Connect with us

Köşe Yazıları

Kudüs Günü Derken

Ahmet Örs

Yayınlanma:

-

Ramazan ayının son cuması Dünya Kudüs Günü…

Kudüs, üzerinde çok fazla spekülasyon üretilen bir sembol hâline getirildi. Kur’an’da karşılığı olmayan birtakım hâdiseler, dinlerine hurafe yerleştirmekte pek mâhir gelenek ve anlayışlar tarafından alabildiğine kullanıldı. Çoğu nesneye kutsallık libası giydirmeye meraklı eğilimler pek çok dimağı bu sûretle maalesef uyuşturmuş oldu.

İslam coğrafyası diye tabir olunan memleketlerdeki yönetimler de Kudüs’ün simgesel karşılıklarını alabildiğine yağmaladılar ya da çarpıttılar. Tümüyle kendi ikballeri için operasyona tabi tuttukları Kudüs imgesi yine geniş kitleler nezdinde iktidarların varlık ve güçlerini tahkim eden bir pekiştireç olmaktan öteye gidemedi.

Dünya Müslümanlarının zihinleri ulus devlet formuyla meflûç önemli bir kısmı bu formu Kudüs’e, Filistin’e taşımakta bir beis görmedi. Bunu düşünüp sorgulamadılar bile! Elbette, iyi bir şey yaptıklarına inanıyorlardı ancak ürettikleri çerçevenin İslam ümmetinin ufkuna kalın bir perde indirdiğini fark edemediler. Böyle bir bilinç az evvel bahsettiğimiz formlar tarafından zaten kötürümleştirilmişti. Ne diyelim, “Başkenti Kudüs” olan bir “Filistin devleti”nden bahseden bu söylemi, daha kendi yerelini kapitalist-emperyalist salvolardan koruyamayan dillendiricileriyle birlikte Wael Hallaq’a havale etmeli!

“Kudüs Günü” at başı yürüyen bu sahte kutsallık hâleleriyle ulus devlet çapsızlıklarının ötesinde, Siyonizm kılıklı emperyalizmi teşhis eden, dolayısıyla sadece İslam halklarının değil bütün bir yeryüzünü, insanlığı özgürlüğüne kavuşturmayı imleyen ve insanlığa başka dünyaları öneren geniş bir anlam alanına sahiptir.

Bu anlam alanı bugün alabildiğine karartılmıştır. Ortadoğu’da son yıllarda yoğunlaşan dış müdahale ve içerde yükselen fitne-fesat iklimi “Kudüs Günü”nün işaret ettiği anlamları belirsizleştirmiştir. Hâlbuki maruz kalınan bu karanlık, fitne-fesat iklimi “Kudüs Günü”nün işaret ettiği çerçeveyi daha bir aranılır kılmalıydı. Ancak, andığımız ya da anmadığımız birçok sebeple ufuksuzluk kötürümlüğüne dûçâr olmuş Müslümanlardan bunu beklemek şimdilik çok zor.

İsrail’in emperyalizm tarafından bir koçbaşı olarak Ortadoğu’da ikame edilmesi dünya düzeninin işleyişi hakkında herkese açık fikirler vermelidir. Çoğu yerde bilinçli ya da bilinçsizce kullanılan “İsrail-Filistin” meselesi gibi ifadeler bilinçlerin ulus-devlet formuna hapsedilmesinden başka bir şey değildir. Hâkezâ “Kudüs’ün başkentliği” vurgusu da öyle…

Şu açık bir hakikattir ki Kudüs’ün özgürleştirilmesi Siyonizm’in mağlubiyeti olacaktır. Siyonizm’in yenilmesi ise küresel emperyalizmin yenilmesi demektir. Küresel emperyalizmin yenilmesi dünya halklarının başka bir geleceğe doğru özgürleşmesi demektir. Peki; bu, bir çırpıda orta yere koyduğumuz sıralama o kadar kolay gerçekleşebilecek midir? Değildir elbette! Bu sıralama, birbirine sıkı sıkıya bağlı çoklu aşamaları gerekli kılar. Kudüs’e ilerleyen yol ve aşamaları bu zaviyeden ele almalıdır.

