Haberler
Gazze’nin Kayıp Kuşağı: Üç Yıllık Savaşın Geride Bıraktığı Öğrenciler
700.000 çocuk için çadır sınıfları artık okula en yakın şey ancak bunlar, bir zamanlar sahip oldukları eğitimi, günlük yaşam düzenini ve topluluk duygusunu geri getiremiyor. Doğal olarak bu çadır sınıflarda en temel imkânlar bile yok: Öğrenciler, sıra veya tahta olmadan yerde oturuyor ve yazın çadırları fırına, kışın ise dondurucuya çeviren sert hava koşullarına katlanmak zorunda kalıyor. Bu alanlarda konsantre olup öğrenmeye çalışmak neredeyse imkânsız bir çaba hâline geliyor.
Öğrencilerime ders vermek için son kez sınıfımda bulunduğumdan bu yana üç yıl geçti. Onlar için en iyi şekilde görünmek amacıyla ne giyeceğimi düşünerek güne hazırlanmak için şafak vakti uyanmadığım üç yıl… Al-Fukhari’deki evimden Gazze şehrine doğru her zamanki yolculuğumu yapmadığım, taksinin penceresinden okula giden çocuklara bakmadığım üç yıl…
Okulun önünde toplanan, arkadaşlarıyla kalbimi sevinçle doldurarak sohbet edip gülen çocuk kalabalığını görmeyeli üç yıl oldu. Savaş yılları benden o sabah ritüelimi çaldı: Çocukların okul kapısında beni selamlamaları ve bana benzersiz bir enerji veren kucaklamaları… Sınıfa girdiğimde ise o günkü ödevlerini ve derslerimizi konuşmaya başlamadan önce beni karşılayan sesleri…
Tel El-Hawa mahallesindeki özel bir Katolik okulu olan Rosary Sisters okulu, kalıcı bir öğretmenlik pozisyonu bulmak için pek çok denemeden sonra 2019 yılında çalışmaya başladığım yerdi. Nihayet bu mesleği her gün icra edebilmek, benim için bir hayalin gerçekleşmesi gibiydi. Öğretmenlikten bir an bile sıkılmadım, işten tek bir gün bile geri kalmadım; öğrencilerimle birlikte olmak bana büyük bir güç ve destek verdi.
Üç yıldır okulun hademesi Jawaher’i görmedim. Sabahları beni selamlayan, bir şeye ihtiyacım olup olmadığını soran ve laboratuvarın kapısını bizim için açan sesini özlüyorum. Eskiden birlikte oturup hayatlarımızı konuşurduk: Bana yaşadığı zorlukları, çocuklarını yetiştirirken verdiği mücadeleyi ve oğlu Walid’in evlendiğini görmeyi nasıl hayal ettiğini anlatırdı.
Üç yıldır, okul sekreteri olan meslektaşım Wasima’nın sesini de duymadım; bizi boş dersler için görevlendirirken sesi koridorlarda yankılanırdı. Ek işlerimizi takip etmek için kullandığı kâğıt parçalarını saklardım; sırf yıl sonunda ona gösterip, meslektaşlarım yokken her zaman devreye girerek ne kadar çalışkan bir öğretmen olduğumu kanıtlayabilmek için!
Üç yıl boyunca, savaştan sağ çıkıp okula geri döneceğimiz umuduna sarılmıştım ama ne yazık ki İsrail, okulu yerle bir etti. Diğer pek çok okul gibi bizim okuldan geriye kalanlar yerinden edilmiş kişiler için barınak hâline gelirken ders kitapları da ısınmak ve yemek pişirmek için yakıt olarak kullanıldı.
Geçtiğimiz bu üç yıl, içimdeki bir şeyi paramparça etti; artık eskisi gibi bir insan değilim. Bütün bir eğitim ekosistemini kaybettim: okulu, meslektaşlarımı, tüm hayatımın etrafında döndüğü öğrencileri… Birçoğu Mısır’a göç ederken birkaçı da kendilerini ayakta tutacak herhangi bir eğitim fırsatı arayışıyla Gazze’de kaldı.
Ve birçoğu İsrail tarafından öldürüldü — Habiba, Salma, Abdullah ve Issa; her birinin kendine özgü bir hikâyesi ve geleceği vardı — ayrıca meslektaşlarım Wasima ve Wahiba da! Bu, asla telafi edilemeyecek bir kayıp.
