan düşünüyor; insansız hava araçları, uzaktan sinyallerle hedefi bulan güdümlü bombalar, insanların her konuşmaların ve hareketlerinin kontrol edildiği sistemlerin olduğu bir çağda ve bu “muasır medeniyet” seviyesini hedef edinmiş bir ülkede yaşıyoruz; iş onurlu bir hayat sunma ve insan hayatını kurtarmaya, doğa-toplum bütünlüğünde yeryüzünü güzelleştirmeye geldiğinde bütün sistem hata veriyor, eli ayağına dolaşıyor. Peşinden koşulan bu teknolojiler ve inovasyonlar insanların hayatlarını daha adil, daha eşit ve daha yaşanır hâle getirmek noktasında aciz ama kontrol edilebilir uysal hayatlar üretme ve hedefe koyduğu her şeyi yok edebilme noktasında alabildiğine heveskâr, bu durumda depremzede kardeşlerimizle dayanışmanın kaçınılmaz bir cüzü ve bu gidişe dur demenin yolu da bu düzeni ve bu sistemi bozguna uğratmak olmalı.

Bir Farz-ı Kifaye olarak Toplumsal Dayanışma

Besni’de geçirdiğimiz ilk günün akşamında gittiğimiz kültür merkezinde bir çay ocağı da kurulmuştu ve sürekli çay demleniyordu. Yeni çay çıktığında, kurtarmalara katılan emekli madenciye bir çay getirmek benim için mutluluk vesilesiydi. Bu ve benzeri anlar, bu felaket ortamında basit görülebilecek ama yapılması elzem, kalifiye olmayı gerektirmeyen ancak birilerinin üstlenmesi gereken “sıradan” pek çok işin de olabileceğini ve bunların da değerli olduğunu gösterdi. Mesela sırf bu tür toplanma merkezlerinde gelen gideni karşılamak, ortalığı toplamak, ortamı temizlemek, gelen insanlara yardımcı olmanın bile ne kadar kıymetli olduğunu fark ettim. Besni’deki ikinci günümüzde enkazda çalışırken bir ara enkazın önündeki ateş yanan toplanma ve dinlenme bölgesinde çok fazla çöp biriktiğini fark edince çöplere yöneldim. Tam o sırada bir iki kişi daha ellerinde çöp poşetleriyle yaklaştı ve birini bana verdiler. Hayatımda çöp toplamaktan bu kadar mutmain olduğum bir an daha hatırlamıyorum. Bu arada çöplerin çoğunun nereden geldiği de ayrı bir mesele. İki gün süresince Besni’de destek vermeye çalıştığımız bu enkazda yemek hiç eksik olmadı. Biz çalışırken belli aralıklarla pek çok ikram yapıldı ve bu ikramları getirenler o bölgenin kendi insanlarıydı. İnsanların tüm acılarına, kayıplarına, yoksunluklarına rağmen enkazda çalışanları ve çevredeki insanları aç bırakmamak için gösterdikleri kadirşinaslık ve diğerkâmlık nasıl tarif edilebilir bilmiyorum.

Arama-kurtarma tecrübesi olmayan bir gönüllü olarak deprem bölgesinde ya da enkazda neler yapılabilir sorgulamalarımda organize bir grubun parçası olarak hareket ederek dayanışmanın imkânını da tecrübe ettim. Enkazlarda sıradan insanlara da ihtiyaç oluyordu, özellikle molozların alandan tahliyesinde koridor yaparak elden ele aktarım bu kolektif çabanın belki basit ama gerekli bir aşamasıydı. Bunun yanında yelekleriyle bir grup olarak dışarıdan gelen insanların varlığı enkazda yakınları olan insanlar ile farklı açılardan da bir dayanışma sağlıyordu. Bu yardımlaşma ve dayanışma, felakete tutulmuş insanlar için moral, dayanma ve zor durumu paylaşma noktasında mütevazı da olsa bir destek sağlıyordu. Bunu hem enkazda çalışırken ara ara ettiğimiz muhabbetlerde hissediyorduk hem de çeşitli sebeplerle alandan ayrılıp dönüş yoluna çıkmamız gerektiğinde üzücü bir vedalaşma yapmamız gerektiğinde hissettik.

Enkaz çalışmasından ayrıldığımızı gören birkaç kişi ekibimizin yanına gelerek ayrılmamamız konusunda ricacı oldular fakat ayrılmamız gerektiğini ifade ederek bu konuda haklarını helal etmelerini istediğimiz bir depremzede buruk ve sitemkâr bir şekilde hakkını helal etmediğini söyleyerek yanımızdan ayrıldı. Aslında biz de öylece bırakıp gitsek gerçekten bir saygısızlık yapmış olurduk. Yerimizi Ankara’dan gelen itfaiyecilere bırakmak üzere kendileriyle sözleşmiştik ancak henüz onlar gelmeden alandan ayrılınca acelecilik etmiş olduk. Biz depremin 5. gününün akşamında dönüş yoluna girdik ancak ekibimizin bir kısmı Gümüşhane’ye döndüğümüz günün akşamında yeni eklenen gönüllülerle birlikte bölgeye gitmek için tekrar yola çıktılar.

Bize gelen bu sitemi ve bu yazıda yer verdiğim karşılaşmaları yazıya dökmüş olmamın asli sebeplerinden biri yazının başlığında yer verdiğim ifade ile feryat edip sesinin duyulmasını isteyen insanların sesine kendi şahitliklerim üzerinden icabet etmek iken, bir diğeri ise dayanışmanın pek çok farklı yolu olabileceğine ve ertelenemez hayati bir ihtiyaç olduğuna işaret etmektir. Depremzedelere bölge dışından gelecek yardımların organize edilmesi ve farklı şehirlere göçmek durumunda kalan depremzedeleri rahat ettirmek, onları misafir etmek bu işin önemli bir cüzü olmakla birlikte deprem bölgesinde bilfiil bulunmak, maddi ve manevi dayanışmayı düşürmeden kesintisiz bir şekilde sürdürmek toplumsal bir vazife, bir farz-ı kifayedir. Ve bu dayanışma o bölgedeki insanlar yaşanabilir evlere ve işlere dönene kadar sadece enkaz başlarında değil çadır ve konteynır kentlerde ve hayatın her alanında sürdürülmelidir. Depremzedelerin hepimizin üstündeki bir hakkı bu iken bir diğeri ise Allah’ın yeryüzündeki ayetlerinden olan depremin bir insani felakete dönüşmesine yol açan yeryüzünü ifsada dönük kent politikalarına, her türlü hile ve talan ile inşa edilen binalara, insanları bu evlere mahkûm kılan sosyo-ekonomik eşitsizliklere, deprem sonrasında insanları sefilliğe ve biçare kalmaya mahkûm eden, bununla da yetinmeyip acılı insanların yaşadıklarını ve sözlerini duymazdan gelen, karalamayı hak bilen ve bu duruma gelmemizin koşullarını uzun zamandır kendi elleriyle inşa eden siyasi elitlerin varlığına karşı durmamız, bu gidişatı elbirliğiyle değiştirmek için vereceğimiz mücadeledir. İnşallah önümüzdeki süreçte hem depremzedelerle dayanışmayı kesintisiz ve yükselterek sürdürmek, hem de dayanışmayı büyüterek toplumsal olarak sırtımızdaki veballerle hesaplaşabilmek bizlere nasip ve müyesser olur.

*Yazıyı okunaklı hale getirme noktasında katkıları için Mustafa Emin Büyükcoşkun ve Muhammed Gazali Kılınç’a teşekkürlerimi sunuyorum.

Tıklayın, yorumlayın
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Bildir
guest
0 Yorum
Eskiler
En Yeniler Beğenilenler

Köşe Yazıları

Bir Kuşak Hikâyesi: Fon’da Ne Var?

Yayınlanma:

-

Yaşadığımız oldukça trajik kuşak hikâyesini ve bunun nasıl da bir tekerrür olduğunu düşündükçe Mehmet Âkif için düş kırıklığı yaratan yüz yıl önceki o kuşak hikâyesinden bir ders çıkarılabilirdi belki, dememek mümkün değil ki şayet ibret alınsaydı, tekerrür mü ederdi?

Evet, yorulduk, kırıldık; eleştirmekten, dikkate alınmayan sözleri yinelemekten de usandık!  Ama her ne yaparsanız yapın sonuçta tarih ve kelimeler gelip dilinize dolanıyor. Kimi kışkırtarak kimi de öfkelendirerek hadi, ne susuyorsun, ‘işte bu anlattığım senin hikâyen!’ diyerek hem de! Öyle bir hikâye ki ister istemez maruz kalıyor ve etkileniyorsunuz çünkü tıpkı nice umutlarla yeryüzüne yayılan o küçük derecikler gibi Anadolu’nun köylerinden, kasabalarından yola çıkan binlerce, yüreği umut dolu genç gibi yollara koyularak şiddetine, eşitsizliğine, haksızlığına ve hiçe sayılmalarına maruz kalınan bir sistemi değiştirme azmiyle birleşerek ırmaklaşan bir hikâyenin içindesin. Yaşanılan süreç, romantik bir ütopizmden acımasız bir iktidar kavgasına evrildikçe ister istemez dışlanmış, daha doğrusu bu değildi benin rüyam, deyip bir kenara çekilmişsiniz!

