Connect with us

Köşe Yazıları

Düşmanlarımıza Borcumuz Ne?

Mehmet Ali Başaran

Yayınlanma:

-

28 Mart 2019’da Silivri Cezaevi’nde ziyaret ettiğimiz tutsaklardan biri de Barkın Timtik idi. Dün ölüm orucunda hayatını kaybeden Çağdaş Hukukçular Derneği üyesi avukat Ebru Timtik’in kız kardeşi ve meslektaşı olur kendileri.

Bir gün sonra kaleme aldığım ziyaret notlarına şu satırları düşmüştüm:

Türkiye’deki siyasi davalarda asıl olan hukuksuzluk, hukuk istisnadır. Adalet değil siyasi menfaat mülkün temelidir. Güç dengeleriyle birlikte her dönem değişen o siyasi menfaat her türlü aracı meşru görür. Bakınız, Fetö ve “geleneksel” yargısı… Sürdürülebilir ve süründürülebilir yargı.

Mahkeme” ÇHD’li avukatların davasına 20 Mart’ta, daha fazla tahammül edemeyip son vermiş, adeta ceza olup yağmıştı. Ardından, 39 Baro başkanlığı yayımladığı bildiri ile bu “rezalet” kararı sert bir biçimde eleştirmişti.

Tarihe geçsin: Bırakınız adil yargılanmayı, bu bir yargılama bile değildir” cümlesi, o bildirinin sonuç kısmından…

O davada nasibine piyangodan 18 yıl 9 ay hapis cezası çıkmış Av. Barkın Timtik’le görüşürken bileklerindeki izler dikkatimi çekti. Yanmış mıydı, kesilmiş miydi? Sordum.

Güvenlik görevlileri plastik kelepçe ile, ters kelepçe denen yöntemle işkence etmişler. Aylar öncesinden izler vardı. Bilekleri kelepçe ile iyice sıkıp kişiyi saatlerce o halde bırakmak suretiyle gerçekleştirilen bir işkence…

2017’de bu kadın meslektaşımız Kadıköy ve Beşiktaş’ta gözaltına alındığında çok ciddi işkenceler görmüş. Erkek ve kadın polisler tarafından fena halde dövülmüş. Vücudu mosmor olmuş.”

Hukuk devre dışı olduğu için tırnak içine aldığımız mahkeme ÇHD’li avukatlara 3 yıl 1 ay 15 günden 18 yıl 9 ay’a varan, toplamda 159 yılı aşan hapis cezaları vermişti.

Yargıtay, ilerleyen süreçte cezaları onamış, hukuk denetimi yaptığına dair bir algı oluşturmak ihtiyacı duyduğu için olsa gerek, yalnızca Barkın Timtik’in cezasını bozmuştu: “Örgüt kurmak ve yönetmek”ten değil “örgüt üyeliğinden” cezalandırılması gerekir imiş.

Daha önce piyangodan ağır ceza çıkmıştı, bu defa biraz indirim çıkmış. Hadi hayırlısı…

Hikayenin sonu Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nde biter ve tüm sanıklar için tahliye ve beraat gelirse hiç şaşırtıcı olmaz. Türkiye adil yargılanma hakkını ağır biçimde ihlal ettiği için tazminata mahkum edilecektir. Örnekleri az değil. Çalınan yıllar, yapılan işkenceler karşılığı milyon Rurolar milletin cebinden gider. Devletin, düşmanlarını böyle ilkel bir yöntemle sindirmesinin maliyeti bu. Zulmü halı altına süpürmenin bedeli.

Sosyal medyaya şöyle bir baktığınızda trol ordularının vakit kaybetmeden meydana çıktıklarını görebilirsiniz. Bu ordular boşuna değil, tam da böyle zamanlar için besleniyorlar. Amaçları hakkı batıl ile örtmek, iftira bombardımanı ile insanların düşünme melekelerini dumura uğratmak ve soru sorma imkanlarını ortadan kaldırmak.

Soru Şu: Bu insanlar adil bir biçimde yargılandılar mı? Cevap basit ve net: Hayır.

Düşman oldukları için (devletin ve kendini devlet sananların bu donanımlı, radikal muhalif hukukçuları düşman bellemesi gayet anlaşılabilirdir) onlara Türk Ceza Kanunu, hukukun temel ilkeleri filan uygulanamaz, diyorsanız, tartışma burada biter.

Türkiye bir hukuk devleti ise vatandaşlara kanuni hakları tanınmalıdır.