Harabeye Dönmüş Bir Eğitim Sistemi
Bugün, Gazze’deki eğitim sektörü hâlâ harabe halindedir. Hükümet Basın Ofisinin verilerine göre Gazze Şeridi’ndeki okulların yaklaşık yüzde 95’i savaş süresince hasar görmüşken eğitim binalarının yüzde 90’ından fazlasının yeniden inşasına veya kapsamlı bir onarıma ihtiyacı bulunmaktadır. Veriler, 662 okul binasının doğrudan bombardımanına maruz kaldığını ve bunların arasında tamamen yıkılan 163 okul ve üniversitenin bulunduğunu göstermektedir.
Öte yandan, Filistin Eğitim Bakanlığına göre Ekim 2023’ten bu yana Gazze’de 20.500’den fazla okul ve üniversite öğrencisi ile 805 okul personeli ve 246 üniversite öğretim üyesi ve personeli hayatını kaybetti. Bu, toplumsal dokuyu tehdit eden ve Gazze’nin entelektüel ve kültürel toparlanmasının geleceğine uzun bir gölge düşüren yıkıcı bir kayıptır!
19 Eylül’de okul yılının başlangıcında, Gazze’deki tahmini 700.000 öğrenci, İsrail’in henüz ele geçirmemiş olduğu Şerit’in yüzde 30’luk kısmına sıkışmış hâlde, çadırlar ve diğer geçici eğitim alanları içindeki derme çatma sınıflara gitmeyi bekliyordu. BM ve ortakları, öğrencilerin dönüşümlü olarak yüz yüze öğrenim görebilmeleri için 500’den fazla bu tür alan kurdu ve bu alanlar 100.000’e kadar öğrenciye hizmet veriyor.
Bu arada, Gazze Şeridi’nin her yerinde özel çadırlı eğitim merkezleri de ortaya çıktı. Bazıları ücretsizken eski okul öğretmenleri tarafından yönetilen UNICEF’e bağlı girişimler de mevcut; diğerleri ise aylık en fazla 10 NIS (3 dolar) tutarında sembolik bir ücret alıyor. Tabii çadır sınıflar, Gazze’deki okul çağındaki nüfusu barındırmak için son derece yetersiz kalıyor. Sayısız çocuk, kendilerini barındıracak tesislerin bulunmaması nedeniyle okula gidemiyor.
Doğal olarak bu çadır sınıflarda en temel imkânlar bile yok: Öğrenciler, sıra veya tahta olmadan yerde oturuyor ve yazın çadırları fırına, kışın ise dondurucuya çeviren sert hava koşullarına katlanmak zorunda kalıyor. Bu alanlarda konsantre olup öğrenmeye çalışmak neredeyse imkânsız bir çaba hâline geliyor.
40 yaşındaki Ahlam Karira, şehrin batı kesiminde yer alan Khan Younis kampındaki geçici çadır sınıflardan birinde Arapça öğretmeni olarak çalışıyor. “Her gün kavramları açıklamaya ve çocukların [öğrenmesine] yardımcı olmaya çalışıyorum ancak çadır ortamı her şeye zarar veriyor. Boğucu bir sıcaklık var, tuvalet olmadığı gibi oturacak yer de yok!” diye +972 Magazine’e anlattı.
“Çocuklar susadığında içme suyu bulmak bir mücadeleye dönüşüyor. Burada çocuklar acı dolu gerçekliklerinden kaçamıyorlar. O gerçekliği çadırın içinde yaşıyorlar ve ders sırasında zihinleri başka yerlere kayıyor.”
On iki yaşındaki Rawan Al-Sir, Han Yunus kampındaki çadırlarda derslere katılmak için aylık 10 NIS ücret ödeyen öğrencilerden biri. “Haftada üç gün eğitim çadırına gidiyorum; alan dar ve öğrenci sayısı çok fazla olduğu için her gün gidemiyoruz.” diye anlatıyor maruz kaldıkları tabloyu. “Çadırda Arapça, İngilizce, fen ve matematik gibi temel dersleri çalışıyoruz ancak diğer dersler verilmiyor.”
“Çadır adeta bir fırın gibi!” diye ekliyor. “Herkese yetecek kadar sandalye olmadığı için yerde oturuyoruz ve öğrenci sayısının fazla olması nedeniyle ortam kalabalık ve gürültülü oluyor. Ayrıca çadırda su temin edilemediği için kendi suyumuzu da getirmek zorundayız.”
Ben de 2025 yılının ilkbaharında, öğrencilerime kavuşmak için sabırsızlanarak bu çadırlarda iki ay boyunca ders verdim. Çocukları düzgün sınıflarda görmeye alışkın biri olarak, sıcaklığın 40°C civarında seyrettiği bir çadırın içinde yerde oturduklarını görmek benim için büyük bir şok oldu.