Kuşak hikâyeleri de böyle başlar işte! Proudhon, Marx, Lenin, Efganî, Âkif, Nursî, Gandi, Kutub, Şeriatî, Malcolm X… Bizim kuşak da işte bu saydığım isimlerden öyle veya böyle etkilendiler, ilham aldılar ve ütopik umutlarına bel bağlayarak dünyayı değiştirmek uğruna yola çıktılar. Ütopyalar test edilmemiş hayallerdir ve çoğu kez gerçekleşimleri o hayallerin oldukça ötelerine savrulur hatta kendi kurucularının düşlerinin katili olur. Yok mudur bu acı gerçekliği aşan? Olsa da bir elin parmakları kadar azdır. Geride kalan ise çoğu kez trajik ve hatta komedik hikâyelerdir.

Aslında bizim kuşağın da dahil olduğu büyük hikâye, Cumhuriyetin kuruluşuyla başlar. Bir halkın yeniden doğuşuna dair dramatik bir öyküdür yaşanan. Her şey umutla, düşlerle ve heyecanla başlamıştır ama süreç ilerledikçe bu herkese, tüm Anadolu’ya ait hikâye giderek bir grup muhterisin elinde kalır. Aslında neredeyse ilk postkolonyal mücadele olarak başlayan süreç, tersinden bir işlev görerek neredeyse kolonyalizmin (Batı üstüncülüğünün) tüm İslam dünyasına hatta postkolonyal dünyaya benimsetilmesinin, çaresizleşmenin olumsuz bir örneğine dönüşür. Kemalist ideoloji, onurlu bir mücadeleyle ayağa kalkmanın değil de boyun eğmenin bir hâlet-i rûhiyesini yaymaya başlamıştır sâir dünyaya.

Orada da kalmamıştı bu hikâye. Günümüzde yaşanan hikâyenin de bir prelüdü, gerekçesi, referansı yahut günümüzün muhterisleri o günlerin adeta kötü birer mukallididir. Öyle ki günümüzün hikâyesinin mottosu fon ise o günün hikâyesinin mottosu da aferistler’dir. Öyle ki İstiklal mücadelesine yardım olsun diye Hindistanlı Müslümanlarca gönderilen paranın da sermaye yapıldığı Cumhuriyetin ilk bankası olan ve giderek hükûmet üzerinde bir baskı grubu hâline gelen İş Bankası’nda görevli politikacı ve nüfuzlu kişilere, İş Bankası’nın Fransızca karşılığı olan Banque d’Affaires kelimelerinden yola çıkarak, aynı zamanda ‘çıkarcı’ anlamına gelen ‘affairisme’ kelimesinin karşılığı olan ‘aferistler’[1] denmekteydi. Bu ise spekülatör anlamına gelmekteydi yani günümüzün fonzileri!

Cumhuriyetin başlangıcından itibaren millî gelirin yüzde otuzu askerî harcamalara ayrılmaktadır. Sivil ve askerî bürokrasiye verilen ücretler ve yine bu kökene dayanan millî burjuvaziye(!) verilen krediler de göz önünde tutulursa özellikle Cumhuriyet’in kuruluş yıllarında Osmanlı Devleti’nin borçları ve yabancı şirketlerin millîleştirilmesine ayrılan paylarla birlikte bütçenin tamamını bulan, belki de aşan bir giderler tablosu ortaya çıkmaktadır. Bu koşullar içerisinde ülkenin kalkınması ve geri kalmışlık yazgısını yenmesi, ülkenin yeni sahiplerinin seçmiş olduğu ya da kendilerine benimsetilen bir stratejiyle yine gelişmiş olan ülkelerden alınacak borçlara ülkeyi mahkûm kılmaktadır. Gerçi bu strateji, son dönemdeki Osmanlının da stratejisidir ve Osmanlı’dan tevarüs edilmiştir. Bu strateji ise Batıcı bir sınıf yaratmayı ülkenin kalkınmasından daha önemli görerek sömürgeci ülkelerin dayattığı ithal ikâmeciliğini ve buna uygun bir sömürü siyasetini kolaylaştıran bir siyasal-hukuksal ilişkiler ağını oluşturup bunu da millî bir burjuvazi yaratma teşebbüsü olarak takdim etmekle sonuçlanmıştır.

Böylece Batılı ülkeler tarafından sürdürülen sömürü ve bu sömürüye kaynak yaratmak için yürütülen iç sömürü, modernleşme ve ilerleme başlıkları ve hedefleri altında meşrulaştırılmıştır. Oysa modernleştirici ütopya olarak algılanan Batı sistemi, toplumsal dinamikleri tasfiyeyi ve durdurmayı değil, en iyimser yaklaşımla kendi çıkarlarına uygunlaştırmayı amaçlar. Tabii ülkenin kendi koşullarınca oluşturulmayan ve tasarımını bu ülke halkına dayandırmayan iktidar seçkinlerinin doğal olarak başka bir seçeneği yoktur. Ne var ki bu apaçık aracılık işlevinin sözüm ona millîliği, yerliliği ve bağımsızlığı; emperyalist vesayetin dayattığı koşulların ve bu koşullarla çatışmayı göze alamayan bir iktidarın yarattığı sömürü ve bu sömürüye ilişkin düzenlemeler, kendini halkına karşı millî bir devlet olarak takdim eden bir iktidarın bu emperyalist ilişkiyi sözde bağımsız bir ulusal devlet söylemine bir tür tercümesidir. Dolayısıyla bu dil, daha başından, üstüne yerleşmiş olduğu zemin nedeniyle sorunlu ve mürâî bir dildir.

Oysa bağımsızlaşma ve kalkınma savaşımı, bir başka tarzda da verilebilirdi: Emperyalist ilişkiler ağında bir yer kapma kaygısı taşımaksızın bu halkın değerlerinin ve potansiyelinin harekete geçirilmesine dayanarak verilen bir millî mücadeleyle… Tıpkı Hindistan veya Çin gibi! Gerçi buralarda da Batıcı stratejiler galebe çalmış; özgürleşme, bağımsızlaşmanın önüne alınamamıştır. Zira savaşımın kendisi büyük ölçüde sömürgecinin araçlarıyla verilmektedir ve bu araçlar sanıldığı gibi sadece mekanik gereçlerden ibaret değildir. Bir biçimde Batı modernleşmesini de yaratan kapitalist mantığın taşıyıcıları olan bu gereçler, sadece savaşımın gereçleri olmaktan öte, mantığın da işlevleridir.

Nitekim Kemalist kadroyu da üreten mantık, tam da bu bağımla(n)ma stratejisinin ürünüdür. Kendilerini eğiten Osmanlı modernleşmesinin (Bu eğiticiler, çoğunlukla doğrudan sömürgeci güçlerdir.) ellerine tutuşturduğu silahlar, süreç içerisinde bizzat ne yaptıklarının farkında olmayan bu yetiştiricilere çevrilecek; hilafete ve padişahlığa karşı girişilen iktidar kavgası, giderek dinin ve farklı ırkların hedef alındığı ırkçı ve laik bir ulus yaratma projesine dönüşecektir. Öyle ki M. Esat Bozkurt 1930’da, Hâkimiyet-i Milliye Gazetesi’nde şunları söyleyecektir: … Bu milletin efendisi Türk’tür. Öz Türk olmayanların Türk vatanında bir hakkı vardır, o da hizmetçi olmaktır, köle olmaktır. Dünyanın en hür memleketindeyiz. Bunun adına Türkiye diyorlar!

Yerel gerçekliğin karşısına çıkan bu bakış, kendi tasarımını giderek her şeyden daha önemli görür bir hâle gelecektir. Bu yeni tasarımın baş aktörleri sivil ve askerî bürokrasi ve bu bürokrasiye dayanan millî burjuvazi’dir. Bu burjuvazi ise doğal bir biçimde bizzat iktidar tarafından, iktidar çevresindeki kabullerle üretilmektedir ki bu kabullerden en önemlisi reis’e itaattir. Doğan Avcıoğlu’ndan dinleyelim: İş Bankası içinde, kendilerini iş hayatının göbeğinde bulan Kurtuluş Savaşı temsilcileri de iş hayatının tadına kolayca varacaktır. Celal Bayar liderliğindeki Muammer Eriş, Siirtli Mahmud, Kılıç Ali, Recep Zühtü, Salih Bozok, Nuri Conker, Cevat Abbas gibi kişiler ‘İş Bankası Grubu’ olarak tanınacak ve bu grubun adı, ‘affairisma’ tartışmalarında sık sık işitilecektir.

