Connect with us

Haberler

İsrail, Batı Şeria’daki Toprakları Yerleşimci Şiddetiyle Gasbediyor

Yayınlanma:

-

İsrail, Batı Şeria’da 440.000’den fazla yerleşimciye ev sahipliği yapan 280’den fazla yerleşim yeri inşa etti. Bu yerleşim yerlerinden 138’i resmi olarak kuruldu ve devlet tarafından tanındı (İsrail’in Kudüs’e ilhak ettiği bölgelerde inşa ettiği 12 mahalle hariç), yaklaşık 150’si devlet tarafından resmen tanınmayan ileri karakollar… Çoğu “çiftlik” olarak anılan karakolların yaklaşık üçte biri, son on yılda inşa edildi.

Batı Şeria yerleşimleri, Filistinlilerin sınırlı erişiminin olduğu veya hiç erişemediği yüz binlerce dönüm (1 dönüm = 1.000 metrekare) araziye hâkim. İsrail bu alanlardan bazılarını resmi yollarla ele geçirdi: askeri emirler vermek, bölgeyi “devlet arazisi”, “atış bölgesi” veya “doğal koruma alanı” ilan etmek ve araziyi kamulaştırmak yollarıyla. Diğer bölgeler, Filistinlilere ve onların mülklerine yönelik saldırılar da dâhil olmak üzere günlük şiddet eylemleri yoluyla yerleşimciler tarafından etkin bir şekilde ele geçirildi.

İki yol birbiriyle ilgisiz görünüyor: Devlet, hukuk danışmanları ve yargıçlar tarafından onaylanan resmi yöntemleri kullanarak toprakları açıkça ele geçirirken, kendi gündemlerini ilerletmek için toprakları ele geçirmekle de ilgilenen yerleşimciler, Filistinlilere karşı şiddet başlatıyor. Ancak gerçekte tek bir yol var: Filistinlilere yönelik yerleşimci şiddeti, devletin elinde giderek daha fazla Batı Şeria topraklarını ele geçirmek için büyük bir gayri resmi araç işlevi görüyor. Devlet, bu şiddet eylemlerini tam olarak desteklemekte ve yardım etmekte; devletin birimleri ise bazen bunlara doğrudan katılmaktadır. Bu nedenle yerleşimci şiddeti, resmi devlet yetkililerinin aktif katılımlarıyla desteklenen ve yataklık edilen bir hükümet politikası biçimi olarak görülebilir.

Devlet bu gerçeği birbirini tamamlayan iki yolla meşrulaştırmaktadır:

A. Arazi devralımını yasallaştırma

Hükümetin resmi izni ve içlerinde inşaat yapılmasına izin veren plânlar olmadan inşa edilen her türlü niyet ve amaca yönelik düzinelerce ileri karakol ve “çiftlik” İsrail makamlarından destek alıyor ve ayakta duruyor. İsrail, ordusuna ya bu karakolların savunulmasını emretti ya da asfalt yolların yapılmasını ve birçoğu için su ve elektrik altyapısı hazırlanmasının yanı sıra güvenliklerinin sağlanması için para ödedi. Çeşitli bakanlıklar, Dünya Siyonist Örgütü’nün Yerleşim Birimi ve Batı Şeria’daki bölgesel konseyler aracılığıyla da duruma destek sağladı. Ayrıca, tarım tesisleri de dâhil olmak üzere karakollardaki mali çabaları sübvanse etti, yeni çiftçilere destek sağladı, su tahsis etti ileri karakolları savundu.

Devlet, geçmişte karakol yasasını gelecekte de uygulama niyetini açıklamış ve hatta uluslararası topluma bu yönde güvenceler vermişti. Mart 2011’de devlet, bundan böyle, Filistinlilerin özel mülkiyeti olarak kabul edilen araziler üzerine inşa edilen karakollar ile İsrail’in “devlet arazisi” veya “araştırma arazisi” (beyannamesi henüz çıkarılmamış olmasına rağmen “devlet olarak ilan edilebilecek arazi” olarak kabul ettiği araziler) arasında resmi bir ayrım yapacağını duyurdu. Devlet, yalnızca özel mülkiyete ait Filistin topraklarında inşa edilen karakolları kaldırmayı amaçladığını iddia etti. Hukuki dayanağı olmayan bu ayrım İsrail Yüksek Mahkemesi tarafından kabul edildi. Günün sonunda, neredeyse tüm karakollar yerinde kaldı.