Ders verirken aşırı derecede terlerdim. Çocuklar yorgun ve bitkin bir şekilde bana bakarak, serinlemek için yüzlerine su serpmek üzere bir anlığına dışarı çıkmak için izin istiyorlardı. Benim de o rahatlamaya ihtiyacım vardı çünkü yoğun sıcaklık nefes alma yeteneğimi yavaş yavaş yitiriyormuşum gibi hissettiriyordu, yine de devam ettim!
Sonunda çadırlarda ders vermeyi bırakmaya karar verdim. Bu ortamın çocuklar için psikolojik, fiziksel ve zihinsel olarak yıpratıcı olduğuna ve yaşadıkları acı gerçeklikten onları koruyamadığına ikna oldum. Sonunda, öğrenmenin sağlayabileceği sınırlı faydanın, verdiği zarardan daha ağır bastığını hissettim.
Karira’ya göre, çadırlar şu anda Gazze’deki öğretmenlerin eğitim sisteminden geriye kalanları kurtarmaya çalışmak için sahip oldukları tek seçenek. “Ancak bunlar sorun için temel bir çözüm değil.” diye vurguladı. “Çocukların gerçek okullara ve uygun sınıflara dönmeleri gerekiyor.”
Savaş başladığında beşinci sınıfa giden Al-Sir, her gün okulunu özlüyor. “Savaşın çabucak bitmesini ve Gazze [şehrinden] güneye sürülmek yerine evlerimizde kalabilmeyi ummuştum. Hayatımızla ilgili derin bir kayıp ve hüzün hissediyorum. Keşke eskisi gibi olabilseydi. Okulun yerini hiçbir şey tutamaz.”
Kaybedilen Üç Yıl
Çadırlarda öğrencilere ders verdiğim süre boyunca onların dikkat ve kavrama yeteneklerinde önemli bir düşüş fark ettim. Bu durum; sadece çadır içindeki koşulların değil, aynı zamanda yaşadıkları ardışık travmaların ve üstlenmek zorunda kaldıkları sayısız sorumluluğun da bir sonucuydu.
Bir keresinde, altıncı sınıf öğrencilerine fen dersi verirken bir öğrenci konuyu kavramakta zorlandığı için benden konuyu defalarca açıklamamı istedi. “Özür dilerim öğretmenim; kendimi bir eşek gibi hissediyorum. Çadırımızda çok büyük sorumluluklar üstleniyorum!” dedi bana. Annesini kaybettikten sonra kardeşlerine bakmak zorunda kaldığını ve öğrenmeye devam etmek için zar zor konsantre olabildiğini kastediyordu.
Okula gidemedikleri uzun ayların bu çocukların yeteneklerini nasıl körelttiğini görmek beni kahrediyor! Ne Arapça okuyup yazabilen ne de basit aritmetik işlemleri yapabilen 15 yaşındaki çocuklar vardı. Birçoğu kalemi nasıl tutacağını bile bilmiyordu.
Bu, giderek genişleyen bilgi uçurumunun bütün bir nesli etkileyeceği benim için netleşti. Bu durum, pek çok kişinin “eğitim soykırımı” olarak tanımladığı, İsrail’in Gazze’nin eğitim altyapısını kasıtlı olarak yok etme çabasının bir parçasıydı.
Bugün, Gazze’deki öğretmenler ve öğrenciler bu sorunun hâlâ devam ettiğini belirtiyorlar. Karira’nın ortaokul öğrencilerinin çoğu hâlâ okumayı ve yazmayı bilmiyor. “Görevim, standart bir müfredatı öğretmekten temel okuma-yazma eğitimine ve dil öğrenimi için gerekli temeli atmaya doğru kaydı.” diyor ve “Bunu bir felâket olarak görüyorum. Bu sorun çözülmez ve imkânsızlıkların üstesinden gelinmezse gelecek nesilleri eğitim başarısızlıklarına kurban verme riskiyle karşı karşıya kalırız.” diye ekliyor.
“Hâlâ kendimi 12 yaşında bir çocuk gibi hissediyorum.” diyor 15 yaşındaki İbrahim Aşur, üç yıllık eğitimini kaybetmenin travmasıyla boğuşurken +972’ye ve şöyle devam ediyor sözlerine: “Savaş öncesi eğitimle şimdiki eğitim arasında hiçbir karşılaştırma yapılamaz. Eskiden çok güzel, kaliteli bir özel okula gidiyordum ama şimdi, katlanmak zorunda kaldığımız zorlu koşullar nedeniyle hiçbir şeyi kavrayamadığım eğitim çadırlarına gidiyorum. Sürekli gürültü, bombardıman korkusu, küçük çadırlarda aşırı kalabalık ve sistemli bir öğretimin eksikliği var. Bu üç akademik yıl boyunca hiçbir şey anlamadım, çok fazla bilgiyi kaçırdım!”