Bu ise bir tür spekülatörlüktür. İş Bankası’nın 13 yönetim kurulu üyesinin tamamı milletvekilidir. Yine 1931 ile 1940 arasında kurulan şirketlerin % 74,2’sinin kurucuları da bürokratlardır. Günümüz fon skandalında ise artık bankalar değil fonlar ve onların sorumluları, SPK ve BDDK gibi kurumlar konuşulmaktadır. Her ne kadar başörtülü bir kadın imgesiyle skandal örtbas edilmeye çalışılsa da görünen o ki sorun, bu kurban’la geçiştirilecek gibi değil! Olayın arka yüzünde görülmeyen o nomenklatura’ya Hayati Yazıcı’nın oğlu dolayımıyla dokunulduysa da hemen geri adım atıldı. Zira orada bir direnç noktası var ve asıl kıyamet orada kopacak gibi.

CHP döneminin önde gelen gazetecilerinden Falih Rıfkı da durumu şöyle değerlendirir: İş Bankası’nın bir nevî “politikacılar bankası” olarak kurulmuş olması, Cumhuriyet tarihi için pek acıklı bir aferizm salgınının başlangıcı olmuştur. İş Bankası’nı kuranlar ve bilhassa onun umum müdürü, dürüst kimselerdi. Fakat bankayı yürütebilmek, tutabilmek ve işletebilmek, uzun müddet devlet otoritesini kullanmağa bağlı kalmıştır. Kolay kazanç elde etmeğe çalışanlar, yerli yabancı, Ankara’da nüfuz tüccarlarını bulmakta ve onlar vasıtası ile bankayı kendi teşebbüsleri için sürüklemekte idi.  Şevket Süreyya Aydemir de İkinci Adam adlı kitabında bu konudan şöyle bahsetmektedir: İş Bankası’nın kuruluşu sırasında, Gazi’nin de takdir ve teşviklerinde yer alan iyi niyetlerin yanında, bir taraftan da memlekette Devlete arkasını vererek Devlet nüfuz ve imkânlarından faydalanan birtakım affairiste temayüllerin, yani iş adamlığı, çeşitli yollardan iş takipçiliği, zayıf ruhlu insanların menfaatlerine göre işletilen tesis cereyanlarının da belirdiği bir gerçektir. Hemen hiçbiri iş âleminden gelmeyen, hemen hepsi de eski millî mücadele günlerinin asker, idareci yahut siyasetçi elemanları arasından gelen bazı insanların yeni devrin iktisadî işlerini ve imkânlarını, az çok maskeli şekillerde, fakat daima Devletin nüfuzuna dayanarak kendi menfaatlerine kullanmak çabaları olmuştur. Yani tıpkı günümüzdeki sermaye ve fon piyasalarında olduğu gibi!

Başkaya’ya göre ise 1929’da millî sermaye ile kurulmuş 25 sanayii ve maden şirketi vardı. Bunların yönetimleriyle 20 kadar mebus ilgileniyordu. 38 millî bankada ise 31 mebus bulunuyordu. O dönemde toprak ağaları da mebusluk yapmaktaydı. Sürekli olarak mebusluğa tayin edilenlerden biri de Emin Sazak’tır.1920-1950 arasında, yani otuz yıl müddetle devamlı olarak mebusluk yapan Emin Sazak’ın Eskişehir civarında 70 bin dönüm arazisi bulunmaktaydı. Cavit Oral, Damar Arıkoğlu, Ali Saip, Hilmi Uran, Kasım Gülek, Hilmi Uluğ… gibi. Yine meclisin müdavimi olan ‘şeyh’ mebuslar da bulunmaktaydı. İbrahim Arvas, Hakkı Ungan, Zülfü Tigrel, Halil Hulki, Mahmut Soydan…  Yani tıpkı günümüzde olduğu gibi!

Kısacası oligarşik riyaset sistemini onaylayan ve hatta pekiştiren her eğilim ve toplumsal seçkin sistemde kendine bir yer bulurken özgün, özgür ve eleştirel yaklaşıma sahip olanlar ise ister bu sürece gelinceye değin yoğun bir mücadele ve emek vermiş ve isterse verili sistemin zihniyetine mensup olsun, asla karar vericilere dahil edilmemektedir. Bu nedenle de sistem, kendini ayakta tutabilmek için giderek kirli, işbirlikçi ve çıkarcı tiplere ihtiyaç duymakta hatta insanları bağımlı kılmak için kirlenmelerini de sağlamaktadır çünkü kimseye borcu ve minneti olmayan şahsiyetler, usulsüz ve haksız işlerin karşısına çıkarak bu tür işbirliklerine girmemekte ve sistem hakkında kuşkulara yol açabilmektedir. O zaman ise meydan kapıkullarına ve kifayetsiz muhterislere kalmaktadır.

Doğan Avcıoğlu’na göre Ziraat Bankası, Şeker Sanayii, Kâğıt Sanayii, Çimento Sanayii, Limancılık İşletmeleri, Milli Sigortacılık, Kibrit ve Alkollü içkiler tekeli gibi millî sanayiyi korumak ve geliştirmek amacıyla kurulan işletmeler, sonuçta iktidar seçkinlerine rant sağlayan birer kazanç ve sömürü alanı hâline gelmişler, devlet eliyle yeni zenginler yaratmanın aracı olmuşlardır. Ankara ve İstanbul’da hazine arazileri, vakıf malları ve arsa spekülasyonları yoluyla birçok rejim yandaşı, haksız kazançlar sağlamaktadır. Falih Rıfkı’ya göre ise: Sabit olmuştur ki, Mustafa Kemal, şapka ve Latin harfleri inkılâplarını başarabilecek kadar kuvvetli bir idare kurmuş fakat bir şehir plânını tatbik edebilecek kuvvette bir idare kuramamıştı. Prof. Fehmi Yavuz da bu konuda aynı hükmü vermektedir: Ankara imarı, arsa spekülasyonu bakımından ibretle takip edilecek misallerle doludur. İkinci Cihan Harbi’ne kadar Ankara’da gelişip serpilen spekülasyon hareketi, bu harp içinde ve onu takip eden senelerde yurdun her tarafına süratle yayılma istidadı göstermiş ve spekülasyon şampiyonluğu Ankara’dan İstanbul’a geçmiştir. Kirli işlerle suçlanan milletvekillerinden biri kendini şöyle savunur: Hepiniz, başta reisimiz olmak üzere, zenginleşmek lâzımdır, demokrasi zenginliğe dayanır demiyor, muydunuz? Hepiniz aynı işlere girmediniz mi?

Kısa yoldan hak edilmemiş kazançlara ve bunların sağladığı hayatlara ulaşmak, uzun süreli iktidarların her yozlaşma dönemlerinin doğal sonucu ama bunun faturasını ödeyenler, CHP döneminde yardım paraları banka sermayesi edilen Hindistan Müslümanları iken (Normalde bunun iadesi gerekli değil miydi?), şimdilerde ise birçoğu küçük yatırımcılar olan sıradan insanlardır ki çoğunun parası hâlâ ödenmiş değil!

Bu yolsuzluklar ise birbirine o kadar benziyor ki o zaman kullanılan jargon bile günümüzdekiyle aynı! Farklı olan ise paranın kaynağı, akış biçimi ve aktığı sosyoloji. Bunu, sosyoloji gibi aşırı bir genelleme ile tanımlamak da doğru değil elbette. Her iki durumda da bu sermayeden/fondan yararlananlar, iktidar seçkinleri. Meclisin ve bürokrasinin adeta kendilerine tahsis edildiği, buraya çöreklenen ve para kadar güç dağılımını da denetleyen ve belirleyen kesimler. Her iki durumda da özenilen tahayyül, Batı toplumları ve rejimleri fakat uygulamaya konulan, her iki durumda da bu toplumların ve rejimlerin kültürel, siyasal ve ekonomik tutumları olmayıp özünde Osmanlı genetiğine dayanan -adeta- bir saray kültürünün alışkanlıklarıyla yaşama arzusu! Bu aşırı arzu ise tıpkı Osmanlının saray çevresinde oluşan o yozlaşmışlığın, halktan uzaklığın ve halka tepeden bakışın arızalarıyla malûl. Öyle ki bu tip bir bakışla ne cumhuriyet ne demokrasi ne de İslamlık gerçekleştirilebilir! Zira bunların gerçekleştirilmesi ancak sabırla, emekle, tevazuyla, eşitlikçi bir duyguyla ve düşünümsel akla değer veren bir yaklaşımla mümkündür.

Gerek Cumhuriyet’in kadroları gerekse İslamcı kadrolar yola çıkarken ve ülküleri için mücadele verirken bu amaçlarla hareket etmeyi düşünüyorlardı. Ne var ki öyle bir kırılma noktası ve kritik bir aşama var ki o, tam da bir kopma, yolların ayrılış noktasıdır. Bir ülküyü o noktaya getiren birikim, emek, öncelikler, idealler, kadrolar, zihniyet ve ciddiyet her ne ise, oradaki kararı verecek olan da odur! Meclisinden Hüseyin Avni Ulaş’ı ve Mehmet Akif’i tasfiye eden bir anlayış kadar Mustafa Yeneroğlu ve Ali Babacan gibilerine tahammül edemeyen bir anlayış da sadece diktatoryayı değil, aferist ve fonzi sürecini de başlatan, bilinçaltındaki gerçek arzusu bu olan ya da sahici bir çabanın zorlukları yerine iktidar arzularına boyun eğen bir anlayıştır. Dolayısıyla da Türkiye’nin makus talihinin yenilebilmesi için sorumluluk sahiplerinin mücadele azimlerini yitirmemeleri ve mevcut, egemen her iki eğilimin aktörlerinin de tasfiye edildiği bir siyasal arınmayı gerçekleştirmeleri gerekir.