Bugün Kudüs’te, Gazze’de, işgal altındaki topraklarda taş atan, zeytin ağacı diken her bir iradenin karşısında bütün bir emperyalist blok vardır. Taş atıp zeytin ağacı diken irade bu bloğa karşı direnirken dünya Müslümanlarının bu mücadeleye dönük fiili ve zihinsel takviyelerin nitelikleri hakkında lâyıkıyla düşünme sorumlukları vardır.

Siyonizm kılıklı emperyalist kuşatma sadece Kudüs/Filistin mıntıkasını hedef almaz elbette. Orayı ileri bir karakol/mevzi olarak tasarlamıştır, o mevziden bütün bir Ortadoğu’ya, onun da ötesine vaziyet etmek ister. Bütün dünya halklarına korku salmak, bu yolla küresel tahakkümünü derinleştirmek ister. O zaman emperyalizmi besleyen bütün zemin ve kanalları yeryüzünün her bir noktasında zayıflatmak, geriletmek Kudüs’ün özgürleşmesi perspektifini hayata geçirmek olacaktır.

Emperyalizmle ya da onun gözettiği Siyonizm’le doğrudan, arsızca işleyen bağları kurup hayata geçiren işbirlikçi rejimleri ifşa edip onlara karşı pozisyon almayanların “Başkenti Kudüs olan bağımsız Filistin devleti” gibi kendi yaşadıkları kısırlık ve sefaleti kurtuluş reçetesi olarak sunabilme zavallılığını alenen ve peşin olarak mahkûm edip çıkar yolu onlara göstermek gerekiyor.

Bütün bir Ortadoğu ABD-NATO üsleriyle doluyken, İslam ülkelerindeki rejimlerle İsrail’in ilişki kurma hamleleri ardı ardına gelirken bu söylemlerin bir karşılığının olmadığı ve emperyalist-Siyonist hatla yerelden başlayan bir hesaplaşmanın hayata geçirilmesi, bu hattın köklerinin, hayat damarlarının hemen bulunduğumuz noktada kurutulması gerektiği vurgulanmalıdır.

Kurtuluşun köklü ve büyük paradigmatik değişimlerle mümkün olabileceği, bütün coğrafyaların ilmek ilmek birbirine ve tabiatıyla da Kudüs’e bağlı olduğu böylece açığa çıkmış bulunuyor. İslam halklarının çırpınıp durduğu siyasal, düşünsel sefalet kurutulmadıkça “başkenti Kudüs olan Filistin devleti” gibi ulus devlet formlarını kutsayan ve çözüm gibi sunan kısırlık; bomba ve füzelerle heyecanlanan hamaset kimseyi bir yere ulaştırmayacaktır, şimdiye kadar ulaştırmadı da!

Utanç verici mezhepçi, bölgeci, kavmiyetçi hastalıkların pençesinde kıvranan, entelektüel perişanlık ve stratejik ufuksuzluk çölünde yolunu şaşıran İslam halklarının/temsilcilerinin “Kudüs Günü”nün ufuklarını idrak edebilme imkânları yoktur. Direnişin topyekûn ve hayatın bütün kılcallarına nüfûz etmesi gereken mahiyeti atlandıkça süreç yeni sapmaları beraberinde getirecek, Siyonist işgal altında zeytin ağacı dikerek ve sayısız kere yıkılan evinin tuğlalarından yine, yeni bir yuva inşa etmeye çalışanların direnişleri bütün çevresel hamasetlere rağmen yalnızlaştırılacaktır.