Gazze şehrinden 37 yaşındaki matematik öğretmeni Rima Shuqair, on yılı aşkın bir süredir hem devlet okullarında hem de özel okullarda ders veriyor. Onun “öğrencilerin akademik performansında ciddî düşüş” olarak tanımladığı durum, kariyerindeki en büyük zorluk olabilir.
“Okul hayatındaki üç yıllık ara nedeniyle çok büyük bir boşluk oluştu.” diye hayıflanıyor. “Savaş başladığında ikinci sınıftaki bir çocuk şimdi beşinci ya da altıncı sınıfta!”
Çalıştığı Gazze şehrindeki özel okulda Shuqair, aritmetiğin temellerini gözden geçirerek öğrencilerinin geride kaldıkları konuları telafi etmelerine yardımcı olmaya çalışıyor ancak bu boşluğu kapatmanın tek başına “tam bir akademik yıl süreceğini” tahmin ediyor.
Bu görevi daha da zorlaştıran şey, soykırımı yaşamış birçok öğrencinin hissettiği derin travma ve sürekli terör. Bu durumda ruh sağlığı desteği, eğitimin kendisi kadar önceliklidir.
“Çocuklar olağanüstü bir dikkat eksikliği çekiyor; kavramları sık sık üç kereden fazla açıklamak zorunda kalıyorum ancak çoğu yine de bunları kavrayamıyor.” diye izah ediyor çocukların durumunu Shuqair. “Ayrıca uzun çalışma saatlerine sabır gösteremiyorlar, çabucak bitirmek istiyorlar ve benim alışık olmadığım türden hiperaktivite, aşırı sinirlilik ve şiddet içeren davranışlar sergiliyorlar.”
Bunlar, Gazze’deki psikologların da gözlemlediği davranış kalıplarıdır. Nuseirat mültecî kampından psikolog Falasteen Yassin, +972’ye verdiği demeçte, okul çağındaki birçok çocuğun kaygı ve stres belirtileri gösterdiğini ve depresyon ile sinirliliğe yatkın olduğunu söyledi.
Bu görevi daha da zorlaştıran şey, soykırımı yaşamış birçok öğrencinin hissettiği derin travma ve sürekli terör; bu durumda ruh sağlığı desteği, eğitimin kendisi kadar önceliklidir.
“Çocuklar olağanüstü bir dikkat eksikliği çekiyor; kavramları sık sık üç kereden fazla açıklamak zorunda kalıyorum, ancak çoğu yine de bunları kavrayamıyor,” diye belirtti Shuqair. “Ayrıca uzun çalışma saatlerine sabır gösteremiyorlar; dersleri çabucak bitirmek istiyorlar ve benim alışık olmadığım türden hiperaktivite, aşırı sinirlilik ve şiddet içeren davranışlar sergiliyorlar.”
Bunlar, Gazze’deki psikologların da gözlemlediği davranış kalıplarıdır. Nuseirat mültecî kampından psikolog Falasteen Yassin, +972’ye yaptığı açıklamada okul çağındaki birçok çocuğun kaygı ve stres belirtileri gösterdiğini ve depresyon ile sinirliliğe yatkın olduğunu söylüyor:
“Ebeveynler sık sık çocuklarının saldırganlaştığından ve sağlıksız davranışlar sergilediğinden şikâyet ediyorlar. Çocuklar, su için sıraya girmek ya da yemek pişirmek için odun ve karton toplamak gibi okuldan çok uzak rutinlerin içinde sıkışıp kalıyorlar. Bu faaliyetler olumsuz duyguları hafifletmeye hiç katkıda bulunmuyor. Aksine, çocuğu sürekli bir korku hâlinde tutuyor ve ona savaşı hatırlatıyor.”
Uygun eğitim tesislerinin eksikliği de öğrencilerin ruh sağlığı üzerinde olumsuz bir etki yaratmakta. Yassin, “Okul sadece dersler ve akademik konularla ilgili değildir; bir çocuğun kendini güvende hissettiği güvenli bir alan oluşturur.” diyor ve ekliyor: “Eğitim ortamı, normal hayata dönüşü temsil eder.”