Ne dersiniz: bu büyük hesaplaşma ve arınma mümkün müdür?

[1] Ümit Aktaş, Osmanlı Çağı ve Sonrası, Çıra Y. s. 449. (Yazıdaki alıntılar bu kaynaktandır.)

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

Dünyayı Kirleten Düzeni Sorgulamadan Dünyayı Kurtaramazsınız!

Yayınlanma:

-

COP31: İklim adaleti mi, küresel güçlerin yeni ekonomik düzeni mi?

Antalya’da COP31 toplanıyor. Dünya liderleri, hükümet temsilcileri, uluslararası kuruluşlar, büyük şirketler ve sermaye çevreleri bir araya gelerek insanlığın geleceğini konuşuyor. Kürsüler kuruluyor, bildiriler hazırlanıyor, yeni hedefler açıklanıyor, sürdürülebilirlikten, yeşil dönüşümden, temiz enerjiden ve karbon nötr bir gelecekten söz ediliyor.

Her şey son derece görkemli!

Peki, bütün bu görkemli toplantıların ortasında cevap bekleyen asıl sorular neden hâlâ karşılıksız?

Dünyayı bu hâle kim getirdi?
Bu düzen kimin çıkarına işliyor?
Doğayı talan ederek servet biriktirenler neden hesap vermiyor?
En önemlisi de bütün bu yıkımın bedelini neden yoksul halklar ödüyor?

COP31’i değerlendirirken öncelikle bu soruları sormak zorundayız çünkü mesele yalnızca atmosferdeki karbon miktarı, yenilenebilir enerji yatırımları veya ülkelerin açıkladığı emisyon hedefleri değildir. Mesele, insanlığın doğayla kurduğu ilişkinin arkasındaki ekonomik ve siyasal düzendir!

İklim krizini anlamak için önce bu düzeni konuşmalıyız.

İklim krizinin sorumlusu kim?

Dünyaya bakın!

Bir tarafta sınırsız üretimi, sınırsız tüketimi ve sürekli büyümeyi ekonomik başarının ölçüsü hâline getirmiş bir sistem var. Diğer tarafta bu sistemin ortaya çıkardığı çevresel yıkımla yaşamaya mahkûm edilen milyarlarca insan!

Ormanlar yok ediliyor, nehirler kirletiliyor, denizler atıklarla dolduruluyor, topraklar zehirleniyor. Doğal kaynaklar, insanlığın ortak varlığı olmaktan çıkarılıp ekonomik çıkarların hammaddesine dönüştürülüyor.

Üstelik bütün bunlar olurken insanlığa sürekli bireysel sorumluluk hatırlatılıyor.

Daha az su tüketin!
Daha az elektrik kullanın!
Plastik poşet kullanmayın!
Karbon ayak izinizi küçültün!
Daha çevreci ürünler satın alın!

Elbette bireysel sorumluluk önemlidir ancak insanlara musluğu kapatmayı öğütleyenler; sanayinin, enerji üretiminin, küresel ticaretin ve büyük sermayenin doğaya yaptığı tahribatı neden aynı kararlılıkla tartışmıyor?

Bireye, sorumluluk yüklemek kolaydır. Asıl zor olan, bu yıkımı üreten ekonomik yapıyı sorgulamaktır!

İklim krizinin faturasını sıradan insanlara kesip, krizin arkasındaki ekonomik düzeni dokunulmaz ilan edemezsiniz!

ABD ve Çin: İklim siyasetinin büyük çelişkisi

İklim müzakerelerinin en büyük çelişkilerinden biri, dünyanın en büyük ekonomik ve siyasî güçlerinin sorumlulukları meselesidir.

ABD, sanayileşme tarihinden bu yana atmosfere bırakılan sera gazlarının en büyük sorumlusudur. Çin ise günümüzde dünyanın en büyük yıllık sera gazı emisyon kaynağıdır.

ABD’nin 2026 yılında Paris Anlaşması’ndan ve Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’nden çekilme sürecine girmesi, uluslararası iklim iş birliğinin ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha göstermiştir.

Çin ise Paris Anlaşması’nın tarafı olmakla birlikte dünyanın en büyük güncel emisyon üreticisi olarak çok daha güçlü bir sorumluluk taşımaktadır.

Şimdi soralım:

Dünya ekonomisine yön veren, küresel üretim zincirlerini kontrol eden, enerji piyasalarında belirleyici olan bu ülkelerin sorumlulukları yeterince tartışılıyor mu?

Yoksa iklim politikalarının maliyeti, ekonomik ve siyasi gücü daha sınırlı ülkelere, gelişmekte olan toplumlara ve sıradan insanlara mı aktarılıyor?

İklim mücadelesi, güçlü ülkelerin kendi ekonomik çıkarlarını koruyarak diğer ülkelere yeni yükümlülükler dayattığı bir mekanizmaya dönüşmemelidir!

Dünyanın en büyük kirleticileriyle hesaplaşmadan, dünyanın geri kalanından fedakârlık beklemek iklim adaleti değildir!

Yeşil dönüşüm: Yeni bir sömürü düzeninin adı mı?

Bugün küresel sermaye çevrelerinin en çok kullandığı kavramlardan biri yeşil dönüşüm.

Enerji dönüşümü, elektrikli araçlar, karbon piyasaları, sürdürülebilir finansman, yeşil sanayi ve temiz teknoloji…

Bunların her biri kendi içinde tartışılması gereken önemli konulardır. Yenilenebilir enerjiye geçiş, enerji verimliliği ve doğanın korunması insanlığın ortak çıkarınadır.

Ancak burada çok önemli bir ayrım yapmak gerekiyor:

Bir ekonomik faaliyetin yeşil olarak adlandırılması, onun adil olduğu anlamına gelmez.

Elektrikli araç üretiyor olmanız, üretim zincirinizin doğaya zarar vermediğini göstermez. Güneş paneli kurmanız, o panelin üretiminde kullanılan madenlerin hangi koşullarda çıkarıldığını kendiliğinden açıklamaz.

Lityum, kobalt, bakır ve diğer stratejik madenler için yürütülen küresel rekabeti düşünün!

Bir tarafta gelişmiş ülkeler temiz enerji teknolojilerinin sahibi olmaya çalışırken diğer tarafta bu teknolojilerin hammaddesini sağlayan bölgeler yeni ekonomik ve çevresel baskılarla karşı karşıya kalabiliyor.

Peki, bu dönüşümün kazananları kimler olacak?

Teknolojiyi, sermayeyi, patentleri ve üretim altyapısını kontrol edenler mi?

Yoksa kaynakları çıkarılan, doğal yaşam alanları bozulan ve ucuz iş gücü olarak kullanılan toplumlar mı?

Eğer yeşil dönüşümün kazananı yine küresel sermaye, kaybedeni yine yoksul halklar olacaksa burada bir sorun yok mudur?

Karbon piyasaları da bu açıdan sorgulanmalıdır. Karbon ticareti, gerçek emisyon azaltımlarının ve toplumsal dönüşümün yerine geçen bir kâğıt üzerinde denkleştirme mekanizmasına dönüşürse iklim mücadelesini güçlendirmek yerine zayıflatabilir.

Bir şirketin başka bir yerdeki karbon kredisiyle kendi kirliliğini denkleştirdiğini ilan etmesi, kirlettiği doğayı gerçekten eski hâline getirdiği anlamına gelmez.

Doğayı kirletme hakkını satın alınabilir bir finansal ürüne dönüştürmek, iklim adaleti değildir!

Bedelleri neden hep yoksullar ödüyor?

İklim krizinin en acımasız tarafı, sorumluluk ile mağduriyet arasındaki uçurumdur!

Küresel ısınmaya en az katkıda bulunan toplumların önemli bir bölümü, iklim değişikliğinin sonuçlarından en ağır biçimde etkileniyor.

Kuraklık nedeniyle toprağını kaybeden çiftçiler, yükselen deniz seviyeleri nedeniyle yaşam alanları tehdit altına giren ada toplumları, aşırı sıcaklarla mücadele eden emekçiler, sel ve fırtınalar nedeniyle evlerini kaybeden yoksul insanlar…

Bunların büyük bölümü küresel ekonomik kararların alındığı masalarda söz sahibi değil.

Fakat o kararların sonuçlarını hayatlarıyla ödüyorlar!

“İklim adaleti” dediğimiz şey tam da burada başlar.

Bir ülkenin tarihsel emisyon sorumluluğu, ekonomik kapasitesi ve iklim krizinden etkilenme düzeyi dikkate alınmadan herkese aynı yükümlülüğü dayatmak adalet değildir!

İklim finansmanı, yoksul ülkelere verilen bir lütuf gibi sunulamaz!

Üstelik mesele yalnızca para da değildir. Teknoloji transferi, bilgiye erişim, yerel toplumların karar süreçlerine katılımı ve kaynakların adil kullanımı da bu mücadelenin ayrılmaz parçalarıdır.

