Connect with us

Köşe Yazıları

Korkuyu Bedir’de Yenmek

Yayınlanma:

-

Korku insanı kilitler. Siyasal hareketleri kötürümleştirir. Müslümanın ufkunu kırpar, bir şeye benzemez hâle getirir. Bütün tumturaklı lafların boyasını döker. Onca emek, mücadele mirası anlamsız bir toplama dönüşür.

Âl-i İmran sûresinin 17. ayetine göre zorluklara sabretmek, yani direniş üzere ısrar etmek, sözünü tutmak, Rabbine yürekten bağlı olmak, Allah yolunda infak etmek ve bunların yanında bütün kalbiyle af dilemek korkuya, suskunluk ve geri çekilmelere karşı ayağa kalkmanın temel şartlarıdır. Bu ayetten bu sonucu çok rahat bir şekilde çıkarabiliriz.

Kur’an-ı Kerim, Müslümanlara, zalim Mekke müşrik ordusundan önce korkuyu yendiren Bedir savaşının eşsiz anlatımlarına ayrıntılı bir yer verir. Sabır/direniş ehli olmaya yükselinmişse Rabbimiz çok boyutlu bir desteğin, takviyenin, motivasyonun mü’minleri beklediğini açıkça beyan eder.

Ama önce Bedir meydanına çıkmaya niyet ve azim etmelidir.

Bedir’e çıkmaya niyet etmek de korkuyla savaşarak gerçekleşebilirdi. Bunu Kur’an da teyit etmektedir ancak Müslümanların tarihsel yürüyüşü Bedir’in muhakkak sûrette karşılarına çıkacağına onları inandırmış olmalıdır. Erdem Bayazıt’ın mısralarında şöyle karşılanır bu hakikat:

Bildim bileli kendimi

Hep düşlerimde yaşadım Bedir’i   

Bedir, uzun yürüyüşte etrafından dolanılacak bir aşama değilse muhakkak onunla yüzleşilecektir. Şair zaten çoktan ona niyet etmiştir. Hz. Peygamber ve meselenin künhüne vâkıf yârenleri de bunun elbette farkındaydılar ama korkunun nasıl izale dileceği ve Âlemlerin Rabbinin gaybî yardımının nasıl tecelli edeceğinin tecrübe edilmesi lazım gelmekteydi elbette.

Korkunun temelinde kim vardır? Âl-i İmran sûresi 175. ayete göre kendi dostlarından korkmayı içimize yerleştiren Şeytan’dan başkası değildir. “Öyleyse onlardan değil, yalnızca Benden korkun, eğer gerçek müminler iseniz!” der bu duruma cevaben Rabbimiz. Şeytan ve dostları, yeryüzündeki mümessilleri olan tağutlar/tâğûtî güçler mi kendilerinden korkulmaya daha lâyıktır yoksa Âlemlerin Rabbi olan Allah mı?

Bu hakikati sindirmiş mü’minler, “Bakın, size karşı bir ordu toplanmış, onlardan kendinizi koruyun!” şeklinde kendilerini uyaranlardan etkilenmemiş; bu uyarı, onların sadece imanlarını arttırmıştır. “Allah bize kâfidir; O, ne mükemmel bir koruyucudur!” diye cevap vermişlerdir kendilerinde korku ve panik yaratmak isteyenlere. (3/17) Korkuyu bir provokasyon olarak kullanmak isteyenler çıkacaktır elbette. Korkudan etkili bir şekilde yararlanmak hakikat inkârcılarının en büyük alışkanlığıdır. Çünkü korku insanın en kırılgan, en hassas yanlarına saldırır; bir “aşil topuğu” gediği açar hiç umulmadık cephelerde.

Modern kapitalist medeniyetin gayba iman eden cephelerde açtığı gedikler sayısızdır: En başta gayba imanın, gaybî yardımın siyasal-toplumsal mücadelelerde ifade ettiği ehemmiyete, hesapsız azimkârlık ve adanmışlığa, mü’minlerin Rableriyle interaktif bir süreç işletebileceği fikir ve imanına darbe vurmuştur. Bedir ve Huneyn günlerindeki vurgular gerçek ve bilim dışı anlatılar olarak algılanmaktan öteye gitmez çoğu zaman ne yazık ki…

Hâlbuki Allah, Enfal sûresi 9 ve 10. ayetlerde bambaşka bir pencere açar:

Hani, yardım için Rabbinize yakarıyordunuz; ve O da bunun üzerine size şöyle cevap vermişti: “Size birbiri ardından inen bin melekle yardım edeceğim!” Ve Allah bunu yalnızca bir müjde olsun diye ve Allah’tan başka kimsenin katından yardım umulamayacağına göre- bununla kalpleriniz huzur, itminan bulsun diye böyle takdir etti: gerçekten de, Allah, hikmetle edip-eyleyen en yüce iktidar sahibidir.