Bu nedenle Yassin, eğitim çadırlarının sağladığı faydaların, ortaya çıkardığı zorluklardan daha ağır bastığına inanıyor. “Çadır, [öğrenme için] uygun olmayan bir ortam ve bize istikrarsızlığı hatırlatıyor. Yine de çocukları eğitim rutinlerine geri döndürmeyi başardı, sorunlu davranışları hafifletmeye yardımcı olan olumlu bir ortam yarattı ve onları su ve yemek için kuyrukta bekleme gibi zorlu gerçekliklerden birkaç saatliğine olsun korudu.”
Ruwaida Amer – +972 Magazin – 8 Ekim 2026
https://www.972mag.com/gaza-lost-generation-education-school-war/
(Çeviri: Dilaver Demirağ)
Filistin Eylem Komitesi (FEK), Üsküdar’da tertip ettiği bir protesto eylemiyle Mekke Antlaşmasının onaylanması için TBMM’ye sevk edilen tezkerenin reddedilmesini talep eden bir eylem düzenledi.
Eylem boyunca sloganlar atıldı, ajitasyon konuşmaları yapıldı. Eylemde, Arapça ve İngilizcesinin de okunduğu açıklamanın tam metni şu şekilde:
Emperyalizm ve Siyonizm ile Savaşan Filistin Dostu Yemen’e Dokunma!
Türkiye – Suudi Arabistan – Pakistan arasında imzalanan bir antlaşmanın onaylanmasına ilişkin teklif, TBMM Dışişleri Komisyonundan geçti ve önümüzdeki günlerde TBMM’de görüşülecek. Filistin dostu halkın gözünde meşruluk kazandırmak için Müslümanların kutsal kabul ettiği Mekke kentinin adı verilen anlaşma, Suudi Arabistan’ın Yemen halkına karşı sürdürdüğü saldırıda başka ülkelerden destek almasına elverişli koşullar içeriyor. “Mekke Antlaşması”nın ardından, anlaşmaya dayanarak Türkiye’nin de Suudi Arabistan’ın Yemen halkına karşı savaşına doğrudan askeri katılımının önünü açan tezkere de TBMM gündemine gelecek. Mısır parlamentosundan da Suudi Arabistan’ın Yemen’e karşı savaşında destek sunmaya yönelik bir tezkerenin aynı günlerde geçmiş olması herhâlde tesadüf değildir!
Bu gelişmeler, antlaşmayla nihaî amacı hususunda iktidar tarafından yapılan açıklamalarda ne denirse densin, ABD’nin bölgede doğrudan hayata geçiremediği planların ABD güdümlü bölge politikaları izleyen ülkeler eliyle gerçekleştirilmesinin amaçlandığı yönünde birer göstergedir. Türkiye’nin Yemen’e karşı savaşa katılması bir adım ötemizdedir! Bir ülkeye yapılan saldırının diğer ülkelere de yapılmış sayılacağı bu antlaşma, hâlihazırda Suudi Arabistan’ın saldırılarına karşılık veren Yemen’i, Türkiye’nin askerî düşmanı olarak tanımlamaya açıktır ve böylece Türkiye’yi, Yemen halkına karşı süren saldırıya askerî olarak katılmaya zorlayacak bir araç niteliğindedir.
Son yıllarda Filistin halkının maruz kaldığı soykırım ve şiddetli saldırıların karşısında Filistin direnişine ve halkına önemli destek sağlayan Yemen’e karşı kurulacak bu ittifak, olsa olsa Siyonizme ve emperyalizme hizmet edecektir. Hatırlatılması gerekir ki Yemen direnişi, Filistin halkının maruz kaldığı soykırım yılları boyunca Filistin halkına yönelik saldırganlığı hafifletmek ve Siyonist rejimin soykırımı sürdürmesi için gerekli olan koşulları ortadan kaldırmak maksadıyla ağır bedeller ödeyerek Filistin halkının kalkanı olmak için Lübnan cephesinden sonra ilk hareket eden odaklar arasında olmuştur. Yemen, soykırım süreci boyunca, Babülmendep Boğazı’ndan Siyonist rejime herhangi bir geminin geçmesini engelleyerek ve eylemleriyle işgal devletinin Ben Gurion havaalanının birçok kez çalışmasını durdurmayı başararak İsrail’e karşı denizden ve havadan gerçek bir ambargo uygulanmasını sağlamıştır.