B. Filistinlilere karşı fiziksel şiddetin meşrulaştırılması

Yerleşimcilerin Filistinlilere karşı uyguladığı şiddet, işgalin ilk günlerinden beri sayısız hükümet belgesi ve dosyasında, Filistinliler ve askerlere ait binlerce ifadede, kitaplarda, Filistinli, İsrailli ve uluslararası insan hakları örgütlerinin raporlarında ve binlerce medya içeriğinde belgelenmiştir. Bu geniş ve tutarlı belgelerin, Batı Şeria’daki işgal altında uzun zamandan beri hayatın bir parçası haline gelen Filistinlilere yönelik yerleşimci şiddeti üzerinde ise neredeyse hiçbir etkisi olmadı.

Şiddet içeren eylemler arasında dayak, taş atmak, tehditler savurmak, tarlaları yakmak, ağaçları ve ekinleri yok etmek veya çalmak, ateş kullanmak, evlere ve arabalara zarar vermek ve bazen de cinayet sayılabilir. Son yıllarda sözde çiftliklerdeki yerleşimciler, Filistinli çiftçileri ve çobanları tarlalarından, mera alanlarından ve nesillerdir kullandıkları su kaynaklarından şiddetle kovalıyorlar. Her gün büyük kavgalar çıkarıyorlar ve Filistinlileri onlara ait sürüleri dağıtma konusunda tehdit ediyorlar.

Askerler, onları tutuklama yetki ve görevine sahip olsa da prensip gereği şiddet içeren yerleşimcilerle yüzleşmekten kaçınıyor. Kural olarak ordu, yerleşimcilerin karşısına çıkmak yerine, yalnızca Filistinliler için geçerli olan, kapalı askeri bölge emirleri vermek veya göz yaşartıcı gaz, sersemletici bombalar, kauçuk kaplı metal mermiler hatta bazen gerçek mermiler atmak gibi çeşitli taktikler kullanarak, Filistinlileri kendi tarım arazilerinden veya otlaklarından çıkarmayı tercih ediyor. Kimi zaman askerler yerleşimci saldırılarına aktif olarak katılıyor veya saldırıları kenardan izliyor.

İsrail’in eylemsizliği, Filistinlilere yerleşimci saldırıları gerçekleştikten sonra da devam ediyor ve yürütmeye yetkili makamlar bu olaylara yanıt vermemek için ellerinden geleni yapıyor. Şikâyetlerin dosyalanması zor ve soruşturmaların gerçekten açıldığı çok az vakada, sistem bunları çabucak aklamakta. Filistinlilere zarar veren yerleşimcilere karşı iddianameler neredeyse hiç açılmaz ve zarar verdiklerinde, genellikle küçük suçlardan bahseder ve ender mahkûmiyet durumlarında simgesel cezalar verilir.

Rapor, yerleşimciler tarafından uygulanan sürekli, sistemik şiddetin İsrail’in resmi politikasının bir parçası olduğunu ve Filistin tarım arazilerinin ve otlaklarının büyük ölçüde ele geçirilmesine neden olduğunu gösteren beş vaka çalışması sunuyor. Araştırmanın bir parçası olarak toplanan ifadelerde Filistinliler, bu şiddetin Filistinli toplulukların yaşamlarının temelini nasıl baltaladığını ve gelirlerini nasıl azalttığını anlatıyor. Sakinler, koruma olmaksızın, şiddet ve tehdit altında, başka seçeneği olmayan Filistinli toplulukların koyun ve keçi çiftçiliği veya çeşitli mevsimlik ürün hasadı gibi geleneksel meslekleri nasıl terk ettiklerini veya geri adım atarak onurlu bir yaşam sürmelerine ve nesiller boyu rahatça yaşamalarına izin verdiğini anlatıyor. Filistinli sakinler, bir zamanlar topluluklarına hizmet eden mera ve su kaynaklarından uzak duruyor ve tarım arazilerinin ekimini sınırlandırıyor. Bu noktada devlet kendi amaçları için topraklarını devralabiliyor.