Bütün bu yardımlar ve dahası kimin içindir? Elbette Bedir meydanına çıkmaya azmetmiş kararlı bilinç ve yürekler için! Zorluklara direnen, ahdine sadakat gösteren, maddi-manevi bütün imkânlarını Allah yolunda seferber edenler için…

Böylece Rabbimiz mü’minlere katından bir güvence olarak, onları bir iç huzurunun kuşatmasını sağlamış, Şeytan’ın kirli vesveselerinden uzak tutmuş, kalplerini güçlendirip adımlarını sağlamlaştırmıştır. (8/11)

Rabbimizin direnişte sebat edenleri ödüllendirmesi korku siyasetini tersine çevirmiştir. Mü’minler arasında Şeytani bir gedik açmak için çırpınarak dolaşıp duran korku, bu durumda karşı cepheye bir ceza kırbacı olarak yönelir. Rabbimiz, Hakkı inkâra kalkanların kalplerine korku salmayı bir yükümlülük olarak üzerine alır. (9/11)

Enfal sûresi 15. ayet gaybî yardımı hak etmek için sıkı bir şart daha sürer öne. Bu şart Âl-i İmran 17. ayetteki ‘zorluklara direnme’yi açımlayan bir şarttır: Mü’minlerden,  hakikati inkâra şartlanmış olan topluluğu büyük bir kuvvetle karşılarında bulduklarında hiçbir sûrette arkalarını dönmemekle tembihler.

Aynı sûrenin 43 ve 44. ayetleri de açıkça gaybî yardımlarını beyan eder Rabbimizin. Düşmanı onlara sayıca az gösterdiğini, bu sûrette korkunun tabii neticesi olan panik ve yılgınlığa meydan vermediğini ifade eder. Benzer bir yardımı yaptığı Huneyn günü de Allah, dağılan, bozguna teslim olan Müslümanlara katından bir sükûnet indirmiş, onları görülmeyen güçlerle donatmış ve hakkı inkâra şartlanan kimseleri azaba uğratmıştır. (9/25-26)

Şimdi, sözü tamamlamak bahsinde Enfal-42’ye bakalım:

Sizin [Bedir] vadisinin bir ucunda, onların da tâ öteki ucunda ve kervanın sizden aşağılarda olduğu o gün[ü hatırlayın]. Ve (düşünün ki,) eğer bir savaşın patlak vereceğini bilseydiniz, muhakkak ki, böyle bir meydan okumayı göğüslemekten kaçınırdınız: Ama [her şeye rağmen] Allah, yapılması[nı irade buyurduğu] işi gerçekleştirsin de yok olup gidecek olan, hakkın açık tecellisiyle yok olup gitsin, kalıp yaşayacak olan da (yine) hakkın açık tecellisiyle yaşasın diye [savaş böylece olup bitiverdi].

Zorluklara direnmek’ imanın bir esası olarak alınıp kabul edildiyse eğer, hakikate meydan okumaları göğüsleyecek bir kararlılık ve iradeyi de kuşanmalıdır. Ayetlerden anlaşılan odur ki ikircikli bir hâle Rabbimiz izin vermeyecektir.

Bütün saha ve zeminlerde Bedir’e doğru ilerleyen bir akış olmalıdır. Bütün güç ve kudretine rağmen emperyalizmiyle, Siyonizm ve kapitalizmiyle, türlü çeşit şeytani ve tâğûtî saldırganlık ve kuşatmayla katlanıp derinleşen meydan okuyuşu, Rablerine yürekten bağlı olan ve zorluklara direnenlerin göğüslemesi gerekmektedir.