Aliya İzzetbegoviç’e atfedilen harika bir söz var: “Düşmanlarımıza karşı tek bir borcumuz var: Adalet”

Eğer devletiniz özgüneve sahip bir hukuk devleti ise düşmanı da olsa adil yargılar. Eğer devletiniz Türkiye gibi özgüvensiz, zalim ve ergense, olacağı budur işte.

 

https://t24.com.tr/haber/olum-orucundaki-avukat-ebru-timtik-hayatini-kaybetti,899558

https://mehmetalibasaran.wordpress.com/2019/03/29/cezaevi-ziyaretleri-21/

Çağdaş Hukukçular Derneği başkanı Avukat Selçuk Kozağaçlı’nın “Açlık Grevi Neden Yapılır?” başlıklı konuşmasını, üzerinde düşünmeye-konuşmaya değer bulduğumdan, istifadenize sunmak istiyorum:

https://www.youtube.com/watch?v=DNpxCJSvYCE

“Gazete Okuyan Tavuk”, “Nasreddin Hoca’nın Bisikleti”, “Kuzularla Saklambaç”, “Ceza Hikayeleri” ve “Kelebek Ve Arı – Malcolm X Ve Muhammed Ali’nin Kesişen Hayatları” kitaplarının yazarı. 1983 Trabzon doğumlu avukat.

Devamını Okuyun
Tıklayın, yorumlayın

Yorum yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Köşe Yazıları

Cennet Provası

Ahmet Örs

Yayınlanma:

-

Hz. Peygamber’in Medine’ye hicretinden sonra önemli siyasal adımlarından biri de Medine’nin çevre sınırlarını belirleyip şehri “haram” bölge ilan etmeseydi.

Bu, kurucu, devrimci bir adımdı.

Bir şehrin “haram” bölge ilan edilmesi oranın artık eminlik ilanıydı. Medine “Dâr’us-Selâm” olmuştu. Esenlik ve barış yurdu!

Bu esenlik ve barış hâli, eminlik ilanı elbette sadece mü’minler için değildi.

Modern tabirle mü’minler sahip oldukları nüfus oranı itibariyle pekâlâ “azınlık” statüsünde kabul edilebilecek bir yüzdeliğe, buna rağmen dinamik bir yapıya sahiptiler. Kaos ve karmaşanın, kadim düşmanlıkların hüküm sürdüğü, parçalanmışlığın derinleştiği bir yerleşimde ıslah öncüleri olarak öne çıkmakta tereddüt göstermediler.

Medine’nin ‘haram’ bölge olması, başta sahipsizler olmak üzere nihayetinde çoğunluk için iyiydi. Elbette, her dönem ve coğrafyada olduğu gibi bu durumdan hazzetmeyen gruplar olmuştur.

Selam, yani barış ve esenlik yurdunda can ve mal güvenliğinin ilanı, namus ve haysiyetten emin olma hâli kaotik geçmişin ardından bir cennet provası sayılmalıdır.

İnsanlar, kadın-erkek demeden gece-gündüz o eminliğin çemberinde huzurlu olacaklardı. Malları yağma edilmeyecek, pazarda hilelerle zarara uğratılmayacaklar, kimse tarafından herhangi bir yol ve yöntemle rahatsız edilip incitilmeyecekler, bütün bir şehri evleri gibi benimseyecekler ve gerçek sâkinleri oldukları bilinciyle erdemli şehirleriyle iftihar edeceklerdi.

Hz. Peygamber’e bu ideali veren elbette vahiydi, İbrahim peygamberden beri o idealin somutlaşmış sûreti Kâbe, yani ‘Mescid-i Harâm’ idi.

Mescid-i Harâm, eminliğin, esenlik ve barışın somut göstereni olarak orada vâr olup dursa da anlam kaybıyla sadece taştan bir yığın hâline gelmişti.

Hz. Peygamber’in risâleti o rûhu diriltmiştir.

Rabbimiz, Bakara sûresinin 143. ayetinde Elçisine, kendisini tam tatmin edecek bir kıbleye döndüreceğini söyleyerek “Artık yüzünü Mescid-i Harâm’a çevir!” der.

Mescid-i Harâm’a dönüş, o ideale odaklanış, kurucu bir perspektifle Medine’de bulunan ve pek yakın bir gelecekte bu ideali Zülkarneyn gibi başka coğrafyalara taşıyacak olan Allah Resûlünün temel misyonudur.

Mekke, Medine, bütün bir yarımada, yakın ve uzak her coğrafya, elbette tüm insanlık, tabiat, börtü-böcek, cümle mevcûdât Nûh’un Gemisindeki bir araya geliş gibi bu “esenlik ve eminlik yurdu” idealinin muhataplarıdır.