8 Şubat 1974’te Niksar’da doğdu. Niksar İmam-Hatip Lisesinden ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Kurucu ve yöneticilerinden olduğu TOKAD, Özgür Yazarlar Birliği, Eğitim İlke-Sen bünyelerinde yer almakta ve 2004 yılında yayımlanmaya başlayan Tasfiye edebiyat-düşünce dergisinin editörlüğünü yürütmektedir. Yüzümüzü Ağartan, Kar Kesilen, Kiralık Meydan ve Ferhat’ın Şemsiyeleri adlı öykü kitaplarının yanı sıra İlim Yayma’nın Penceresi adlı bir de anı kitabı bulunmaktadır. YeniPencere.com sitesinde editörlük ve yazarlık çalışmalarını sürdürmekte ve 1996’dan bu yana edebiyat öğretmenliği yapmaktadır.

Tıklayın, yorumlayın

Yorum yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Köşe Yazıları

Nekbe’den Şeyh Cerrah’a Filistin’de Etnik Temizlik

Selim Sezer

Yayınlanma:

-

Birkaç günden beri Mescid-i Aksa’ya hem işgal güçleri, hem de İsrailli yerleşimciler tarafından düzenlenen saldırılar gündemin üst sıralarında yer tutuyor. Bu yazının kaleme alındığı saatler itibariyle, Kudüs genelindeki çatışma ve saldırıların yoğunluğu giderek artmakta ve Gazze’ye yansımaktaydı. Önümüzdeki günlerde süreç farklı boyutlara doğru evrilebilir. Bununla birlikte bugüne kadar yaşananlar da, 15 Mayıs’ın yıldönümünün de yaklaşması sebebiyle, kapsamlı bir şekilde değerlendirilmeyi hak ediyor.

Kuşkusuz Mescid-i Aksa Filistinli Müslümanlar için taşıdığı dini önemin yanında, dindar olmayan ve hatta Hıristiyan Filistinliler için de önemli bir ulusal sembol ve bir sivil direniş merkezi özelliği taşıyor. Bu sebeple Mescid-i Aksa’ya düzenlenen saldırıların Kudüs’teki ve diğer bölgelerdeki Filistinlilerin öfkesini daha da arttırması son derece doğal ve anlaşılır.

Burada, “arttırması” kelimesini kullanmamızın sebebi ise son yaşanan gerilimin aslında haftalardır devam etmekte olan bir başka sürecin devamı ve sonucu olmasıdır. Bahsettiğimiz süreç, işgal altındaki Kudüs’ün Şeyh Cerrah mahallesinde yaşayan Filistinli ailelerin zorla evlerinden çıkarılmak istenmesidir. Diğer yandan Şeyh Cerrah’ta yaşananlar, tam da yıldönümüne varmak üzere olduğumuz Nekbe’nin süregiden bir gerçeklik olduğunun da apaçık bir tezahürüdür. Nitekim sürgün, toprağa el koyma, mülksüzleştirme, demografi değişikliği ve bu amaçlara hizmet eden sistematik şiddet, 1948’den beri değişmeyen gerçeklik olmuştur. Bu gerçekliğin adını “etnik temizlik” koymak ise yanlış olmayacaktır.

Filistinlilerin “Büyük Felaket”i: Nekbe

1917 yılında Balfour Deklarasyonu ile Siyonist hareketin liderlerine “Filistin’de Yahudiler için ulusal bir yuva” kurma vaadinde bulunan ve aynı yıl içinde Osmanlı Filistin’ini askeri güç yoluyla işgal eden İngiltere, San Ramo Konferansı sonrasında bölgede resmen kurduğu manda yönetimi boyunca Filistin’e Yahudi/Siyonist göçlerini teşvik etti ve Arap nüfusun önüne kabul edilemez “teklifler” sunarak yerli Arapların yönetim mekanizmalarından fiilen dışlanmasına yol açtı. İkinci Dünya Savaşı esnasında ve sonrasında çeşitli sebeplerden ötürü Filistin’de kontrolü kaybettikten sonra ise meseleyi Birleşmiş Milletler’e götürdü. Birleşmiş Milletler Genel Meclisi, son derece adaletsiz bir taksim planıyla Filistin’in bir “Arap devleti” ve bir “Yahudi devleti” şeklinde ikiye bölünmesini kararlaştırdı. Görevlerini tamamladıklarını düşünen İngilizler, sonraki dönemlere ilişkin hiçbir düzenleme yapmadan, 14 Mayıs 1948 günü Filistin’i terk etti. Aynı gün David ben Gurion tarafından İsrail Devleti’nin kuruluşu ilan edildi.