Filistin’e verilen bu destek, bedelsiz kalmamıştır. Soykırım süreci boyunca Siyonist devlet, Yemen’e karşı birçok saldırı düzenlemiş, Yemen halkının canından ve kaynaklarından bedeller ödemesine neden olmuştur. Buna rağmen Filistin’e olan desteğini bir gün bile durdurmayan Yemen, daha sonrasında Mart-2025’te başlayan ve yüzlerce Yemenlinin ölümüne neden olan ABD ve İngiltere’nin 50 günü aşkın süren ortak bir operasyonuna maruz kalmıştır. Yemen’i, Filistin halkını desteklemekten geri durduramayan bu saldırı, başarısızlıkla sonuçlanmış ve ABD’yi Yemen’le anlaşma yapmak zorunda bırakmıştır.
Tüm bu süreçler boyunca Yemen, Suudi Arabistan’ın kuşatması altındaydı ve Filistin’e desteğini zor koşullara rağmen sürdürdü. Geçtiğimiz aylarda kuşatmayı kırmak için harekete geçen Yemen, Suudi Arabistan’ın saldırısına maruz kaldı. Filistin’de soykırım süreci başlamadan önce de Yemen, bu duruşundan dolayı ABD’nin güdümünde hareket eden Suudi Arabistan’ın yoğun saldırganlığına maruz kalmış ve ağır bir kuşatmayla, açlıkla sınanmıştı. Emperyalizmin ve Siyonizm’in bölgedeki plânları ve emellerine karşı temel bir direniş odağı oluşturan ve Filistin halkının gerçek dostu olan Yemen halkını hedef alan süregiden saldırganlık bölgemizde barışa değil Siyonizm’e hizmet etmektedir.
Siyonist rejime karşı Türkiye’nin hamasî söylemlerle dile getirdiği fakat hiçbir zaman uygulamadığı ambargoyu ağır bedellere rağmen uygulayan Yemen halkına karşı kurulan bu ittifak, reddedilmelidir! 2003 yılında ABD’nin Irak’a saldırısında Türkiye topraklarının ve silahlı kuvvetlerinin kullanılmasına yönelik tezkerenin TBMM’de onaylanmasına engel olan toplumsal itiraz, bugün de yükselmektedir! Gündemdeki tezkerenin TBMM’den geçmesi engellenmelidir. Tüm siyasî örgütleri, toplumsal hareket ve güçleri bu anlaşmanın geçmemesi için harekete geçmeye çağırıyoruz. Elimiz, Filistin dostu Yemen halkının kanına bulanmadan harekete geçmeliyiz.
Siyonizm’e ve emperyalizme hizmet eden bu anlaşma durdurulmalıdır!
Halkımızın kalbi, emperyalizm ve Siyonizme direnen bölgemşz halklarının yanındadır.
Siyonizm ve emperyalizmle savaşan Yemen halkının yanındayız!
#TezkereyeHayır
#YaşasınYemenDirenişi
#kahrolsunemperyalizm
#YıkılsınSiyonistİsrailDevleti
Filistin Eylem Komitesi
Haber: Şilan Deniz
Dışişleri Bakanlığı tarafından TBMM’ye gönderilen ve Suudi Arabistan, Türkiye ve Pakistan’ın 7 Ağustos’ta imzaladığı “Mekke Ortak Savunma Anlaşması” kapsamında, Suudi Arabistan yönetimine askerî destek sağlamasını öngören tezkere Üsküdar’da Eğitim İlke-Sen, TOKAD, ÖYB ve Sağlık İlke-Sen tarafından protesto edildi.
Eylem boyunca “Tezkereye Hayır, Direnişle İttifak; İsrail’le Değil, Direnişle İttifak; NATO’ya, Suud’a, İhanete Hayır; Mekke, Suud’un İşgali Altında; İran’a Değil, İsrail’e Ambargo; Yemen’le Değil, İsrail’le Savaş; Suud’la Değil, Gazze’yle İttifak; Bakü Ceyhan Hattından, Akan Petrol Değil Kan; Zalimlere Değil Direnişe Hizmet Et; Suud’la Değil, Direnişle İttifak; Yaşasın Yemen Direnişimiz; Tezkereyi Reddet, İşgale Hayır De!; AKP’yi Dinleme, Tezkereyi Reddet; Tezkereye Hayır De, Direnişe Ortak Ol, Katil ABD İşbirlikçi AKP; ABD’nin Askeri Olmayacağız; İsrail’in Askeri Olmayacağız; Suud’un Askeri Olmayacağız ” sloganları atıldı, tekbir getirildi.
Eğitim İlke-Sen başkanı Ahmet Örs ile yazar Şükrü Hüseyinoğlu’nun da konuştuğu eylemde topluluk adına açıklamayı Meryem Karayıl okudu.