İklim krizinin mağdurlarına yardım etmekten söz ederken onları mağdur eden ekonomik ilişkileri sürdürmek nasıl bir adalettir?

COP31’in ev sahibi Türkiye’ye de sorulması gereken sorularımız var

COP31’in Türkiye’de düzenlenmesi önemli bir uluslararası gelişmedir. Antalya’nın böylesine büyük bir toplantıya ev sahipliği yapması, Türkiye’nin iklim diplomasisinde daha görünür olmasını sağlayabilir.

Gelgelelim ev sahipliği yapmak, yalnızca dünya liderlerini ağırlamak ve uluslararası kamuoyuna güzel görüntüler sunmak değildir.

İklim politikasıyla tarım politikası ne kadar uyumlu?

Su kaynaklarını korumak için nasıl bir yol izleniyor?

Maden aramada kullanılan acımasız yöntemler daha ne kadar sürdürülebilir?

Kentleşme politikaları doğal yaşam alanlarını ne kadar gözetiyor?

Ormanlar, meralar, tarım arazileri ve kıyılar hangi ekonomik önceliklere göre değerlendiriliyor?

Enerji politikalarında fosil yakıtlardan çıkış ve yenilenebilir enerjiye geçiş nasıl gerçekleştirilecek?

İklim politikalarının karar süreçlerinde yerel halkın, çiftçilerin, işçilerin ve bilimcilerin sözü ne kadar etkili?

Bütün bunlar konuşulmadan yalnızca uluslararası toplantılarda verilen mesajlarla iklim liderliği iddiasında bulunulmamalıdır. Küresel projelerin payandası olmak liderlik değildir!

Asıl mesele iklim değil, iklimi bu hâle getiren düzendir

Burada çok önemli bir yanlış anlaşılmanın önüne geçmek gerekiyor.

İklim krizinin gerçekliğini tartışmaya açmak, bilimsel verileri yok saymak veya çevrenin korunmasını önemsiz görmek değildir.

Tam tersine, iklim krizinin gerçek nedenlerini ve sonuçlarını daha ciddi biçimde tartışmaktır.

İklim meselesini yalnızca teknik bir problem olarak ele aldığımızda onun arkasındaki siyasal ve ekonomik ilişkileri görünmez hâle getiriyoruz!

Sorunu, karbon miktarına indirgediğimizde üretim ilişkilerini konuşmuyoruz!

Sorunu, bireysel tüketim alışkanlıklarına indirgediğimizde küresel şirketlerin sorumluluğunu konuşmuyoruz!

Sorunu, teknolojik dönüşüme indirgediğimizde kaynakların kimin kontrolünde olduğunu konuşmuyoruz!

Sorunu, finansman meselesine indirgediğimizde zenginliğin ve yoksulluğun nasıl üretildiğini konuşmuyoruz!

Oysa insanlığın karşı karşıya olduğu temel sorunlardan biri, doğanın sınırsız bir ekonomik kaynak olarak görülmesidir!

Sürekli büyümeyi, sürekli tüketimi ve sürekli daha fazla kâr elde etmeyi merkeze alan bir ekonomik anlayışın, doğanın sınırlarıyla çatışması kaçınılmazdır!

Bu nedenle iklim meselesi aynı zamanda bir adalet, emek, paylaşım, insanlık ve tevhid meselesidir.

Doğayı korumak istiyorsak en başta doğayı sömürülecek bir meta olarak gören anlayışı da sorgulamalıyız!

Halklar artık yalnızca izleyici olmamalı

Bir başka önemli mesele de halkların bu süreçteki konumudur.

İklim zirvelerinde devletler konuşuyor, şirketler temsil ediliyor, uluslararası kuruluşlar karar süreçlerini şekillendiriyor.

Peki ya halklar?

Suyu kirlenen köylüler, toprağını kaybeden çiftçiler, hava kirliliği içinde yaşayan işçiler, yaşam alanları yok edilen yerel topluluklar nerede?

Onların itirazları, talepleri ve gelecekleri ne kadar dikkate alınıyor?

İklim politikası, toplumların üzerinde karar verilen bir yönetim projesine dönüştürülemez. İnsanların yaşamını doğrudan etkileyen kararlar, onların katılımı ve denetimi olmadan meşruiyet kazanamaz.

Çevreyi korumak adına yeni ekonomik yükler getirilecekse bunun adil dağıtılması gerekir. Temiz enerjiye geçiş, işçilerin işsiz bırakıldığı, çiftçilerin üretimden koparıldığı, yoksulların enerjiye erişiminin zorlaştırıldığı bir dönüşüm olmamalıdır!

Halkların ihtiyacı, yeni bir tüketim disiplini dayatılması değil; sağlıklı çevre, temiz su, güvenli gıda, adil gelir ve insanca yaşam hakkıdır!

Artık halklar, kendi gelecekleri hakkında alınan kararların yalnızca seyircisi olmamalıdır.

Dünyayı kurtarmak istiyorsanız önce hesap verin!

COP31’de kaç ülkenin temsil edildiği, kaç liderin konuştuğu, kaç şirketin yeni taahhüt açıkladığı elbette önemlidir.

Fakat bütün bunların üzerinde daha önemli bir sorumuz var.

Bu toplantıların sonunda dünyanın yoksulları için ne değişecek?

Küresel emisyonlar gerçekten azalacak mı?

Sorumluluğu yüksek ülkeler, ABD ve ÇİN, yükümlülüklerini yerine getirecek mi?

Büyük şirketler, üretim süreçlerinin çevresel sonuçları konusunda hesap verecek mi?

İklim finansmanı, gerçekten ihtiyaç sahiplerine ulaşacak mı?

Doğal kaynaklar, birkaç ekonomik gücün çıkarından çıkarılıp toplumların ortak yararı doğrultusunda korunabilecek mi?

Yoksa yine büyük sözler verilecek, yeni ekonomik modeller açıklanacak, yeni finansal araçlar oluşturulacak ve bütün bunların sonunda mevcut düzen kendi varlığını yeni kavramlarla sürdürmeye mi devam edecek?

İşte COP31’in gerçek sınavı budur.

Biz iklim krizinin inkâr edilmesini değil, istismar edilmesini reddediyoruz. Temiz enerjinin karşısında değiliz; temiz enerji adı altında yeni sömürü ilişkilerinin kurulmasına karşıyız! Çevrenin korunmasına değil, çevre söyleminin ekonomik ve siyasî çıkarların örtüsü hâline getirilmesine itiraz ediyoruz!

Mesele birkaç derecelik sıcaklık artışından ibaret değildir. Mesele, insanlığın nasıl bir dünyada yaşayacağı ve bu dünyanın kaynaklarının kimler tarafından, kimin yararına kullanılacağıdır.

Dünyayı kirletenler kürsüde konuşuyor, bedelini ödeyenler ise dışarıda bekliyor.

Doğayı talan edenler sürdürülebilirlikten söz ediyor, yoksulların önüne fedakârlık faturası bırakılıyor!

Küresel sermaye, yeşil dönüşümden kazanç devşirirken dünyanın yoksul halklarından yeni bir sabır ve fedakârlık bekleniyor!

Bu düzen sorgulanmadan iklim adaletinden söz edilemez!

Dünyayı kurtarmak istiyorsanız yalnızca karbon salımını değil, o salınımı sürekli üreten ekonomik ve siyasal ilişkileri de değiştirmek zorundasınız!

Dünyayı kirleten düzeni sorgulamadan dünyayı kurtaramazsınız!

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

Elveda Postmodern Kimlikçilik, Hoş Geldin Sınıf!

Yayınlanma:

-

Aklı başında her siyaset bilimci, artan eşitsizliğe dikkat çekiyor; kimlik siyasetine, kültürel liberalizme işaret ediyor ve aşırı sağ popülizm denen olgunun bu nedenle yükseldiğini belirtip artık ekonomik eşitlik vurgusu, yüksek bir siyaset yapılmasının zamanı geldiğini söylüyordu. Bu konuda fikirlerini önemsediğim, “sol liberal” kabul edilecek siyaset teorisyeni ve felsefeci Richard Rorty gibi bir isim, Marksizm’e yönelik habire kapitalizm tespitleri yapmayı bırakın da artık somut siyasî önerilerde bulunun derken özgürlükçü yeni sola da “Bırakın artık kimlik siyasetini; somut meselelere, özellikle de eşitsizliğe odaklanın!” tavsiyesinde bulunuyordu. Sadece o değil, kimi sosyalist entelektüeller de buna dikkat çekiyordu.