Bu tarihten bir gün sonrası, büyük bir kırılma noktasının başlangıcı oldu. Kendileri de bağımsızlığını yeni kazanmış zayıf ve tecrübesiz Arap devletleri İsrail’in devlet ilanına “Birleşik Arap Gücü” çatısı altında askeri müdahaleyle karşılık verdi, ancak sonuç tam bir fiyasko oldu. Yıl sonunda Rodos’ta ateşkese varıldığı tarih itibariyle İrgun ve Hagana isimli Siyonist örgütler “İsrail Ordusu”na dönüşmüş, Arap güçlerini yenilgiye uğratmış ve BM Taksim Planı’ndaki sınırların da ötesine geçerek Gazze, Batı Şeria ve Kudüs’ün doğu mahalleleri hariç Filistin’in tamamını işgal etmişti.

Ancak yaşananlar bunlardan ibaret de değildi. 15 Mayıs gününden itibaren yaklaşık 800 bin Filistinli, yaşadıkları yerlerden zorla çıkarıldı. Hayfa ve Yafa gibi önemli şehirler, haftalarla ifade edilen kısa sürelerde tamamen İsrail güçlerinin eline geçti ve Arap nüfustan büyük ölçüde “arındırıldı”. Yirmiden fazla katliam gerçekleşti, 400 civarında Filistin köyü haritadan silindi. Yüz binlerce Filistinli için, nesiller boyu devam edecek mültecilik hayatı başladı.

Nekbe olarak adlandırılan bu sürecin Birinci Arap-İsrail Savaşı bağlamında gerçekleşmiş bir olay ve çatışmaların doğal sonucu değil, planlı ve sistematik bir etnik temizlik süreci olduğunun pek çok doğrudan ve dolaylı kanıtı bulunmaktadır. Bunların en başında ise, henüz savaş patlak vermeden gerçekleşmiş olan, 9 Nisan 1948 tarihli Deir Yasin Katliamı gelmektedir. Bu tarihte Kudüs’ün batısındaki Deir Yasin köyüne saldırı düzenleyen İrgun ve Lehi örgütleri, köy nüfusunun büyük bölümünü katletmişti. Bu şekilde Kudüs’ün merkezine giden yol da açılmıştı. Ancak katliam, köyün “stratejik” konumundan daha büyük bir önem de taşıyordu. Bir ay sonra Siyonist askeri gruplar Filistin’in öteki köy ve kasabalarını birer birer istila etmeye başladığında, yerli halk Deir Yasin katliamının yarattığı dehşet duygusuyla kaçarak yaşadıkları yerleri terk etti. Gelecekte İsrail başbakanları arasında yer alacak Menahem Begin, sözünü ettiğimiz durumların her ikisi sebebiyle açıkça “Deir Yasin olmasaydı İsrail olmazdı” diyecekti. Gerçekten de bu söz, İsrail’in hangi temellerde kurulduğunun en “veciz” ifadesidir.

Eğer Nekbe gerçekten de savaş koşullarının “kaçınılmaz” bir sonucundan ibaret olsaydı, ateşkes sağlandıktan sonra mültecilerin terk ettikleri bölgelere geri dönüşüne izin verilmesi gerekirdi. İsrail ise Birleşmiş Milletler Genel Meclisi’nin 194 sayılı kararına rağmen bu hakkı hiçbir zaman tanımadığı gibi, bunu imkansızlaştıracak pek çok adım attı. Dahası 1950 tarihli ve 5710 sayılı Gaiplerin Mülkleri Yasası kapsamında, 1 Eylül 1948 ve öncesi itibariyle ikamet ettiği yerde bulunmayan Filistinliler gaip addedildi ve mülkleri devlet mülkü haline getirildi. Böylelikle, yaşadığı yerleri terk etmek zorunda kalan Filistinlilerin evlerine ve diğer mülklerine resmen el konulmuş oldu.