İhtiyaç duyulan yardım Rabbimizdendir. O’nun müdahalesiyle Şeytan ve dostları kendi gözleriyle direniş ehlini kendilerinin iki misli (kalabalık) görürler. Allah, dilediğini yardımıyla güçlendirir: “Bakın, bunda görecek gözleri olan herkes için muhakkak bir ders vardır.” (3/13) Binlerce melek, görünür görünmez güç ve imkânlar, mü’minlerin saflarında, alın teri ve çabalarında yan yana hizalanır. (3/125-126) Her bir yandan sekînet yağar, bir eminlik kaplar bütün hâllerini. (9/26)

Bu durumda mü’minler, korkuya kesin olarak galip gelirler.

8 Şubat 1974’te Niksar’da doğdu. Niksar İmam-Hatip Lisesi’nden ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Kurucu ve yöneticilerinden olduğu TOKAD, Özgür Yazarlar Birliği, Eğitim İlke-Sen bünyelerinde yer almakta ve 2004 yılında yayımlanmaya başlayan Tasfiye edebiyat-düşünce dergisinin editörlüğünü yürütmektedir. 2020 yılında kurulan YeniPencere.com sitesinde editörlük ve yazarlık çalışmalarını sürdürmekte ve 1996’dan bu yana edebiyat öğretmenliği yapmaktadır. Eserleri: Yüzümüzü Ağartan (öykü, 2006), İlim Yayma’nın Penceresi (anı, 2012), Kar Kesilen (öykü, 2020), Kiralık Meydan (öykü, 2020), Ferhat’ın Şemsiyeleri (öykü, 2020), Halkada Duranlara (şiir, 2022)

Tıklayın, yorumlayın

Yorum yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Köşe Yazıları

Düşene Değil, Düşürene Vurarak!

Yayınlanma:

-

İbn Haldun’un vaktiyle çözümlediği gibi seyrediyor birçok hâdise. Sermaye, dünya düzenini evirip çeviriyor. Coğrafyalara ve insanlığa rahat yok. Yaşlı kıta ve toplumlar, köleleştirilen genç ve enerjik insanlarla, kitlelerle takviye olunuyor. Suriye örneğinde olduğu gibi kapitalizme açılıyor araziler, insan kaynakları.

Evet, insana “kaynak” dediler, sürdüler onu sermayenin namlusuna, tetiği kıldılar bir yandan. Belki de tamamen silahı… Şimdi koşturup duruyorlar onu dikenli tellere doğru, sonra sürüyorlar denizlere, binlerce ve binlerce ölümleri pahasına…

İşte bu hengâmeden kimse huzurlu, mutlu çıkamayacak, biliyorsunuz değil mi? Yeryüzünün her bir yanına vaziyet etmek isteyen şeytanîliğin küresel kapitalizm şeklinde vücut bulmuş güncel hâli bu mekanizmayı kurup durmaktadır. İnsanlık, hadi diyelim insanlığın biraz kuzey ve batı taraflarında meskûn olanları bir ulus devlet korunaklığı yanılsamasına maruz kaldı bir müddet. Kutu gibi, ne hoş… Dünya yansa kendilerine bir şey olmaz! Tel örgülerle çevrelenmiş kutsal vatana ne sirayet edebilir ki! İşte öyle olmadı, olamazdı da. Birkaç sıra dikenli tel, birkaç gözetleme kulesi çağlar boyunca akıp durmuş göçler karşısında ne kadar direnebilirdi?

Nasreddin Hocamız merhumun evine hırsız girmiş. Ne var ne yok yüklenmiş, vurmuş sırtına hırsız, çıkmış evden. Hocamız da kalanı omuzlamış, düşmüş peşine hırsızın. Hırsız, yükünü atınca kendi evinin avlusuna, bir de ne görsün! Hoca, sırtında yatak ve yorganıyla orada öylece dikiliyor. “Ne yapıyorsun burada be adam!” diye efelenecek olmuş hırsız, Hocamız gayet sakin… “Ne yapması var mı yahu,” demiş, “biz buraya taşınmadık mı?”

Londra’dan New York’a, Paris’e kadar her bir batı memleketi, soyup soğana çevirdiği coğrafyaların insanlarıyla dolu değil mi? Onca insan Hocamızı takip etmiş pek tabii olarak. Bugün de öyle bir süreç var bir yandan lâkin bir yandan da İbn Haldun’u andık ya yazının başında, hem Hocamızın nüktesi, hem İbn Haldun’un gerekçeli beyanı birlikte işliyor gibi ancak sonuç tek ve ortada. Hepimiz ayn’el-yakîn şahidiyiz üstelik.