Mescid, Rabbimizi tek otorite kabul edenlerin öncülüğünde, onun esenlik, barış ve güven ikliminin egemen kılındığı her yerdir. Medine’nin ‘haram’ ilan edilişi bu anlamı esas alan küresel projenin ilk adımıdır.

Elbette ki irili-ufaklı ibâdethâneler ve mü’minler için toplanma yeri olan yapılar bu büyük idealin kavramını tek başlarına karşılayamazlar.

Mescid-i Harâm’ın müşrikler marifetiyle başına gelen bu değil miydi?

Allah Resulü ve arkadaşları bu idealin devrimci öncüleri olarak Hicretle, o büyük kurucu adımı atmışlardır.

Bu bağlamda Zülkarneyn kıssası, Medine’de Hz. Peygamber’in farklı kabile ve dinî topluluklarla yaptığı anlaşmalar yeniden, diri bir akıl ve anlayışla okunmalı, çağdaş İslami Hareketlerin ufkunu oluşturmalıdır.

Âlemlere rahmet olarak gönderilen Elçi’nin, O’nu Resûl kılan vahyin temel perspektifi ekolojik ve sosyolojik her türlü ifsat ve yozlaşmaya karşı bütün insanlık ve tabiat için sığınak/lar, esenik yurtları vâr etmektir.

Kur’ânî ifadeyle “dengeli ve ölçülü bir toplum” olma hedefi, Allah Resulünün mezkûr ideale yönelişinin toplumsal bir kıbleye dönüşmesiyle gerçekleşebilecektir.

Mü’minlerin, nerede, hangi coğrafyada, hangi ülkede, hangi siyasal aşamada olurlarsa olsunlar yüz ve yönelişlerinin Mescid-i Harâm’a odaklanması, ‘salat’ın sadece rutin ibadet olarak ‘namaz’ değil de daha geniş bir çerçevede ‘kulluk sistemi’ olarak anlaşıldığında ulaşacağı kuşatıcı karşılık sayesinde ortaya çıkan idealin vücut bulabileceği vâroluşsal bir imkân oluşturmaktadır.

Bu doğrultuda ikame dilecek ‘salât’ da yeryüzünü mescid kılacak, o mescidi ‘haram’ ilan edecektir.

Medine’nin ‘haram’ ilan edilişiyle başlayan bu yürüyüşü menzile ulaştırma hedefi, çağdaş İslami hareketlerin temel gerekçesi olmalı, örgütlenme ve programlar bu doğrultuda yapılandırılmalıdır.

 

 

 

 

 

 

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

Düşmanlara Hukuk Yok

Mehmet Ali Başaran

Yayınlanma:

-

Can Dündar, MİT Tırlarıyla ilgili o meşhur, yalanlanmayan haberinden sonra ajanlıkla suçlandı. Devleti yıkmaya teşebbüs ettiği gerekçesiyle hakkında iki kez ağırlaştırılmış müebbet hapis talebiyle dava açıldı. Tutuklandı, hapse atıldı, kurşunlandı. Sürgüne gitmek zorunda bırakıldı. Eşi rehin alındı.

Hakkında “henüz” kesinleşmiş herhangi bir mahkûmiyet bulunmamasına rağmen, nihayet, mallarına el koyma kararı da verildi.

Dün Hasan Cemal, T24’teki köşesinde Can Dündar’dan gelen bir mektuba yer verince, bu konuda birkaç kelam etme gereği hissettim.

Hak’tan yana tavır alırken her kesimin mağduriyetine kulak vermeye, zulmü idrak ve ifşa etmeye ve Hukuk’u bu ülkeye davet etmeye özen gösteriyorum, soluğum yettiğince. Kim ne derse desin, hangi ama’nın ardına sinerse sinsin. Gerçeği konuşmalı, düşmanımız için dahi olsa Adalet’i talep etmeli değil miyiz?

Bitmedi” başlığı ile yazdığı kısa mektubunda Can Dündar, yaşadığı hukuksuzluk silsilesini özetliyor. Bu ülkenin vatandaşı bir hukukçu olarak bana düşense, Türkiye adına bir kez daha utanmak oluyor.

Soruyorum kendime: İddiaların iftiradan öte bir “kesinliği” var mı? Hayır, yok. Öyleyse, güneş balçıkla sıvanır mı?

Olan biten, iktidarın Türkiye’de itibarı yerlerde sürünen Yargı’yı bir gazetecinin üzerine salmasından ibaret görünüyor. Elbette saf değilim, o gazeteci, bir mesleği değil sadece, aynı zamanda bu ülkede makbul olmayan bir zihniyeti temsil ediyor. Tebaa olmayan, iktidara biat etmeyen, soran, soruşturan, sorgulayan, gerektiğinde itiraz eden bir zihniyeti…

Beş yıl önce dönemin başbakanı devlet kanalına çıkıp “bu haberi yazan kişi bedelini ağır ödeyecek. Öyle bırakmam onu” demişti.