Devlet şiddeti -resmi olsun ya da olmasın- İsrail’in Ürdün Nehri ile Akdeniz arasında yalnızca Yahudilere özel bir alan yaratmayı amaçlayan ırkçı rejiminin ayrılmaz bir parçası denebilir. Rejim, toprağı Yahudi halkına hizmet etmek için tasarlanmış bir kaynak olarak görüyor ve buna göre onu neredeyse yalnızca mevcut Yahudi yerleşim topluluklarını geliştirmek ve genişletmek ve yenilerini inşa etmek için kullanıyor. Aynı zamanda, rejim Filistin alanını parçalara ayırıyor, Filistinlileri topraklarından alıyor ve onları küçük, aşırı nüfuslu yerleşim bölgelerinde yaşamaya mahkûm ediyor.

Irkçı rejim, hükümet, ordu, Sivil İdare, Yüksek Mahkeme, İsrail Polisi, İsrail Güvenlik Ajansı, İsrail Hapishane Hizmetleri, İsrail Cezaevi Teşkilatı, İsrail Doğa ve Parklar Kurumu ve diğerleri gibi çeşitli kurumlar tarafından Filistinlilere karşı yürütülen organize, sistemik şiddet üzerine kurulu. Yerleşimciler bu listedeki diğer bir öğe olarak kabul edilebilir ve devlet, onların şiddetini kendi resmi şiddet eylemlerine dâhil eder. Yerleşimci şiddeti bazen İsrail makamlarının resmi şiddet olaylarından önce gelir ve diğer zamanlarda bunlara dâhil edilir. Devlet şiddeti gibi yerleşimci şiddeti de tanımlanmış bir stratejik hedefe ulaşmak için organize edilir, kurumsallaştırılır, iyi donanımlıdır.

Devlet şiddeti ve sözde gayri resmi şiddetin birleşimi, İsrail’in her iki şekilde de buna sahip olmasına izin veriyor: makul bir inkâr edilebilirliği sürdürmek ve Filistinlileri mülksüzleştirmeyi ilerletirken şiddeti ordu, mahkemeler veya Sivil İdare yerine yerleşimcilere yüklemek! Ancak gerçekler, makul bir inkârı hezimete uğratıyor: Şiddet, İsrail makamlarının izni, yardımı ve himayesi altında gerçekleştiğinde bu, devlet şiddetidir. Yerleşimciler devlete karşı gelmiyorlar; ihalesini yapıyorlar.

Kaynak: https://www.btselem.org/

Çeviri: Yeni Pencere

Haberler

Ahmet Örs’ün “Yeni Bir Zamanın Kapısı” Adlı Hareket Fıkhı Çalışması Çıktı!

Yayınlanma:

-

Yeni Pencere yazar ve editörlerinden Ahmet Örs’ün “Yeni Bir Zamanın Kapısı” adlı kitabı, “Tasfiye Kitaplığı” tarafından yayımlandı.

Yazar, “Hareket Fıkhı” bağlamındaki yazılardan oluşan bu kitapta, İslâmî hareketin teorik ve pratik boyutlarını ve bunların mümkünlüğünü tartışıyor.

Kitabın önsözünde çalışmayla ilgili olarak Ahmet Örs, şu değerlendirmeyi yapıyor:

Bu kitaptaki yazılar, ağırlıklı olarak aktüel olandan yola çıkarak hareket fıkhının teoriyi de kapsayan ana hatlarını belirginleştirmeyi amaçlıyor.

Allah Resûlünün Mekke ve Medine’deki mücadelesini kavramak için başvurduğumuz siyerle kitabımız Kur’an-ı Kerim’de anlatılan resûllerin tevhid mücadelesini vahiyle iletilen temel ilkelerle birlikte okumaya odaklanmayan bir hareket fıkhı üretme çabasının karşılıksız kalacağı kesindir.

Hareket fıkhının tesis edilmesi sürecinde pratiği gözetmenin ehemmiyeti, çoğu zaman ihmal edilmiş ve pek çok İslam coğrafyasında üretilen benzer çalışmalarda steril güzergâh ve aşamalar önerilmiş, yaşamsal örneklikler ihmal edilerek çağa cevap verecek bir çerçeve üretilememiştir.