Etnik temizlik sürecinin kapsamı ve niteliğine dair verilebilecek çok sayıda örnekten biri de, Selame köyünün akıbetidir. Nekbe öncesinde yaklaşık 7 bin sakini bulunan Selame köyünde yaşayan Filistinliler 15 Mayıs 1948 sonrasında Yafa ve civarındaki köylerdeki yoğun çatışmalar arasında Ürdün’e kaçtı. Takip eden on yıllar içinde bu köyde Filistinlilere ait evler ve diğer binaların çoğu yıkılırken, İsrailliler tarafından bunların yerine inşa edilmiş çok katlı binaların arasında kaybolan mezarlıklarda bulunan ölüler de 1993 yılında mezarlarından çıkarılarak taşındı ve Filistinlilerden kalan son geçmiş izi de ortadan kaybolmuş oldu.

İsrail rejimi, son yıllarda Batı Şeria’daki yeni Yahudi yerleşimleri ve buna eşlik eden ilhak planlarıyla işgali ve demografi değişikliğini yoğunlaştırırken, özellikle Netanyahu yönetimi altında Kudüs’ün Arapsızlaştırılması politikasına hız verildi. Son yıllarda Filistinlilere ait çok sayıda ev yıkıldı, çok sayıda araziye el konuldu ve sudan bahanelerle Filistinlilerin “oturum izinleri” iptal edildi. Bu zincirin son halkası ise, Şeyh Cerrah’ta yaşananlar oldu.

Şeyh Cerrah’ta zorla tahliye ve direniş

Nekbe sonrasında İsrail kontrolü altında kalmış bölgelere geri dönüş hiçbir zaman mümkün olamazken, Arap devletlerinin kontrolü altındaki bölgelere kısmi bir dönüş sağlanabilmişti. Bunlardan biri de, Kudüs’ün (o tarihte Ürdün kontrolünde kalan) doğu kısmında yer alan Şeyh Cerrah mahallesiydi. 1956 yılında 28 mülteci ailesi, 8 yıl önce terk ettikleri mahallelerine ve evlerine geri dönebildi. Bu ailelerin yıkılan evlerinin yeniden inşası, Birleşmiş Milletler’in sunduğu finansmanla gerçekleşti. Ne var ki 1967’deki Altı Gün Savaşı sürecinde İsrail, Kudüs’ün doğusunu da işgal etti ve bu ikinci işgal, bölgedeki evlerin tapu sicil işlemlerini imkânsız hale getirdi.

2008 yılından itibaren mahalledeki evlerin mülkiyetine dair yeni tartışmalar başladı. Bizatihi Doğu Kudüs’teki varlıkları bile Dördüncü Cenevre Sözleşmesi hükümlerine ve genel olarak uluslararası hukuka aykırı olan İsrailli yerleşimciler, bölge üzerinde hak iddia etmeye başladı ve İsrail mahkemelerinden de destek buldu. 1967 yılında çıkarılan Hukuki ve İdari İşler Kanunu hükümlerinden istifade edilerek, mahallede yaşayan ailelerden bazıları, evlerinin mülkiyetine sahip olmadıkları gerekçesiyle mahalleden çıkarıldı.