Başbakan gerçekten de sözünde durdu ve işin ucunu bırakmadı. Can Dündar bedelini ağır ödüyor. Kavgada yumruk sayılmazmış!

Burada asıl sorun şu ki arada Hakem rolü oynaması gereken Hukuk, sözünde durmadı, duramadı. Zira kendisi, kafası gözü yarılmış bir halde çoktan bu ülkeden tehcir edilmişti. Geride bıraktığı “Yargı” ise acziyet içinde, rezil ve esir bir haldeydi.

Dönemin başbakanı daha sonra Cumhurbaşkanı oldu ve tam iki yıl önce gerçekleştirdiği Almanya ziyaretinde, başbakan Angela Merkel ile ortak basın toplantısı düzenledi. Cumhurbaşkanına, Almanya’da sürgün hayatı yaşayan Can Dündar’ın davası soruldu. Cevap kısa öz ve netti: “Can Dündar’ın bir ajan olduğunu herhalde biliyorsunuzdur.”

Koskoca Cumhurbaşkanı, üstelik Alman Başbakanı yanında, kameralar önünde öyle diyorsa, öyledir herhalde” dediğinizi duyar gibiyim.

Can Dündar’ın ajan olduğu iddia edilmişse de ispat edilmiş değil. Tıpkı Fetöcü “olduğu” gibi, iddia var ispat yok.

Müddei iddiasını ispatla mükelleftir dediğinizi duyar gibiyim. O kaide, müddeinin kim olduğuna göre değişir! Burası Türkiye. Şüpheden sanık yararlanır diye bir ilke de vardır, malum. Sorarlar adama, hangi sanık yararlanır? Elbette, her sanık değil, bazı sanıklar yararlanır.

Aynı konuşmada Cumhurbaşkanı, Can Dündar’ın devlet sırlarını işfa ettiği için Türk yargısı tarafından suçlu bulunduğunu aktartıktan sonra şu cümleyi de sarf ediyordu: “Biz Almanya ile suçluların iadesi antlaşmasını yapmış bir ülkeyiz. Dolayısıyla bizim böyle bir suçlunun iadesini istemek en doğal hakkımızdır. Ve biz de böyle bir mahkumiyet kararı kesinleşmiş kişinin iadesini istedik.”

Can Dündar’ın mahkumiyet kararı henüz kesinleşmiş değil lakin burada dikkat çekmek istediğim husus bu değil.

Almanya, Türkiye’de yargı margı olmadığını, hele siyasi davalarda bu ülkeye asla güvenilemeyeceğini gayet iyi bildiği için o sözlere hiç ama hiç itibar etmiyor. Gazeteci Deniz Yücel olayı daha sonra bunun ibretlik bir örneği idi zaten. Yahut Rahip Brunson hadisesi.

Devletçimilliyetçisağcımuhafazakar” arkadaşlar bana kızmış olabilirler. Ne demek, Türkiye bir vatandaşı suçlu bulmuşsa her devlet buna saygı duymalı, ülkesindeki suçluyu Türkiye’ye iade etmeli, diyecekler.

Suudi Arabistan’dan kaçıp Türkiye’ye sığınmış bir muhalif, gazeteci, siyasi davada suçlu konumunda olsaydınız, Türkiye’nin sizi iade etmesini ister miydiniz?

Başka sorum yok.

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

Olağanüstü Hâle Siyaset Felsefesi Üzerinden Bakmak

Halil Toprak

Yayınlanma:

-

Olağanüstü hâlin hukukî temeli Roma’nın cumhuriyet dönemine dayandırılır. Roma’da siyasi kaos, savaş sebebiyle senato OHAL ilan ediyordu. Devleti içinde bulunduğu krizden, kargaşadan kurtarmak için bir diktatör atanıyordu. Diktatör orduyu yönetme, vatandaşların haklarını askıya alma yetkilerine sahipti. Altı aylığına göreve getirilen diktatörlere yargı yolu kapalıydı. Olağanüstü hâl altı aydan evvel ortadan kalkarsa diktatörün görevi de sona ermiş olurdu. Fakat kendini ölene dek diktatör ilan Sezar örneğinde olduğu gibi bu, geçici değil mutlak bir hâl almıştır. Muktedirler, olağan hale geçildikten sonra da OHAL yetkilerini kullanmaya devam etmiştir.