Hayatın farklı veçhelerinin toplamdaki tevhid mücadelesini kaçınılmaz olarak beslemesine rağmen bu kitapta tartışılıp kendisinden hareket edilen pek çok meseleye, “hareket fıkhı” yazınında itibar edilmediği âşikârdır. Kitabın temel kayıp olarak gördüğü husus, esasen tam mânâsıyla budur.

Hareket fıkhının ilkeden hareketle örülen bir adil şahitlik toplamı olduğu, her adımının ilkesel bir derinliğe istinat edilmesi gerektiği bilincine sahip İslâmî hareketin yokluğunda ezilenler, yoksullar, hürriyeti gasp edilenler ve bir bütün hâlinde tabiat, ifsat mekanizmalarının elinde esir olmaya devam edecektir.

Bu kitap, inşallah işaret ettiği tartışmaları besleyip pratiğe tesir eder.

Rabbimizden dileğim budur.

Devamını Okuyun

Haberler

Üsküdar’da Ekim Enflasyon Oranları ve Açlık-Yoksulluk Sınırları Eylemi: Açlık Derinleşiyor

Yayınlanma:

-

Eğitim İlke-Sen, TOKAD, ÖYB ve Sağlık İlke-Sen, Üsküdar Mimar Sinan Meydanında Ekim ayı enflasyon, açlık ve yoksulluk sınırı ile ilgili bir eylem düzenledi. Yoksulluğun büyüyüp açlığın derinleştiği tespitinin yapıldığı eylemde Eğitim İlke-Sen başkanı Ahmet Örs, her ay bu oran ve rakamlar dolayımında eylemler yapacaklarını duyurdu.

Eylem boyunca “Asgari Ücret Köleliktir, Hakça Bölüşüm Adil Paylaşım, Rakamlar Sahte Sömürü Gerçek, Yolsuzlardan Hesabı Yoksullar Soracak, Allah Adaleti Emreder, Zam Sömürü Yağma Düzenime Hayır, Aileler Yoksul Çocuklar Aç, Çiftçiler Ölüyor Esnaf Batıyor, Emekçiler İşsiz Emekliler Aç, Faizci AKP Hesap Verecek, Emekçiler Köle Olmayacak” sloganları atıldı, tekbir getirildi.

Topluluk adına Şilan Deniz’in okuduğu açıklamanın tam metni şu şekilde:

Ekim Ayı Enflasyon, Açlık ve Yoksulluk Rakamları İle Bir Aradayız!

Bismillâhirrahmânirrahîm

Yoksulluk büyüyor, açlık derinleşiyor!

Evet, bu sarmaldan yoksullar, ezilenler bir çıkış yolu bulamıyor. Örgütsüz halkımız, kendini büyük bir çaresizliğin tam ortasında hissediyor.

İşte bu gerekçeyle halkın yanında, açlık ve yoksulluğu üreten düzenin ve o düzenin sahiplerinin tam karşısında meydanlardayız!

Her ayın sonunda açlık ve yoksulluk rakamları rapor edildikten sonra takip eden ayın başında da enflasyon oranları açıklanıyor.

Biz de bu rakamlar ilan edildikten hemen sonra meydanlara çıkıp sömürü düzenine itiraz edecek ve açlık ve yoksulluğa mahkûm edilen halkımızla yan yana, omuz omuza adalet mücadelesini yükseltecek ve her zaman yapmaya gayret ettiğimiz gibi herkesi bu mücadeleye davet edeceğiz.

Yoksulluk Büyüyor, Açlık Derinleşiyor!

TÜRK-İŞ’in yayımladığı son araştırma raporuna göre 2026 yılının Ekim ayında dört kişilik bir aile için açlık sınırı 38 bin 24 liradır!

Yine aynı araştırmaya göre dört kişilik bir aile için yoksulluk sınırı 123 bin 856 lira olarak tespit edilmiştir!

Buna göre dört kişilik bir ailenin hayatta kalabilmesi için en az 38 bin liralık gıdaya erişmesi gerekmektedir.