Geçtiğimiz günlerde ise İsrailli yerleşimcilerin bir kez daha benzer iddialarla mahkemeye başvurması, son sürecin fitilini ateşledi. İsrail mahkemesi, toplam sayıları 550 kişiyi bulan çok sayıda Filistinli aileden evlerini derhal terk etmesini istedi ve aksi halde zorla tahliye edilecekleri duyuruldu. Mahallede yaşanan çatışmalar esnasında bir İsrailli yerleşimcinin kibir ve nefret dolu bir ses tonuyla Filistinlilere seslenerek, “sizin evinizi biz almasak bile başkaları alacak” demesi de, on yıllardır devam eden yerleşimci sömürgeciliğinin bir başka veciz ifadesi oldu. Yerleşimciler ayrıca, dünyanın gözleri önünde Kudüs sokaklarında “Araplara ölüm” sloganlarıyla yürüdü.

Apartheid kanunları doğrultusunda Filistinlilerin bu tür mülkiyet konularında İsrail mahkemelerine itiraz imkânı bulunmuyor. Ayrıca Şeyh Cerrah’tan çıkarılması istenen sekiz aile, Kudüs’te ikamet etme “izinlerini” de kaybetme riskiyle karşı karşıya.

Sonuç: Nekbe devam ediyor

Şu anda Mescid-i Aksa etrafında devam eden gerilimin, yahut Kudüs genelinde yaşanan ve Gazze’ye de yansıyan çatışma ve saldırıların ne kadar süreceği ve hangi boyutlara geleceği belirsiz. Şeyh Cerrah’taki girişimin de önümüzdeki günlerde nasıl bir sonuç alacağını kesin olarak kestirmek zor. Ancak her türlü tartışmaya kapalı bir gerçeklik önümüzde açık seçik bir şekilde duruyor: İsrail, kuruluşu ve temelleri itibariyle yerleşimci sömürgeciliği ürünüdür ve bu, 1948’de kalmış bir olgu değildir. Nekbe devam eden bir süreçtir ve etkin ve sonuç alıcı bir direnç gösterilmediği takdirde etnik temizlik devam edecektir. İsrail’in hakim ideolojisi ve tüm pratiği açıkça buna işaret etmektedir.

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

İtikâf ve İftira

Mehmet Ali Başaran

Yayınlanma:

-

Yazının başlığını oluşturan kelimelerden ilki Türkiye’de pek bilinmez ve gerçekleştirilmezken ikincisi hayli yaygındır ve kabul görür. İtikâf mübarek ramazan ayının son 10 günü gerçekleştirilen bir ibadet. Kur’an ve sünnet ile sabit. Biz Müslümanların pek bilmediği, bilenlerin dahi nadiren yerine getirdiği, neredeyse unutulmaya yüz tutmuş bir sünnet.

Öyle zannediyorum ki Türkiye’de pek çok insan geçen 3 Mayıs’ta sosyal medyaya ve basına yansıyan görüntülerden sonra itikâf denen bir ibadetin varlığından haberdar olmuştur. Her şerde bir hayır vardır. Ekran karşısında ilk kez telaffuz ederken kağıda bakana, “ittifak” demeye getirene de şahit oldum şahsen.

Görüntülerde Gaziantep’te bir camiye postallarıyla giren birkaç polis ve bekçinin ibadet eden Müslümanlara biber gazı sıktığı, onları yaka paça gözaltına almaya çalıştığı görülüyor.

İzleyenleri, haliyle çok rahatsız eden bu olaydan bir gece sonra, çoğu Gaziantep ve Adana’da olmak üzere 40 camiye baskın düzenleyen polis, görüntü alınmasını engellemek için vatandaşların cep telefonlarını toplamış. İbadet edenleri darp etmiş, arada hakaret ve küfür ederek, gözaltına almış.

Eş zamanlı baskınlar öncesinde kimi camilerde şalterler indirilmiş, kimi yerde sinyal kesicilerle telefonlar kullanılamaz hale getirilmiş. Görüntülere yansıyan biri 14 yaşında çocuk olmak üzere pek çoklarına ters kelepçe takılmış. Toplam 400’den fazla insan gözaltına alınıp neredeyse tamamı 24 saat dolmadan serbest bırakılmış. Emniyet birimleri, yakınları gözaltında olan insanları bilgilendirmeye yanaşmadığı için rakamlar net değil. Ne var ki Furkan Vakfı Başkanı Alparslan Kuytul’a yapılan gözaltı işlemi halen devam ediyor.