ABD’deki Demokratlar, bu kimlik siyasetinin başat aktörüydü. O dönemde Bush’un savaş politikalarından hoşnutsuz olan seçmenden, özellikle de sağlık sigortası sözüyle yoksul siyahilerden, hispaniklerden ve beyaz işçi sınıfından aldığı oyla başkan seçilen Obama’dan sonra bir daha beyaz işçi sınıfından oy alamayan, müesses neoliberal siyasetin bayraktarlığını yapan Demokratlar karşısında; Amerika’ya odaklanarak işçi sınıfının refahını yeniden sağlayacağını vaat eden Trump, Demokratları alt etti. Joe Biden’dan sonra onun yardımcısı olan, bir hispanikken egemen sınıf beyaz Amerika’ya hizmet eden Kamala Harris, Trump karşısında yenilmişti. O dönemde Harris’e ve İsrail’e verilen desteğe karşı çıkan Demokratların sol kanadı sözlerini dinletememişti ama sol kanat mücadeleyi bırakmadı ve kendilerine fırsat verildiğinde kapitalizmden en çok hoşnutsuz kalan gençlerden ve ilk kez beyaz işçi sınıfından yine oy alan sol Demokratlar, bu son seçimde Trump’a nal toplattılar.

ABD ara seçimleri Demokratların ezici zaferiyle sonuçlandı. Bunun en büyük nedeni; yükselen hayat pahalılığından mutsuz olan ve giderek eriyen orta sınıf; Trump’ın özel militer gücü hâline gelen Göçmen Polisine yönelik nefret ve elbette İran Savaşı ile oluşan petrol fiyatı kriziydi. Bu üç sonuca kibirli, “dediğim dedik”çi Başkanlık politikası da eklenince Trump için hezimet adeta kaçınılmaz hâle geldi.

Bu seçim sonuçları ve Avrupa’da son günlerde artan hayat pahalılığı protestoları bir ara çok revaçta olan kültür ve kimlik meselesini geri plâna atıp sosyal sınıfsal eşitsizliğe, dolayısıyla aslında mevcut vahşi kapitalizm modeline sert bir tepkiydi. Bu bakımdan aşırı sağın kültür ve kimlik meselesini öne çıkararak çekmeye çalıştığı kültüralist, kimlikçi politikalar karşısında ABD’de Mamdani’de somutlaşan sol popülist siyasetle cevap verilirse sağın yükselişinin önlenebileceğini gösteriyor. Bu sol popülist siyaset, aynı zamanda kültür de dâhil, her alanda demokrasiyi de ilerleten özgürlükçü bir sol popülizm olabilmeli. Kısacası bu seçimler ve protestolar; sınıf olgusunu, sınıf odaklı politikaları öne çıkardı bence.

Şimdi Ne Olacak?

Seçimlerden sonra en çok konuşulan konu, bu! Demokratların müesses nizam kanadı, Cumhuriyetçileri un ufak eden bu yenilgi sonrası Başkanlıkta ve mecliste, Senatoda da daha fazla koltuk sağlayacak demokrat sol politikalara da alan açan ama beyaz orta sınıf ABD’yi ve muhafazakâr seçmeni de kollayan bir orta yola mı sapacak yoksa yeni bir Kamala Harris faciasına daha yol açarak Cumhuriyetçi adayın seçimleri tekrar kazanmasını mı sağlayacak? Öncelikle muhafazakâr seçmen de gençler de giderek eriyen orta sınıfta, ABD’de artan eşitsizlikten yana çok tepkili; şirketlere hele de Cumhuriyetçi zengin Elon Musk ve Trump’ın yanında boncuk gibi dizilen teknoloji milyarderlerine tepkili. Kırsal Amerika’nın toprağını, suyunu, enerjisini çalan veri merkezlerini istemiyor; dahası yapay zekânın kontrolden çıkmasına dair de kaygılılar. Sol demokratların talebiyle teknoloji milyarderlerinden daha fazla vergi alınmasına tüm seçmen grupları sıcak bakıyor. Artan askerî harcamalardan, yeni savaşlardan hiç hazzetmiyorlar. Kısacası sınıf eşitsizliği ve milyarder sultası, seçmen nezdinde arzulanmayan şeyler ama diğer yandan bağışlarıyla destek veren o milyarderleri ürkütmek, huzursuz etmek de Demokratların müesses nizamcıları tarafından hiç istenmeyen bir şey. Bu anlamda Trump’la beraber kazançlarını katlayan şirketlere dokunmak, ateşle oynamaya eş değer. Tam da bu bağlamda, sol kanadın da istediği şekilde Musk ve benzeri teknoloji milyarderlerinin canını acıtacak şeylerin yapılması mümkün. Kısmen can acıtacak bu önlemlerin ötesine geçip milyarderlere servet vergisi getiren radikal politikalar, sol kanat istese de Demokrat Partinin politikası olmayacaktır. Hâsılı, oligarşiye dönük hamleler beklenmemeli; sol kanat partide çok etkili bir yere gelmedikçe Demokratların bu konuda çok ileri adımlar atması beklenmemeli. Kuşkusuz ücretliler için birtakım önlemler düşünecektir Demokrat elitler ama mevcut düzeni bozmadan. Kısacası sol kanadın talepleri bir yere kadar karşılanır; şayet Başkanlığı kazanırlarsa sol kanattan bir ismi bakanlar arasında görebiliriz de. Yani finansçı katırlarını ürkütmeden, yapılacak ne yapılacaksa. Gelgelelim istense de ABD’de oluşan oligarşiden hesap sorulamaz; bunların ölçüsüz servet biriktirmelerinin önüne geçilemez. Buna ABD’deki müesses nizam elitleri izin vermez. Kapitalizmin tam olarak altedilebilmesi için bir devrimsel iktidar değişimi gerektirir. Trump’la darbe alan küreselleşmeye de eski biçimiyle dönüleceği kanısında değilim.

Tüm bu ciddî düzen değişikliği ancak bir devrimle olacak bir şey ve ABD orta sınıfı da bunu istemez. ABD’deki iki partili sistem değişmedikçe solun yapabilecekleri kısıtlı. Hâsılı, mevcut eşitsiz düzenin bozulmadan devam edeceğini; hani o da sol demokratlar Parti içinde müesses nizam elitini etkisiz kılarsa Mamdani‘nin New York’ta yaptıklarını ulusal ölçekte yapacaklarını düşünüyorum. Bu da en azından şimdilik mümkün olmadığından biraz makyajın ötesine geçilemez.

Ortodoks Marksizm’in Körlüğü ve Tepki Olarak Postmodernizm

Bu seçimler ve Batıda da Asya’da da esen rüzgârlar, eşitsizliğe bir tepkidir. Postmodernite denilen ve esasında biraz da sömürgecilik karşıtı mücadeleden, yeni solcu düşünürlerden beslenen düşünce iklimi, sınıf siyasetini büyük anlatı ve totaliter, otoriter bir bakış olarak yaftalayan bir söylem oluşturdu. Dünyanın sadece zengin/fakir ekseninde açıklanamayacağını; bunun yerine mikro ölçekteki yerelliklerin, bireysel deneyimlerin ve farklı kültürlerin öne çıkması gerektiğini savundu. Sonuçta “tüm işçilerin ortak ekonomik çıkarı” gibi büyük bir hedef parçalandı; yerini mikro kimliklerin hak mücadelelerine bıraktı. Lyotard gibi düşünürler, ezilen kimliklerin sınıf siyasetinin altında ezildiğini; modernitenin, alt kimlikler yerine ulus ve sınıf gibi önde gelen büyük kimlikler içinde bunları kaybettiğini savundu. Bu kimlikçilik, liberaller arasında da yeni solcular hatta anarşistler arasında bile popülarite kazandı. Postmodernizm, kapitalizme ve sisteme karşı çıkma iddiasıyla yola çıkmıştı ancak sistemin temel direği olan ekonomik sömürüyü yapısökümüne uğratıp önemsizleştirip farkında olmadan küresel kapitalizmin en büyük ideolojik kalkanı hâline geldi. Sadece bu değil; popüler kültürü yüceltirken istemeden de olsa sağ popülizme de alan açılmış oldu ve sağ, tersine kimliklere karşı en acımasız konumu edindi.

Küresel kapitalizm gemiyi azıya almışken genelde iyi eğitimli beyaz yakalı kentli entelektüeller, gerici buldukları işçi sınıfından kendilerini soyutladılar; kadın, cinsiyet, cinsel yönelim, etnik azınlıkların talepleri öne çıkarıldı ve mücadele, kültür politikaları üzerinden yürütüldü ama eşitsizlikten, sömürüden vb. meselelerden söz etmek arkaik görüldü. Batı başkentlerinde, üniversitelerde bu kültür politikaları tartışılırken, eskiden solun kendine çektiği işçi sınıfı ve kent yoksulları sağın arpalığına dönüştü ve göçmenler üzerinden bu insanları kendilerine çektiler. Batı ülkelerinde bir zamanlar orta sınıf statüsüne yükselen bu kesimler, giderek yoksullaşmanın acısını tüm varlıklarında yaşıyorlardı. Sağ, bu eşitsizliği, eşitsizliğin arkasındaki başat güç olan kapitalizmi hedefe koymadan göçmenleri günah keçisi sayarak bu insanların öfkesini terkisine aldı ve liberallere, artık sermayenin hizmetine girmiş merkez sol partilere, yani sosyal demokrat partilere nal toplattılar. Hâlen de toplatıyorlar. Elitizmi, seçkinliği bir nefret timsaline dönüştüren sağcılar, halkın elitlere ve siyasetin aynılaşmasına duyduğu öfkeyi yakıta dönüştürüp iktidara yürürken radikal sol da ılımlı sol da nal topluyor. Bu olgunun besin maddesi hâline gelen küçük burjuva ideolojisi sayılan postmodern kimlik siyasetiyle efsunlanmış sol, büyük oranda hâlâ işçi sınıfını tarafına çekebilmiş değildi.