“Dünya küçük bir köy oldu.” hikâyesiyle büyüdük biliyorsunuz. O zaman öyleyse, Afganistan’a düşen bombanın en azından kokusundan rahatsız olacaktır köyün üst başındaki komşular! Suriye’deki, Yemen’deki savaşlardan her bir ev etkilenecektir, etkilenmelidir. Çocuk oyunundan değil, savaştan bahsediyoruz. Küçük köyde savaş olur da etkilenmeyen hane mi kalır! Hangi akl-ı evveller itiraz ediyor buna!

O hâlde haneler mırın kırın etse de, homurdanıp dursa da şimdi Doğu Avrupa’ya da sıçrayan, bütün bir Ortadoğu’yu harlayıp geçen savaşlar esasen yakıp duracak yeryüzünün dört bir yanını! Ne kadar ırkçılıkları köpürtse de birileri sonuç değişmez. Bilinen bütün eski göç hikâyeleri, hareketlilikleri güncellenecektir. İnsan göçle büyür. Göç, insanın kaçınılmaz kaderidir. Zaten yeryüzünde bulunuşu bir göç halidir, kısa bir yolculuktur ancak çoğu gafil unutmuştur bunu! Unutmuştur da racon kesmektedir şimdi. Garip gurabayı incitmektedir, kalpler kırmaktadır.

Hâlbuki bütün insanlık ikrar etse şu hakikati ne güzel olur: “Yeryüzü Allah’ındır! Kimseye yasaklanamaz! (özelde mültecilere)” Temellük etmese bazı mıntıkaları! Mülk Allah’ın değil midir? İnsan, ne ara el koydu arza!

İşte kırılan kalpleri daha da kıran bu mülkiyetçi arzu, arzı ifsad etmektedir. Düşene bir tekme de o arzu vurmaktadır. İfsad derinleşip kök salmaktadır. Şeytan ve adamları, yani tağutlar cihanı mazlum ve mustazaflara dar eylemektedir. İyilerin nefesi çoğu zaman yetmemektedir ıslaha, güzelliğin yayılmasına. Göç yolları dikenli tellerden, Akdenizlerden geçmektedir. İnsan insana çokça sığınamamaktadır. Canı, Akdeniz ya da dondurucu ayazlar teslim almakta; emeği, patronlar çalmaktadır. Kin ve nefretin paratoneri varlığıyla yersiz-yurtsuz kılınan bu âdem evladı, boşlukta sallanmaktadır.

Oysaki Rabbimizin düzeninde yolda kalmışa omuz vermek, yani dayanışma vardır. İnsanlık yolda kalmışsa ilâhi emir bellidir. Köyün bir mahallesi bombalanıp işgale maruz kalmışsa yapılacaklar açıktır. Kendini kurtarmaya ayarlı duruşlar açıkça kınanmakta, ifsad olarak tanımlanmaktadır.

Sancılı bir dönüşüm olacağa benziyor. Dünya düzeni, kontrolü ne kadar koruyabilecek, ulus devlet korunaklılıkları ne kadar dayanacak, çoktan mülke ulaşıp çürümüş medeniyetler bu hareketliliği ne kadar tolere edebilecek,  Allah bilir ancak şüphe hâsıl olmuştur bir kere. İnsanlığın uzun tarihinde ne çok örneklikler vardır ibret alınası!

Kısa göçmenliğimizde şu dünyada, doğru tarafta durmaya bakmalı. Adaletten, dayanışmadan yana… Darda ve yolda kalmışın saflarında ısrar ederek… Kötülüğü üretenlerin tam karşısında durarak; düşene değil, düşürene vurarak!

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

Gezi Davası’nda İlk Perde

Yayınlanma:

-

Gezi Davası’nda karar dün açıklandı.

1637 günlük tutukluluğun ardından Osman Kavala hakkında “hükümeti ortadan kaldırmaya teşebbüs” suçlamasıyla ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası verildi. Tutuksuz sanıklar Mücella Yapıcı, Çiğdem Mater, Hakan Altınay, Mine Özerden, Can Atalay, Tayfun Kahraman, Yiğit Ali Ekmekçi’ye 18’er yıl hapis cezası verildi ve tutuklanmalarına karar verildi.