Sokağa çıkma yasağını ihlal edip camiye “çıktığı” ve camiden de itikâfta olduğu gerekçesiyle “çıkmadığı” için devlete karşı bir suç işlediği iddiasıyla mahkemeye sevk edilip tutuklanırsa, hiç şaşırmayız, burası Türkiye.

Furkan Vakfı mensupları 20 yıldır camilerde itikaf ibadetini yerine getiren bir cemaat. Camilerde itikâfa girebilmek için bu ramazan, pandemi dolayısıyla, sosyal mesafe kurallarını gözetmek adına önceden başvuru şartı getirilmiş. Vakıf gönüllüleri de resmi makamlara başvuruda bulunmuşlar ama işin yeni ve “garip” olmasından, usul ve yetki karmaşasından, belki biraz da “furkancılar” diye tabir ettikleri bu insanlardan hoşlanmadıklarından ötürü olsa gerek, başvuruları ya alınmamış, ya da kabul edilmemiş. Onlar da her sene yaptıkları gibi yapmış, Allah’ın evine gidip ibadete kapanmışlar. Zaten her biri koca koca camilerde bir köşeye çekilmiş en fazla 5-10 insandan bahsediyoruz. Camiler, pandemi kurallarına en fazla riayet edilen yerler, malum.

Devleti yöneten aklın yapması gereken, ergen gibi hareket edip atar-gider yapmak, aşırı tepkiler vererek vatandaşlarına zulmetmek, anayasal haklarını çiğnemek değil Furkan Vakfı gönüllüsü bu insanlardan hoşlanmasalar da itidali, aklıselimi elden bırakmamak, hiç değilse onları “maslahat icabı” görmezden gelme olgunluğu göstermektir.

Camilere eş zamanlı “itikaf baskınları”ndan hemen önce önemli bir gelişme yaşandı. Emniyet Genel Müdürlüğü tarafından yayınlanan (27.04.2021 tarih ve 2021/19 nolu) genelge ile “kolluk faaliyetleri sırasında ses ve görüntü alınmasına fırsat verilmemesi, kayıt yapan kişilerin engellenmesi, bu kişiler hakkında şartlar oluşmuşsa adli işlem yapılması konusunda” talimat verildi. Bu genelgenin işkence ve kötü muamelenin önlenmesine “mani olmak” amacına matuf bir hukuksuzluk örneği teşkil ettiği çok geçmeden bu “itikaf baskınları” ile ortaya çıkmış oldu.

Dikkatimi çeken ve okurlarla paylaşma ihtiyacı duyduğum bir gelişme de içişleri bakan yardımcısının 4 Mayıs’ta kameralar önünde yaptığı 5 dakikalık açıklama. Bakan yardımcının sık sık notlarına bakarak yaptığı, daha doğrusu kendisine yaptırılan açıklamayı izlerken sık sık, “arkadaş, bu kadar da olmaz!” diyerek, ufak çaplı bir fenalık geçirdim. Zira 5 dakikada dağlar kadar iftira attığına şahit oldum. Hükümetin en temel bakanlığı adına konuşurken insan biraz ciddiyet, biraz ehliyet, biraz liyakat, biraz delil dayanak, belge filan bekliyor. Bekliyor ama yok, hiç yok!