Açıklamanın tam metni şu şekilde:
DİRENİŞLE DEĞİL DE SUUDİ AMERİKA İLE İTTİFAKI SAVUNAN TEZKEREYE HAYIR!
Bismillâhirrahmânirrahîm
Maalesef yine bir tezkere gündemi ile bir aradayız.
NATO ve ABD müttefiki olmak böyle bir şey maalesef! İkide bir önünüze tezkere getiriyorlar:
Kore’ye asker gönder, Irak işgaline destek ver, Afganistan’a asker gönder ve daha niceleri…
Şimdi de Suudîleri koruyup kollamak için ittifak kur ve İsrail’le savaştığı için Suudîler tarafından saldırıya uğrayan ve kendini savunan Yemen’i cezalandırmak için Suudi Arabistan’a asker gönder!
Kıymetli arkadaşlar,
Türkiye’nin, 7 Ağustos’ta imzaladığı Mekke Ortak Savunma Anlaşması kapsamında, Suudi Arabistan yönetimine askerî destek sağlamasını öngören tezkere, Dışişleri Bakanlığı tarafından TBMM’ye gönderildi.
Malum olduğu üzere Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Pakistan Başbakanı Şahbaz Şerif ile Suudi Arabistan Veliaht Prensi Muhammed bin Selman söz konusu anlaşmayı 7 Ağustos’ta Mekke’de imzalamıştı.
Kamuoyunda Mekke İttifakı olarak bilinen bu yeni organizasyon, baştan ifade edelim ki 7-8 Temmuz 2026 tarihlerinde Ankara’da yapılan 36. NATO zirvesinin bir neticesi ve yine NATO’nun bölgemizdeki uzantısıdır.
Müslümanların adını ihtiramla andığı “Mekke”nin, böyle bir ittifakın adında yer alması, tümüyle bir algı operasyonudur, manipülasyon amaçlıdır. Açık bir işbirlikçilik ve ihanet organizasyonu olan bu ittifakın adında “Mekke” adının yer almasını şiddetle reddediyoruz. Öncelikle bu, böyle bilinmelidir!
Dünya Müslümanlarını kışkırtmak için Yemen’in Kâbe’yi hedef aldığı yalanını üretenlerin ne yaptıklarını da burada hatırlatmadan geçmeyelim:
Suudi Arabistan’ın başkenti Riyad’da, İslam’ın hiçbir değeriyle bağdaşmayan ve hain Suud rejimi veliaht prensi Muhammed bin Selman‘ın tertip ettiği bir eğlence festivalinde ABD’li popçu Jennifer Lopez mayo ile sahne almıştı. Kâbe silüetinin, tahkir edici basit bir sahne dekoru olarak kullanılması ve bunun birkaç kez tekrarlanması nedense İslam dünyasında, özellikle Türkiye’de pek gündem olmamıştı. Şimdi ise bir ihanet plânı için Kâbe’nin hedef alındığı yalanına sarılıyorlar!
Dostlar,
Biliyorsunuz, katil Trump, Ankara’daki NATO zirvesinde İran’a saldırı emri vermişti. Bunun ne demeye geldiği herkesin malumudur.
Müslüman halkların, mazlum coğrafyaların düşmanı Amerika’nın katil başkanı bu emriyle kendince yeni bir aşağılama eylemi yapmış oluyordu. Yine NATO zirvesinde alındığı anlaşılan ambargo kararıyla İran’a yapılan uçuşlar geçtiğimiz Eylül ayında durdurulmuş, maalesef Türkiye bu ambargoya ilk katılan ülkelerden olmuştu.
Şimdi yeni bir işbirlikçilik ve ihanet süreciyle karşı karşıyayız:
Batı Asya’da/Ortadoğu’da ABD’nin en büyük ortaklarından Suudi Arabistan, geçtiğimiz yıllarda yüz binlerce insanı ve dayattığı açlıkla on binlerce çocuğu katlettiği Yemen’e ABD ve İsrail’in çıkarlarını korumak için yeniden saldırdı ve Ensarullah hareketinin öncülük ettiği Yemen güçleri karşısında küçük düşürücü bir yenilgi aldı!
Zenginlikten şımarmış Suud rejimi bileşenleri, ABD’nin en büyük müttefiklerinden Pakistan ve Türkiye’yi yine ABD’nin desteği ile yanlarına alarak kendilerni savunmayı plânlamış ve panik hâlinde yardım çağrısına çıkmıştır.