Tiyatroda ilk perde kapandı. Sanıklar, adil yargılanma ve adalet talep etse de müsamere tadında bir kukla tiyatrosu izlediler. Hep birlikte izledik. İşgalcilerin, işgal ettikleri ülkede kurdukları mahkemede yerlileri yargılamalarını hatırlatan bir süreç yaşandı. Orta doğudayız, yabancısı olduğumuz şeyler değil!

Gezi, yargılanamazdı, yargılanamadı da. O yüzden, yaşananlar yasa dışı ve gayri meşru. Yüzlerine gözlerine bulaştırdılar. 

Olayın Adalet Sarayı’nda, bir mahkeme salonunda, hakimler ve savcı huzurunda cereyan etmesi, hukuka uygun sayılması için yeterli mi? Elbette ki hayır. 

Karar fena halde yassı ada kokuyor! Neyse ki idam kaldırıldı. Yoksa Osman Kavala’yı asacaklardı.

Milyonlarca insanın katıldığı şiddet içermeyen barışçıl protestolara ceza kesilmiş oldu. İntikam ve ibret olsun diye.

Gazeteci Banu Güven’in aktardığına göre, 2018’de Samsun’dan AKP’den milletvekili aday adayı olmuş bir avukat 4 yıldan kısa bir süre içinde ağır ceza mahkemesi hakimi olup bu yasa dışı karara imza atmış. (Derhal istifa etsin! Adalet Bakanı olmak için fazla vakti kalmadı.)

Türkiye’de siyasi davalarda normal hukuk değil düşman ceza hukuku uygulanır. İstiklal Mahkemeleri’nden bu yana, bu böyle. Önce biri veya birileri öcü ve suçlu ilan edilir. Ardından onu mahkum edecek deliller icat edilir. Delil yoksa, dert değil, derhal üretilir. (Fetöcüler bu işin atölyesini kurmuşlardı!) Üretmek de mümkün değilse, sıkıntı yok, vatandaşlar delilsiz de mahkum edilir!

Sanıklar son sözlerini söylerken sağa sola, önlerine, cep telefonlarına bakan hakimlere, “ben konuşurken gözümün içine bakın, yüzüme bakın” diye uyarıda bulunmuşlar. Normal bir yargılama ya da sadece bir yargılama yapılıyor olsa ortalama bir hakimde, birazdan cezaevine yollayacağı sanığın yüzüne bakacak yüz, gözüne bakacak göz olur.

Dedik ya, sanıklar insan veya vatandaş değil imha edilmesi gerekli düşmanlar. Amaç gerçeği ortaya çıkarmak, Anayasaya uygun davranmak, hukuku tesis etmek değil, ne pahasına olursa olsun intikam almak.

Gezi Davası’nda emir komuta zinciri içinde kurulan bir “mahkeme”den siparişle alınan rezil bir kararla kapandı ilk perde. Perde yeniden açılana kadar atı alan Üsküdar’ı geçer mi bilinmez. Yoksa Meksika Sınırı mı?

Nasıl ki savaş ve sınır dışı operasyonlar, siyasi ranta tebdil edilmek için harika araçlardır, yargı kararları da öyle; hamasi ve şovenist söylemlerle oy devşirmeye yarar.

Hukukun dışındaki karanlıkta çıkarlarınız için sonuna kadar tepinin! Allah görmüyor, tarih şahit değil, devlette kayıt kuyut yok ve bu devran hep böyle sürüp gidecek!

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

1 Mayıs’a Doğru

Yayınlanma:

-

Günler döndü dolaştı, 1 Mayıs’a geldi.

1 Mayıs’a değin yılın her günü, her ânı elbette direnişin, adalet arayışının tanığı olmalıdır; kimileri için olmuştur, olmaktadır. Buna tanığız.

Küresel ölçeğe her boyutuyla yayılmış bir zulüm düzen ve işleyişi var. Buna da hayatın bütün kademelerinde tanık olmaktayız. Özellikle dijital takip sistemlerinin dudak uçurtacak seviyelere varması hem klasik köleliği pekiştiriyor hem de insanlığın ufkunu belirsiz bir karanlığa mahkûm ediyor.

İnsanın bu karanlıkta debelendiğini içimiz acıyarak gözlemliyoruz. Tam da bu noktada “İnsan; seni savunuyorum, sana karşı!” sözüyle Nuri Pakdil’i anmadan edemiyoruz. İnsanın yitimi gibi bir aşamaya gelindiğinde direnişin bütün vâroluşsal dinamiklerle sahada, göz önünde olması gereği, zorunluluğu önümüzde durmaktadır.