Bütün bunları mümkün kılan, Sovyetlerle beraber klasik sosyalizmin de büyük bir itibar kaybına uğraması oldu. Klasik (Ortodoks) Marksizm, dünyadaki her şeyi “ekonomik altyapı” (üretim ilişkileri, sınıf çatışması) ile açıklıyordu. Bu teoriye göre, işçi sınıfı devrim yapıp fabrikalara el koyduğunda toplumdaki kadın ezilmişliği, ırkçılık veya kültürel baskılar da kendiliğinden çözülecekti. Postmodern düşünürler (birçoğu eski Marksist veya sola yakın isimlerdi) bu bakışı “ekonomik indirgemecilik” (ekonomizm) olarak görerek reddettiler. Sovyetler Birliği’nde (Stalinizm) fabrikalar devletin olmuştu ama bireysel özgürlükler yok edilmiş, otoriter bir devlet yapısı doğmuştu.

Postmodern entelektüeller, baskının sadece fabrikada zengin ile fakir arasında olmadığını; dilin içinde, psikiyatride, hapishanelerde, ailede ve gündelik yaşamda da (Foucault’nun tabiriyle “mikro iktidar alanlarında”) var olduğunu savundu. Dolayısıyla Ortodoks Marksizm’in “tek kurtuluş işçi sınıfındadır” tezine bayrak açtılar. Tüm bunlar aslında klasik sosyalist öğretinin göz ardı ettiği diğer eşitsizliklerdi ve temelinde de hiyerarşi vardı fakat klasik Marksizm tüm bunları göz ardı edip proletarya devrimini merkez koyan bir siyasi strateji izlediğinde bu diğer ezilen sınıfların ilgisini çekmedi, gençler. Kadınlar, gayler Marksizm’den çok yeni sola özellikle de Anarşizme daha fazla yakınlık duydu.

İşin ironik ve trajik boyutu tam da burada başlar. 68 rûhu ve postmodern düşünce, başlangıçta bireyi devletin, toplumun ve Ortodoks Marksizm’in otoriter kalıplarından kurtarmak için yola çıkmıştı. Feminizm, gey hakları ve sömürgecilik karşıtlığı gibi alanlarda muazzam insanî kazanımlar sağladı ancak 1980’lerden sonra neoliberal kapitalizm, bu “farklılık, bireysel otantiklik ve kimlik” vurgusunu çok hızlı bir şekilde manipüle etti. Fabrikaları kapatıp sendikaları dağıtırken (ekonomik sağcılık) bireylere “Kendini gerçekleştir, farklı ol, kendi kimliğini tüketim nesneleriyle yansıt!” diyerek postmodernizmi bir pazar stratejisine dönüştürdü. Yani kimlik meselesinin her şeyin önüne geçmesinin tüm sorumluluğunu postmodernizme yüklemek haksızlık olur. Kimlikçilik, kapitalizmin de teşvikleriyle bu denli öne çıktı. Böylece eşitsizlik ve ezilen sınıfların yaşadıkları görünmezleştirildi.

Oysa sosyalist solun da sosyal demokrasinin de tüm bu sorunların temelinde yatan hiyerarşik eşitsizliğe karşı, her iki eşitsizliği de kucaklayan; sınıf eşitsizliğine sırtını dönmeden kimliksel ve kültürel meseleleri de kapsayan eşitlikçi bir siyaset izlemesi mümkündü. Klasik Marksist solun hâlâ her sakallıyı Marx dedeye benzetip ekolojiden kimlik haklarına kadar her meseleye Marx’tan, Kapital’den bir delil getirmek ve Marx’ın eserlerinde buna değindiğini belirtmekle meşgul olması da neoliberalizmin işini kolaylaştırdı. Bu anlatı, gençlere de eğitimli işçi sınıfına da eğitimsiz işçi sınıfına da yabancılaşan bir 19. yy nostaljisi olmaktan öteye geçemeyip kapitalizm şeytanını taşlamaktan siyasî bir başarı hacısı olamadı, olamayacak da! Marksizm denen ideoloji, artık bir seküler dine dönüşmüş durumda ve onu değiştirmek olası değil; bunlardan bir şey olabilme ihtimalini görmüyorum.

Hâsılı, klasik Marksizm çürürken yeni bir sol dalga, adım adım yükseliyor. Bu dalga, köklü siyasî değişimleri başarıp sistemi dönüştürebilir mi, bunu da yaşayarak göreceğiz. Bu kayıttan sonra Amerikan seçimlerinin mesajına dönersek “eşitsizlik” meselesinin en önemli mesele olduğunu görüyoruz çünkü sağcı liberal ekonomi politikaları deyim yerindeyse toplumları “târumâr” etti, etmeye de devam ediyor.

Zenginler Yoksulları Yediğinde: Amerika’da Burundan Solutan Eşitsizlik

Mali hükümdarı ve bazı tahminlere göre tarihin en zengin insanı olan Mansa Musa, Mekke’ye bir hac yolculuğu yapmaya karar verdi. Çağdaşları, yolculuğunu hem hayranlıkla hem de dehşetle anlattılar: Krala 60.000 hizmetkâr ve 12.000 köle eşlik ediyordu ve bir deve kervanı, teçhizatın yanı sıra bir tondan fazla altın taşıyordu. İmparatorluğun tüm altın rezervlerine fiilen sahip olan Musa o kadar zengindi ki geçtiği şehirler daha önce hiç görülmemiş bir enflasyonla karşı karşıya kaldı ve bu da yerel ekonomik krizlere yol açtı. Kralın servetini modern terimlerle belirlemek zordur ancak bazı kaynaklar bunun günümüzdeki yaklaşık 400 milyar dolara denk geldiğini tahmin etmektedir. Bu da onu Elon Musk‘ın yanında daha alt bir zengin yapıyor. Bu arada Mansa Musa‘nın Tevrat ve Kur’an‘da geçen ve servetinin ölçüsüz olduğu belirtilen Kârun olduğunu söyleyenler de var.[1] Tarihçilerin ittifak ettiği kişi aslında Lidya Kralı Krezus/Kroisos. Krezus‘un efsanevî zenginliğinin temel sebebi, tarihte saf altın ve gümüşten standart madenî parayı ilk kez bastıran ve basım tekelini elinde bulunduran hükümdar olmasıdır. Bu durum, bugünkü bir ülkenin merkez bankasına sahip olmaktan çok daha ötedir; dünyadaki küresel para dolaşımını ve ticaretin kurallarını tek başına belirlemiştir.

Düşünün ki Mansa Musa, döneminde tüm tasavvurların ötesinde bir zengin kabul ediliyor lâkin günümüzde ancak “Eh işte!” denecek bir zengin ve Musk’ın servetine erişemiyor.

Sadece Elon Musk‘ın mevcut serveti seçimlerden önce 1.2 trilyon dolardı; bu, orta zenginlikte kabul edilen birçok ülkenin yıllık bütçesine denktir. Buna mukabil geçen yıl çoğu Afrika’daki aç insanların sayısı 65 milyon kişi arttı. Dünyanın en zengin 12 kişisinin serveti ise 2 trilyon dolar ve ilk 10’u ABD’de yaşıyor.

Bu bakımdan ABD, dünyanın en eşitsiz ülkelerinin başında geliyor. Amerikan hânelerinin en zengin %1’lik kesimi, ülkedeki toplam servetin yaklaşık %32,5’ini tek başına elinde tutuyor. En zengin %10’luk dilim ise toplam kişisel servetin %70’inden fazlasına ve borsadaki hisse senetlerinin %88,1’ine hükmetmekte!

2022’den 2025’e kadar en zengin %10’luk hâne halkının net serveti 872.400 dolar arttı. Bu hâne halklarının 2022’deki ortalama net serveti 2.797.500 dolardan 2025’te 3.669.900 dolara yükseldi. Hisse senedi piyasasının değerinin artması ve en zengin hâne halklarının bunun büyük bir kısmına sahip olması nedeniyle net servetlerinin 2026’da da önemli ölçüde artmaya devam etmesi muhtemel.[2]

2025 yılında Başkan Trump, düşük ve orta gelirli Amerikalıları olumsuz etkilerken ultra zenginleri daha da zenginleştiren politikalar içeren Büyük ve Güzel Bir Yasa Tasarısı’nı (One Big Beautiful Bill Act, OBBBA) imzaladı. Dolar cinsinden (ve yüzde puan değişimi olarak) OBBBA’dan en büyük vergi indirimleri en yüksek gelir dilimine gidiyor. En düşük gelir dilimi 2026’da 150 dolarlık bir vergi indirimi alırken en zengin gelir dilimi 12.540 dolarlık bir indirim alıyor. En üstteki beşte biri ayrıntılı olarak incelediğimizde eşitsizlik daha da çarpıcı hâle geliyor: Ortalama tutar 12.540 dolar iken en üstteki yüzde 0,01’lik kesim 286.440 dolarlık bir vergi indirimi elde ediyor. Ortalama bir Amerikalı, Trump yönetiminin politikaları nedeniyle giderek daha fazla zorluk çekiyor ancak ultra zenginler daha da zenginleşmeye devam ediyor.[3]

ABD bir dönem refah devleti uygulamalarıyla işçi sınıfını orta sınıf yapmıştı. Reagan’la başlayan zengin kayırmacı politikalar bu dengeyi tersine çevirdi: En üst %1’in gelir payı 1970’lerin sonundaki %10-11 bandından 2020’de %18,7’ye tırmandı. Reel ücretler ise 1972 zirvesinin hâlâ altında; orta sınıfın gelir artışı, verimlilik artışının çok gerisinde kaldı. Oysa dünyada üretilen servet, hakça bölüşülse uzmanların tespitine göre herkese aylık 1.200 Euro gelir düşebilir.[4] Bu, belki Almanya’daki bir işçi için düşük ücret ama Hakkâri’deki bir aile için zenginliktir.