Kardeşler,
Gazze’de soykırım, 4. yılında tüm hızıyla devam ederken bu ülkelerden İsrail saldırganlığına karşı herhangi bir ittifak girişiminde bulunan olmadı!
Katil İsrail, 3 yıl boyunca Gazze’de yüz binlerce insanı katlederken bu ittifak bileşenleri Bakü-Tiflis-Ceyhan boru hattını kapatmadı, İsrail’e TAM AMBARGO uygulamadı!
Halklarını teskin etmek için uluslararası toplantılarda salonları terk ederken kapalı kapılar arkasında İsrail-ABD hattına hizmet ettiler!
Türkiye kimin imdadına koştuğunu iyi düşünmelidir: Suudi Arabistan, operasyon odalarında İsrail’le çalışıp Yemen’e saldırmaktadır.
Siyonist İsrail’e ve katil Trump’ın ailesine ülkelerinin peşkeş çekilmesine karşı ayaklanan Arnavutluk halkının isyanını bastırmak için İsrail, polis gücü; Türkiye ise TOMA göndermektedir. İşte içinde bulunduğumuz korkunç tablo maalesef budur!
Gazze, İslam dünyasının geneli tarafından yalnız bırakılırken ABD ve İsrail’le savaşan İran’a karşı ambargolar, Yemen’e karşı ittifaklar, Lübnan’da İsrail’e karşı savaşan Hizbullah’a silahsızlandırma baskıları yine bu ülkeler tarafından organize ediliyor!
Buradaki vahamete dikkatlerinizi tekrar çekmek istiyoruz:
İsrail’e karşı bir ittifak değil de İsrail’le savaşan Yemen’e karşı ittifak kuruluyor! İsrail’e değil de ABD ve İsrail’le savaşan İran’a ambargo uygulanıyor!
Değerli halkımız,
Bölgede ABD, İsrail’i korumak için bölgedeki işbirlikçilerini harekete geçirerek elini rahatlatmak istiyor.
Batı Asya’da/Ortadoğu’da emperyalizm ve Siyonizm için dikensiz gül bahçesi isteyen çağdaş firavunlar, İslam dünyasını yine birbirine kırdırmak için elinden geleni yapıyor!
Pakistan’ın ve Türkiye’nin gençlerini Yemen’de Suud işgaline direnen ve Aksâ Tûfânı’nın ilk gününden itibaren Gazze direnişini yalnız bırakmayan, Kızıldeniz’i Siyonistlere kapatan ve öncülerini bu yolda şehit veren kardeşlerimizin üzerine göndermeye kalkıyorlar.
Reddediyoruz!
Siyonistlerle savaşan; şımarık, gâsıp ve katil Suudîlere direnen Yemen’e karşı değil; İsrail’e karşı, ABD’ye karşı ittifak kurulmalıdır.
Buradan, Üsküdar’dan meclisteki milletvekillerine sesleniyoruz:
Anti-emperyalist cephenin yoğun mücadelesi neticesinde Irak’ı işgal niyetiyle ABD askerinin Türkiye’ye konuşlanmasına izin veren 1 Mart tezkeresi TBMM’de reddedilmişti.
1 Mart tezkeresi, bugün yeniden oylanıyor. AKP iktidarı, 23 sene sonra “İslam Birliği kuruluyor!” diye pazarladığı Suudi Amerika ittifakını yine sizin önünüze getiriyor.
Âlemlerin Rabbi Allah’a ve mazlum halklara karşı ağır bir yükümlülükle karşı karşıya olduğunuz bilinciyle hareket edin ve bu emperyalist projeye geçit vermeyin!
Aksi hâlde hem bu dünyada hem de ahirette hesabınız çetin olacaktır!
Elbette bütün halkımıza, dünya halklarına da sesleniyoruz:
Bu tezkereye karşı çıkın!
Bölgemizi ABD ve İsrail’in hegemonyasına teslim etmeyi amaçlayan ve kardeş halkları, dolayısıyla bizi köleleştirmek isteyenlere karşı çıkın!
İslam tarihi boyunca birbirimizle savaştığımız yetti! Düşmanlarımız emperyalistler ve Siyonistlerdir! Halklarımızı birbirine kırdıranlara geçit vermeyin!
ABD’nin askeri olmayacağız!
İsrail’in askeri olmayacağız!
Suud’un askeri olmayacağız!
Yaşasın direniş!
Yaşasın küresel intifada!
EĞİTİM İLKE-SEN, TOKAD, ÖYB, SAĞLIK İLKE-SEN
Haber: Şilan Deniz