Şeytanın küresel hegemonyasınının temsiliyetine adanan tâğûtî düzenlerin görünür görünmez saldırganlıklarının farkına varılmalıdır. Bu farkındalık, klasik köleciliğin devamı ile insan sonrası diye tartışılan ve hatta fiiliyata aktarılan tasavvurları fotoğraflayıp insanlığın önüne koymalıdır.

Modern kapitalist medeniyetin açık şeytani karakterinin insanı ve tabiatı teslim alışından bu yana hızla küreselleşen direniş halkalarının 1 Mayıs suretiyle de ortaya çıkmasına şaşmamalıdır. Kullandığımız “de” bağlacı mühim bir köprü vazifesi görüyor. 1 Mayıslarda insanlığın ortaya koyduğu iradeyi, çığlığı bir zincirin halkaları gibi birbirine bağlayan o “de” bağlacı, direniş hâlinin şeytani düzenlere teslim olmamakta kararlı oluşunu vurgulamaktadır. O nedenle kıymetlidir. Bağlanılan ve tüm gün ve saatlere yayılması gereken direniş hâlleri de mutlak kurtuluş için kula kulluğa meydan okuyup âlemlerin Rabbi Allah’a kulluğu beyan eden bir imana yönelmelidir.

Açlık sınırının altında ve ekonomik kriz ortamında nefes alamayan geniş emekçi yığınlarla insanın bir öz olarak imhası arasında salınan şeytanîliğe karşı yükselen seslere ses vermek ve vahyin hakikatini bir model ve çıkış olarak sunmak mü’minlerin vazifesidir.  Güçlü ve küresel bir adalet arayışı geleneği olarak 1 Mayıs en nihayetinde bu imkân ve fırsattır. Zalim, soyguncu ve yağmacı düzenlerin; emperyalizmin taşeronluğuna soyunan işbirlikçiliklerin mahkûm edileceği, problemlerin kaynaklarının gösterilip işaret edileceği bir imkân ve hatta sorumlulukların anılacağı bir günden bahsediyorum.

Tabiatın can çekiştiği ve insanın Gregor Samsa modeline dönüştürüldüğü bir evrede insanı savunan arayışların kıymeti daha bir anlaşılır olmaktadır. Bugün atölyelere, göçmen teknelerine, nefes alınamaz şehirlere, dijital ağlara, cezaevlerine, savaş alanlarına hapsedilip nefessiz bırakılan insanlık için atılacak ve tevhid-adalet-özgürlük çizgisini tahkim edip alternatif olarak sunacak güçlü manifesto ve beyanlara ihtiyacımız var.

Egemenlerin karşısında işte o vâr olma çabasıyla çırpınan, bu yolda doğru-yanlış birtakım tecrübelerle düşe kalka yol alan insanın yanına koşmak temel sorumluluğumuz olarak görülmeli, bu çırpınışlar vahiyle temaslandırılmalıdır.

1 Mayıs gösteri ve eylemlerinde epeyce pratik hak ve talep dillendirilmektedir. Pek tabii olarak bu taleplerin dillendirilmesi zorunludur. Çünkü insan üç öğün beslenmesi, giyinip kuşanması, barınıp gezmesi gereken bir varlıktır. Bunları yeterli seviyede sağlayacak bir donanım temel ihtiyaçları bahsindendir. Dolayısıyla bu alanda ses verilmesi kaçınılmazdır.

Diğer yandan da 1 Mayıs, yazının pek çok yerinde dillendirmeye gayret ettiğim temel paradigmatik hususları çok daha sofistike ve derinlemesine tartışmaya davet edecek göndermelere fırsat tanıyacaktır. İşte bu hattın işleyiş ve ilerleyişine bigâne kalmak İslami çevreler için temel ve büyük bir yanılgı olacaktır.

Tevhid, adalet ve özgürlük hattının insanlığın gidişâtına el koyması zorunludur. Bunun ilk adımlarından biri 1 Mayıslarda ete kemiğe bürünen feryatlara kulak vermek, onunla yan yana gelmek, o enerji ve öfkeyi vahyin dirilticiliği ile buluşturabilmektir.

Devamını Okuyun

GÜNDEM