Olağanüstü hâlin siyaset felsefesinde nasıl ele alındığına “Carl Schmitt, Walter Benjamin, Giorgio Agamben ve Aliya İzzetbegoviç” üzerinden bir göz atalım. Carl Schmitt’e göre siyasi veya ekonomik kaos varsa olağanüstü hâlden söz edebiliriz. Egemen, acil bir durumun olduğuna ve bunu savuşturmak için nelerin yapılması gerektiğine karar verendir.  Schmitt’in tabiriyle “Egemen, olağanüstü hâle karar verendir.”

Egemen, düşmana karşı OHAL ilan eder. Schmitt’e göre siyaset dost ile düşman ayrımına dayanır. Düşman, hukukun dışına atılmalı ancak toptan da yok edilmemeli. Düşman hepten ortadan kalkarsa siyasetin dayanağı ikilik sıkıntıya girer. Gerçi yeni düşmanlar icat etmekte zorlanmayacaklardır.

Olağanüstü hâl sürecinde devlet kendini korumak, bütünlüğünü sağlamak için hukuku askıya alır. Hukuka karşı üstünlüğünü ilân ederek ondan kurtulur. Ne de olsa Hobbes’un dediği gibi “Yasayı yapan hakikat değil otoritedir.” Hukuku oluşturan, belirleyen egemen olduğuna göre yeri geldi mi onu işlemez kılma hakkını kullanabilir. Bu hakkı yasayı oluştururken yasanın içine yerleştirir zaten. Schmitt hukuku askıya alan egemeni hâlâ hukukun içinde tutmaya çalışır. Benjamin ile Agamben ise egemenin hukukun dışında olduğunu belirtir.

 Schmitt’e göre olağanüstü hâl bir istisnadır, geçicidir. Kuruculuğu olan istisna normun, normalin üstündedir. Ona göre donmuş, katılaşmış yapıyı parçalayan istisna gerçek hayatın gücüdür. Schmitt, olağanüstü hâle karar verenle kaosun oluşum şartları arasında ilişki görmese de böyle bir bağ elbette vardır.

Walter Benjamin’e göre olağanüstü hâli yürütülen siyaset üretir. Savaş, kaos OHAL için gerekçe olunca olağanın dışı da iktidarın kullanımına araç olur. İstisna kurala dönüşür ve OHAL insan hak ihlallerini ayyuka çıkarır. Benjamin, bu istisnadan sonra düzen yeniden kurulsun istemez. Ona göre “Ezilenlerin geleneği gösteriyor ki içinde yaşadığımız olağanüstü hâl istisna değil kuraldır. Onların yapay olağanüstü hâline karşın gerçek olağanüstü hali yaratmak bize düşen bir görevdir. Böylece faşizme karşı mücadelede daha iyi bir konuma ulaşacağız.”

Giorgio Agamben’e göre istisna geçici olmaktan çıkmış, sürekli bir hâle dönüşmüştür. Batı demokrasileri KHK’ların onay mercii konumuna gelmiştir. O, konuyu Roma Hukuku üzerinden homo sacer(kutsal insan) kavramını kullanarak ele alır. Homo sacer, kurban edilecek nitelikte olmayıp katledilmesi cinayet sayılmayan insan demektir. Bu kavram, istisna hâli olarak kabul edilen olağanüstü hâl karşısındaki insanların durumunu çok iyi anlatmaktadır. İstisnaya alınan kişiler hukukun dışına atılıp bütün hakları elinden alınmakta çırılçıplak bir hayata(salt biyolojiye) terk edilmektedir.

Biyolojinin siyasetin odağına yerleştirildiğini Agamben biyopolitika kavramıyla ele almaktadır. Kimin homo sacer olacağına yani hangi yaşamın değerli hangisinin değersiz olduğuna egemen karar vermektedir. Ona göre Antik Yunan’dan beri yürütülen politika  biyopolitikadır.

Aliya İzzetbegoviç için siyaset dost – düşman ayrımına dayanamaz. Müslüman siyasetini tevhid, adalet ilkesiyle şirk, zulüm ve fitneye karşı yürütür. Schmitt’e göre kaosa işleyecek bir hukuk yoktur dolayısıyla bütün normlar iptal durumdadır. Aliya’ya göreyse yönetenler hukukun, adaletin dışına hiçbir şartta çıkamaz. Güçleri var diye her şeyi yapma hakkına sahip değillerdir. Savaşın en çetin zamanlarında düşmanlarına borcunun adalet olduğunu söyleyen Aliya olağanüstü durumlarda hukukun askıya alınamayacağını vurgular.

Devamını Okuyun

GÜNDEM