Tam da bu yüzden sol demokratlar için bu zafer, bunu değiştirebilme imkânı anlamına geliyor. Demokratlar Temsilciler Meclisi ve Senato’nun kontrolünü ele geçirmiş, Donald Trump ve Cumhuriyetçi Parti’yi küçük düşürmüş olabilirler ancak gerçek mücadele daha yeni başlıyor. Sol demokratlar için bu, sadece yolsuz Trump rejimini hesap verebilir hâle getirme mücadelesi değil; bu, aynı zamanda Chuck Schumer ve Hakeem Jeffries de dâhil olmak üzer, Demokrat Parti’nin şirketlere bağımlı hiyerarşisini ortadan kaldırma mücadelesi!

Demokrat Partinin merkezci elitleri, Bill Clinton’ın başkanlığından bu yana işçi sınıfına yapılan en büyük ihanet olan NAFTA[5]‘yı getiren ve Sosyal Yardım gibi programları ortadan kaldıran, savaş makinesine, İsrail lobisine ve milyarder sınıfındaki finansörlerine son derece boyun eğen, kurumsal ve oligarşik yönetimin siyasî liberal örtüye sarılmış hâliyle ABD’de eşitsizlik alıp başını giderken her iki partide de yolsuzluk alabildiğine yaygın! Federal kurumlar içten içe tahrif edilmiş ve yok edilmiş durumda!

Yüksek Mahkeme de dâhil olmak üzere mahkemeler, sağcı ideologların eline geçti. İşçi sınıfı, borç köleliği ve düşük ücretlerle felç edildi. Anayasal normlar ve korumalar ortadan kaldırıldı. Trump da dâhil olmak üzere milyarderler neredeyse hiç gelir vergisi ödemiyor. Büyük işletmelerin kendi seçtikleri adayları finanse etmelerine izin veren 2010 tarihli Citizens United Yüksek Mahkeme kararı, yasallaştırılmış rüşvet sistemini sürdürüyor.

Halk; asgarî ücret artışı, herkese yönelik sağlık sigortası, büyük bankaların ve özel sermaye şirketlerinin düzenlenmesi, İsrail’e silah sevkiyatının sonlandırılması ve seçim finansmanı reformu için yaygara koparabilir ancak Demokrat Parti liderliğindeki hiç kimse bunları dinlemiyor veya umursamıyor. Onlar patronlarına hizmet ediyorlar!

Tabii genç kuşak ve işçi sınıfı, bu merkezcilere değil Mamdani gibi sol demokratlara oy verdi. Bu nedenle sol demokratlar, bir yandan milyarderlere hizmette kusura kalmamaya azmetmiş bu alçaklarla, diğer yandan da Trump’la ve onun gözde oligarklarıyla mücadele edecekler.

Hâsılı Amerikan seçimleri, Fransa’dan Sırbistan’a dek birçok yerde oluşan neoliberalizme ve onun mutlak tekelci versiyonu olan sonluluk kapitalizmi denen biçimine dönük ciddî bir tepki. Ana akım Demokratlar mevcut neoliberalist elitist anlayışları devam ettirirlerse, ABD başkanlık seçiminde bu aldıkları oyu alamayabilirler.

Kısacası dünya, solun her biçimine ve her sosyal adalet yanlısına açık; yeter ki dogmatizmi bırakıp insanların hayatlarına dokunan politikalar üretebilsin!

Elbette burada bir mesaj da AKP’li  olmayan İslamcılara: Ali Şeriatî’nin mesajını güncelleyen, kendilerini ve ufuklarını yenileyen TOKAD, Anti-Kapitalist Müslümanlar gibi gruplarla Kur’an merkezli İslam’ın mesajı birleşirse ve bunlar da Gannuşi’nin özgürlükçü fikirlerini daha da radikalleştirirse Gazze için oluşan vicdan ortaklığı üzerinden farklı bir dalga üretebilirler. Bunu da başka bir yazıda ele alacağım.

 

Dipnotlar:

[1] Aslında Kârun’un tarihi bir figür olup olmaması Kur’an’daki kıssa mantığı açısından önemli değil çünkü Kur’an kıssaları tarihî belge olmaları bakımından değil ahlâkî mesaj taşıması bakımından çok önemlidir. Netice de Kârun ister tarihsel bir figür olsun isterse mitik bir kişi olsun neticede o, her hâlükârda servetin, ölçüsüz birikimin ama en önemlisi kibrin sembolü. Firavun siyasî kibrin, Kârun ekonomik kibrin sembolleri ve mesaj açık: Kibir, felâket getirir! Allah, kibri yerin dibine batırır. Malın devletin olduğu düzenlerde mazlumların safında yer alır ve onları insanlığın öncüleri olarak öne çıkartır. Bu bakımdan Kârun ve Firavun üzerine bir güncel Kur’an sosyolojisi merkezli analiz yapmak ve Asr Sûresi ile diğer önemli ayetleri de işin içine katan bir ontolojik sınıf analizi yapmayı da istiyorum.

[2] Juliana Menasce Horowitz ve Richard Fry, Trends in Income and Wealth Inequality (Gelir ve Servet Eşitsizliğindeki Eğilimler)               https://www.pewresearch.org/social-trends/2026/10/14/trends-in-income-and-wealth-inequality-2026/

[3] Algernon Austin, The Wealth of the Richest Americans is Up by Nearly $1 Million, So Trump Rewarded Them With a Big Tax Cut (En Zengin Amerikalıların Serveti Neredeyse 1 Milyon Dolar Arttı; Bunun Üzerine Trump Onlara Büyük Bir Vergi İndirimi ile Ödüllendirdi.) November 5, 2026/5 Kasım 2026, Counter Punch https://www.counterpunch.org/2026/11/05/the-wealth-of-the-richest-americans-is-up-by-nearly-1-million-so-trump-rewarded-them-with-a-big-tax-cut/

[4] World İnequalıty Report 2026, https://wir2026.wid.world/www-site/uploads/2026/09/World_Inequality_Report_2026.pdf

[5] NAFTA (Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması / North American Free Trade Agreement), Amerika Birleşik Devletleri, Kanada ve Meksika arasında imzalanan ve 1 Ocak 1994 tarihinde yürürlüğe giren, üç ülke arasındaki gümrük vergilerini ve ticari engelleri büyük ölçüde kaldıran kapsamlı bir bölgesel ticaret anlaşması. NAFTA aynı zamanda, neoliberal ekonomi modelinin tarihteki en somut, en büyük ve en radikal uygulamalarından biridir. Neoliberalizm teorik bir çerçeve ve politika sepeti sunarken NAFTA, bu politikaların kıtasal ölçekte hayata geçirilmesini sağlayan yasal bir sözleşme işlevi görmüştür. NAFTA, özellikle Bölüm 11 (Chapter 11) mekanizmasıyla çok uluslu şirketlere devasa haklar tanımıştır. Bu madde sayesinde yabancı şirketler, kârlarını engelleyen ulusal yasalar (çevre, sağlık veya işçi hakları düzenlemeleri dâhil) çıkaran hükümetlere uluslararası tahkim mahkemelerinde dava açma hakkı kazanmıştır. Bu, piyasanın ulusal egemenliğin üzerine konmasıdır. NAFTA, sermayeye sınır ötesi tam serbesti tanırken, emeğin (işçilerin) dolaşımını sınırlandırmıştır. Bu durum, ABD’li şirketlerin fabrikalarını daha düşük ücretli ve sendikasız Meksika sınırına (maquiladora) kaydırmasına yol açmıştır. Sonuç olarak hem ABD’deki mavi yakalıların pazarlık gücü kırılmış hem de Meksika’da sendikasız ve düşük ücretli bir çalışma düzeni neoliberalizmin rûhuna uygun olarak yerleşmiştir. Özetle neoliberalizm, küreselleşmenin ideolojik motoruysa NAFTA da bu motorun Kuzey Amerika kıtasında dönmesini sağlayan dişli çark olmuştur.

Devamını Okuyun

GÜNDEM

0
Would love your thoughts, please comment.x