Açlık sınırı denilen çizgi işte budur: dört kişilik bir ailenin ulaşması gereken gıda ederi!

Elbette ki insanın ihtiyacı sadece gıda değildir.

İnsan; barınmaya, eğitime, ulaşıma, sağlığa, kültüre ihtiyaç duymaz mı?

Biliyorsunuz ki ülke genelinde kiralar en az 30-40 bin lira seviyesinden başlıyor.

Ulaşım masrafları ailelerin belini büküyor.

Anne-babalar, evlatlarını uzak şehirlerdeki üniversitelere göndermekten çekiniyor.

Öğrencilerin barınma sorunu zirveye çıkmış durumda! Sırf bu nedenle pek çok öğrenci istediği üniversitelere kayıt yaptıramıyor.

Aileler Yoksul, Çocuklar Aç!

Yine bir öğretim yılının başındayız.

Aileler forma, ayakkabı, kırtasiye, ulaşım masrafları derken çocuklarını okullara göndermekte büyük sıkıntılar yaşıyor.

Biliyorsunuz, bütün yalanlamalara rağmen okullarda fahiş oranlarda kayıt parası isteniyor. MEB, okullara yeterli yardımcı personel ve özellikle temizlik malzemesi sağlamıyor.

Bütün bu eksiklikler yoksul halkımıza fatura edilerek giderilmeye çalışılıyor, bir yandan da denetlenmeyen keyfîlikler, bu yağma uygulamasının sınırlarını alabildiğine genişletiyor.

Okul kantinlerinden bir tost alıp yiyebilen bir öğrencinin şanslı kabul edildiği dönemlerden geçiyoruz.

Şehir içi, şehirler arası ulaşım halkımıza adeta hapishane hayatını dayatıyor.

Ekonomik yetersizlikler, halkımızın tedavi imkânlarını ellerinden alarak sağlık sorunlarını derinleştiriyor.

Kültürel ilgiler artık tümüyle lüks kabul ediliyor. Mesela kitap fiyatları alıp başını gitmiş durumda!

Şimdi size tekrar soruyoruz: Açlık sadece gıdayla ilgili bir durum mudur?

Barınma, sağlık, ulaşım, eğitim, kültür alanlarındaki açlıktan bahsetmeye bu ülkede sıra geliyor mu?

Net Asgarî Ücret, Açlık Sınırının 10 Bin Lira Altında!

Hâl-i hazırda asgarî ücret, 28 bin 75 lira 50 kuruş olarak uygulanıyor. Milyonlarca emekçi, kölelik ücreti dediğimiz asgarî ücret karşılığında çalışıyor. Çok sayıda emekçi kardeşimiz asgarî ücret bile alamıyor.

Çalışma saatleri ise neredeyse tümüyle keyfî uygulamalara tâbidir!

Asgarî ücretin, artık genel geçer ücret olduğunu görüyoruz. Artık çalışanların ücretleri asgarî ücrete kıyasla belirleniyor.

Net asgarî ücret bugün itibariyle açlık sınırının en az 10 bin lira altındadır!

DİKKAT EDİNİZ, tam 10 bin lira!

En Düşük Emekli Maaşı İle Açlık Sınırı Arasında 17 Bin Lira Fark Var!

En düşük emekli maaşı 23.552 liradır. Evet, en düşük emekli maaşı ile açlık sınırı arasında en az 17 bin lira fark var!

Bu durumda elbette fazla söze gerek yoktur ve her şey ortadadır: Emekliler çoktan ölmüş durumdadır!

Biliyorsunuz, önceki yıllarda asgarî ücret, ocak ve temmuz aylarında olmak üzere yılda iki defa artmaktaydı.

Sermaye sahipleri ve AKP iktidarı 2024 itibariyle bu uygulamadan vazgeçerek asgarî ücret artışını sadece Ocak ayı ile sınırlandırdı.

Zaten sene başlarında açlık sınırına kısmen yakın seviyelerde uygulanmaya başlanan asgarî ücret, şu anda açlık sınırının çok çok altına düşerek eşi benzeri görülmemiş bir kölelik ve sefaletin emekçilere dayatıldığını kanıtlıyor!