Bakan yardımcısı, “Alparslan Kuytul kimdir, bunun kamuoyu tarafından tam olarak, doğru olarak bilinmesini isteriz” dedikten sonra “bu kişi”yi tam olarak “yalan ve yanlış olarak” tanıtıyor, birbiri ardına dizdiği cümlelerle:

Din kisvesi altında dini istismar eden bir kişi”

Fetö’yü savunan bir kişi”

15 Temmuz’u örtmeye çalışan bir kişi”

Türkiye’nin menfaatine ne varsa, her fırsatta bunu provoke etmeye, manipüle etmeye çalışan bir kişi”

Sürekli güvenlik güçlerimizle karşı karşıya gelme çabası içinde olan bir kişi”

Furkan Vakfı’nın yöneticiliğini yaptığı sırada, orayı da istismar eden bir kişi”

Vakıf tarafından toplanan kurban derilerini yolsuzluk yaparak şahsi nam ve hesabına kullanan bir kişi”

Alparslan Kuytul’u sevmeme, hatta ondan nefret etme hakkınızı saklı tutabilirsiniz, ne var ki, diğer iddia ve iftiralar bir kenarda dursun, Fetö’yü, yani terörü savunduğuna veya yolsuzluk yaptığına ilişkin elinizde bir delil, “tarafsız ve bağımsız” mahkemelerinizden alınmış herhangi bir karar var mı? Yok. O halde milyonlarca insanın gözünün içine baka baka neler söylüyorsunuz siz Allah aşkına? Allah’tan korkmuyorsanız, kuldan da mı utanmıyorsunuz?

Aklıma Bakara Suresi’nin 11 ve 12. ayetleri geliyor. Tefsirine gerek var mı bilmiyorum, bana ayan beyan görünüyor lafız ve mana, yorumu temiz akıl sahiplerine bırakıyorum:

Onlara: ‘Yeryüzünde fesat çıkarmayın’ denildiğinde: ‘Biz sadece ıslah edicileriz’ derler. Bilin ki; gerçekten, asıl fesatçılar bunlardır, ama şuurunda değildirler.”

Bu yaşananlar, ülkede neredeyse rutin bir hal alan çifte standardı, adaletsizliği ve kanun önünde eşitsizliği bir kez daha gözler önüne sermekle kalmadı, camilerin Allah’ın evinden ziyade devlet dairesi olarak kabul edildiğini de gösterdi.

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

Tam Kapanmanın Faturası da Yoksul Halka Kesiliyor

Hasret Aktaş

Yayınlanma:

-

Koronavirüs’ün hızla yayılmaya devam etmesi, beraberinde radikal önlemleri getirdi. Her zamanki gibi hükûmet, faturayı yine yoksul halka kesti.

Tam kapanma açıklaması sonrası yayımlanan genelgede büyük sermayenin bu karardan muaf olduğu görülüyor. Zaten hükûmetin destek ve teşviklerinden yararlanan belirli şirketler çalışmaya devam ederken esnafa kepenk kapattırılıyor! Gündelik işlerle evlerini geçindirenler tümüyle sahipsiz bırakılıyor!

Pandeminin başladığı tarihten itibaren devlet yetkilileri, patronlara kısa çalışma ödeneği desteği verildiği hâlde işçi tam gün çalıştırılıyor. Dolayısıyla sigorta primleri eksik ödeniyor. Bu konuda herhangi bir denetleme ise yapılmıyor. Patronlarla işbirliği halinde olan hükûmet, insanları borca ve açlığa sürükleyecek olan kapanma kararını almakla kalmıyor, yaklaşık 1 senedir işçilerin sigorta priminden de çalıyor!

Salgın hastalığın sağlık sisteminde oluşacak yoğunluk ve çıkmazın önüne geçmek için alınan tedbirlerin faturası yine yoksul halka çıkıyor. AKP hükûmetinin bu konudaki beceriksizliğinin bedelini ödemek zorunda değiliz!

Her krizde, zaten emeği sömürülüp intiharın eşiğine getirilen kesimden “fedakârlık” bekleme hadsizliğine son verilmeli! Sadece hükûmet değil, bu konuda sunacağı hiçbir çözümü olmayan muhalefet, bilim kurulu üyeleri ve diğerleri de sorumluluğa ortaktır.

Yetki ve çözüm mercii sizsiniz. Yoksul halka fatura çıkarmayı bırakın, adaleti ve eşitliği sağlayacak çözümler bulun!

Devamını Okuyun

GÜNDEM