Şimdi lütfen şu çarpıcı tabloya bakınız:

2026 için 28 bin 75 lira 50 kuruş olarak belirlenen asgarî ücret, bugüne değin hiç arttırılmadı ancak açlık sınırı, Ocak ayında 31.224 lira iken Ekim ayında 38.024 liraya yükseldi!

Evet, asgarî ücret 1 kuruş bile yükselmezken açlık sınırı tam 7 bin 200 lira artmıştır!

Ezilenler, Dayanışma İçinde Olmalı

“Hakça Üretim ve Bölüşüm, Adil Paylaşım” ilkesini reddederek halkımızı açlık ve sefalete, köleliğe mahkûm eden bu yağma ve sömürü düzeni ve onun uygulayıcıları bir karabasan gibi hayatlara çökmüştür!

Egemen dünya düzeni, coğrafyaları talan ederek halkları mültecileştirmektedir.

Sermaye sahipleri tarafından mültecî emeği sınırsızca sömürülmektedir.

Yerli-sığınmacı demeden hepimizi sömüren yerel ve küresel kapitalist düzenden hesap sorulmalıdır. Öfke, o sömürücü zalimlere yöneltilmelidir.

Ezilenler dayanışma içinde olmalı, kendilerini birbirlerine kırdırmak isteyenlere fırsat vermemelidir.

Temel ihtiyaç ürünlerine zamlar, TÜİK’in sahte enflasyon verilerinin çok çok ötesindeki yüksek oranlarla gelmektedir.

Kapitalistlerin hizmetindeki siyasal düzenin temsilcisi AKP iktidarı, memleketin bütün kaynaklarını yerel ve küresel sermayeye aktarmak için çırpınmaktadır.

Halkın ve ülkenin sırtından servetine servet katan bu asalak zümre, AKP’nin yüksek faiz cenneti yaptığı Türkiye’de yoksuldan zengine servet transferinin yarattığı sonuçların keyfini sürmektedir.

Bir yandan finansal yağma; diğer yandan neoliberalizmin dağ-taş, nehir-ova, ırmak-göl demeden sınırsız talanına açılarak delik deşik edilen Anadolu coğrafyası bize, azgın sermaye düzeninin fotoğraflarını sunmaktadır.

Bugün Anadolu’nun dört bir yanı yaylasını, ormanını, merasını, dere ve ırmaklarını savunan; ölüm ve yıkıma karşı hayatı müdafaa eden halkımızın direniş haykırışlarıyla inlemektedir!

Fon Vurgunu, İçinde Bulunduğumuz Fotoğrafı Net Bir Şekilde Gösteriyor

Ürünlerini hak ettiği ücretlere satamayan çiftçimiz, perişan hâldedir. Üzümler asmada, elmalar dallarda, karpuzlar tarlada kalmıştır.

Mazotun 100 lirayı aştığı bugün, köylüsü ve şehirlisiyle halkımız permeperişan iken iktidar çevresi, fon vurgunuyla kendi halkını bu defa doğrudan soymuştur.

Cumhuriyet tarihinin bu en büyük ve en utanç verici yolsuzluğu, içinde bulunduğumuz fotoğrafı, anlatmaya gerek kalmayacak netlikte herkesin önüne koymuştur.

Bunca yoksulluk ancak bunca yağma ve sömürü ile mümkün olabilmektedir.

Yoksullaştırılmış halkımız vergi sağanağı altında perişan olurken büyük şirketlerin devâsâ vergi borçları silinmekte ve yolsuzluk, hukuk kılıfına sokulmaktadır!

Türkiye nüfusunun yüzde 20’sini oluşturan yüksek gelir grubunun toplam gelirden aldığı pay, yüzde 50’ye ulaşmış; en düşük gelire sahip yüzde 20’nin aldığı pay daha da azalarak yüzde 6’nın altına inmiştir.

Necip Fazıl’ın, “Allah’ın on pulunu bekleye dursun on kul;/ Bir kişiye tam dokuz, dokuz kişiye bir pul./ Bu taksimi kurt yapmaz kuzulara şah olsa!” diye tasvir ettiği bu sömürü tezgâhı işte böyle işlemektedir!

Bütçenin Yüzde 14.6’sı Faize Gidiyor

2026 Yılı Toplam Faiz Ödeneği, 2 trilyon 742 milyar TL olarak belirlenmişti. 2026 yılı için öngörülen 18,75 trilyon TL toplam bütçe giderinin yaklaşık yüzde 14,6’sı doğrudan faiz ödemelerine ayrılmıştı.

Bu büyük pay, çoluk çocuk ve yetişkiniyle yoksul halkımızdan çalınarak faiz lobisine ikram edilmiştir ve her sene bu lânetli pay, artmaktadır.

Bu örnekle kendini gösteren servet transferi bu düzenin karakteridir.

Yüksek enflasyon ve vergi üstüne vergilerle halkı canından bezdiren; sermaye sahiplerinin değil de emekçilerin ücretlerine göz diken, alın terini yağmalamak için türlü numaralar çeviren bu zam, sömürü, yağma düzenine karşı sesimizi daha çok yükseltmeliyiz.

Siyasetçisi ve sermayedarıyla egemenler zevk ü sefa içinde yaşarken, lüks uçak ve otomobilleriyle keyfederken okullara aç giden çocuklarımıza bir öğün bulunamıyor!

Bütün şatafat ve israf, “itibardan tasarruf olmaz!” denilerek halkın kesesinden yapılıyor.

Bankalar, holdingler büyürken esnaf batıyor, küçük köylü yok oluyor, işçiler her ay yüzlercesiyle iş cinayetlerine kurban gidiyor!

Her gün derinleşen, her gün hayatı daha da çekilmez hâle getiren bu düzene mahkûm değiliz!

Hakça Üretim ve Bölüşüm, Adil Paylaşım

“Hakça Üretim ve Bölüşüm, Adil Paylaşım” şiârı bizim önerimizdir.

Yeni ve başka bir işleyiş mümkündür.

Tabiatla uyum içinde, kendine ve hakikate yabancılaşmamış, sömürüyü ve kula kulluğu reddeden bir işleyiş, Âlemlerin Rabbi Allah’ın emridir.

Ekolojik ve sosyolojik ifsadın karşısına dikilmek ancak bu ilkelerle mümkündür.

Ancak bu ilkeler ülkemizi, halkımızı ve bütün insanlığı bu yağma düzeninden, kölelik sarmalından kurtarabilir.

Egemenlerin zam, sömürü, yağma düzenine itiraz edelim!

Bu sömürü çarkını ancak adalet ve eşitliği hedefleyen ıslah mücadelesini yükselterek kırabiliriz.

İnsan onur ve haysiyetini Beled Sûresi 13. ayette “Fekkü Raqabe!-Kölelere Özgürlük” beyanıyla işaret edilen güzergâhı takip edip bu sömürü düzenine “Hayır!” diyerek savunabiliriz.

Şüphesiz ki Allah eşitlik ve adaleti emreder; kötülüğün her çeşidini yasaklar, lânetler!

EĞİTİM İLKE-SEN (İlkeli Eğitim ve Bilim Çalışanları Dayanışma Sendikası)                         

SAĞLIK İLKE-SEN (İlkeli Sağlık ve Sosyal Hizmet Çalışanları Dayanışma Sendikası)                                                     

TOKAD (Toplumsal Dayanışma, Kültür, Eğitim ve Sosyal Araştırmalar Derneği)

ÖYB (Özgür Yazarlar Birliği)

Haber: Büşra Kara

Devamını Okuyun

Haberler

ÖYB’nin İslam Düşüncesi Atölyesi, el-Efendî’nin “Nasıl Bir Devlet?” Kitabıyla Tamamlandı

Yayınlanma:

-

Özgür Yazarlar Birliği’nin (ÖYB) tertip ettiği “Dr. Ertuğrul Zengin İle İslam Düşüncesi Atölyesi”, V. ve son programla tamamlandı.

Atölyenin beşinci programında Dr. Ertuğrul Zengin, Sûdanlı yazar Abdulvahap el-Efendî’nin “Nasıl Bir Devlet?” adlı kitabını müzakere etti.

Konuşma, video kaydından takip edilebilir.

Devamını Okuyun

GÜNDEM

0
Would love your thoughts, please comment.x