Connect with us

Yazılar

15 Temmuz’un 7. Yıldönümünde Ak Parti-Fethullahçılar Çatışmasını Tekrar Değerlendirmek – Levent Baştürk

Yayınlanma:

-

2012 başlarında vuku bulan Hakan Fidan’a yönelik girişim AK Parti iktidarı döneminin en az 10 yılına damgasını vuran yönetici elit ittifakındaki mühim çatlağın en önemli işaretlerinden birisiydi. 7 Şubat 2012’de Gülen Hareketi mensubu olmakla bilinen İstanbul Özel Yetkili Savcısı Sadrettin Sarıkaya’nın MİT Müsteşarı Hakan Fidan’ı KCK soruşturması kapsamında ifade vermeye çağırmıştı. Bu durum Gülen Hareketi’nin o döneme kadarki en cüretkâr çıkışıdır. Dönemin Başbakanı Tayyip Erdoğan bu hamleyi kendisinin tutuklanmasına yönelik bir girişim olarak görmüştü. Bu gelinen nokta, Türkiye’deki müesses “askeri vesayet rejimi”ni tasfiye için işbirliği yapan en önemli sosyal aktör ile siyasî aktör arasındaki güç birliği ve dayanışmanın sona erdiğine işaret eden bir gelişmenin en güçlü göstergesiydi. Dershanelerin kapatılmasına dair Erdoğan hükümetiyle Fethullahçı hareket / Gülenist kült hareketi arasında yaşanan çatışma artık iki ortak arasındaki ayrışmayı net bir biçimde ortaya koymuştu. Ancak bu dershane kapatma girişiminin çok öncesine giden her iki taraf arasında askıya alınan gerilimin olduğu da bir gerçekti. AK Parti ile Fethullahçı kült Hareketi arasında askıya alınan bir gerilimin varlığı Fidan olayının da öncesine gidiyordu.

Türkiye’de 1946’da çok partili siyasete geçişin ardından, Fethullahçılık Hareketi gibi dinî oluşumların, bir merkez sağ kitle parti çatısı altında birleşen büyük iktidar koalisyonunun bir parçası olması yeni bir durum değil. Ancak Fethullahçılarla birlikte ilk olan şuydu: Bir dinî hareket, ekonomik kaynakların ve bürokratik kadroların dağılımında hak ettiğini düşündüğü payı fütursuzca talep etme cüreti gösterdi. Bununla da yetinmedi, ayrıca hükümet politikalarını şekillendirme hususunda da kendinde hak gördü ve bu konuda gücünü sergileme teşebbüsünde bulundu.

AK Parti ile Gülenistler arasındaki çatışmayı o dönemde ele alan hem uluslararası medya hem de AK Parti karşıtı Türk medyasının bazı unsurları, bu çatışmada genellikle iç faktörlerin önemini vurgulamaya çalıştılar. Ayrıca, Gülenistlerin hükümete yönelik çatışmacı tutumu ile uluslararası faktörler veya uluslararası bağlamın dikte ettiği koşullar arasında herhangi bir bağlantı bulmaya çalışan her türlü analizi gözden düşürme eğiliminde oldular. Hatta bu çabaları komplo olarak adlandırmaktan da çekinmediler.

Şunu açıkça belirtmek gerekir ki bu yaklaşım ilk etapta çok naif ve tutarsızdır. Her şeyden önce, analize dış dinamikleri dâhil etmek, Fethullahçı Hareket’in kararlı destekçilerinin kapasitesini ve sıkı çalışmasını inkar ettiğimiz anlamına gelmez. İkincisi, hareketin davranışı ile uluslararası bağlamın dikte ettiği koşullar arasında bir korelasyon bulmak, hareketi sadece bir kukla/piyon olma konumuna da indirgemez.

Aslında, Sünni geleneğin “40 yıllık zâlim bir yönetim bir gecelik kaostan iyidir” anlayışına sıkı sıkıya inanan bir kişi olarak Gülen ve hareketinin hükümete meydan okuması, normal şartlar altında beklenmedik bir durumdu. Gülen, her zaman kendi şakirtlerine ve kendisine itibar eden toplumsal kesimlere, baskıya maruz kalmamak için devlete karşı çıkmamayı öğütlemiştir.  Kendi hareketini kültürel İslam dairesi içinde konumlayan Gülen, alternatif siyasî-sosyal düzen arayışı içinde olan İslamcı hareketleri kısa ömürlü saman alevine benzetmiştir. Ona göre kendi hareketi yeryüzünü ısıtan ve aydınlatan güneştir.

Peki, o halde neydi Gülen’i mevcut iktidara karşı başkaldırmaya iten? Gülen’i iktidara karşı koymaya yönelten etken, artık hareketinin devletin gerçek sahibi olduğuna inanmış olması ve kendisine destek veren dış aktörlerden de cesaret ve hatta destek almış olmasıdır.

Kısacası, dış dinamiklerin rolünü dışlayarak Gülen hareketi ile Erdoğan hükümeti arasındaki çatışmayı anlamaya yönelik her türlü çaba yetersiz kalacaktır.

Hareketin İlk Evresi: Yerel Hareket, Devletçi ve Statüko Yanlısı Yönelim

Gülen Hareketi’nin başarısında elbette üyelerinin kendilerini adamışlığının ve özverili gayretlerini göz ardı edilemez. Lâkin belirli bir tarihî bağlamda ve kritik siyasî konjonktürlerde iktidar(lar)la yakın ilişkiler içinde olması ve belli bir işlev içinde hareket etmesi (veya belirli bir yönde faal olmaya yönlendirilmesi) ona muazzam bir güce ulaşmasının kapılarını açmıştır.

1960’lar, Türkiye’de üniversite gençlik hareketlerinde Marksist ve sol fikirlerin popülerlik kazanmaya başladığı yıllardı. 1950’lerden beri sürdürülen bir çizginin devamı olarak o dönemde dini cemaatler ve tarikatlar “Sovyet tehdidi” ve artan “ateist-komünist tehlike”ye karşı devlet yanlısı duruşlarını sürdürüyorlardı. Henüz belli bir dini örgütlenme içinde sivrilmemiş olan Fethullah Gülen de kendisine taşralı ve muhafazakâr kökenden gelen biri olarak tarikatlar ve cemaatler çizgisinde bir pozisyon belirlemişti. 1960’lı yıllarda onursal başkanlığını emekli bir kara kuvvetleri generali olan Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel’in yaptığı Komünizme Karşı Mücadele Derneği’nin faaliyetlerine katıldı.

1970’ler, Gülen Hareketi’nin oluşum yıllarıydı. O yıllarda merkez sağ Adalet Partisi’ni destekleyen Nurcu oluşumdan ayrılmış ve Necmettin Erbakan’ın liderliğindeki Milli Görüş Hareketi’ne (MGH) yakın durur bir görüntü sunmuştu. Ancak MGH gençleri arasında İran Devrimi’ne ve bölgedeki diğer İslamî siyasî hareketlere karşı artan sempatiden rahatsız olan Gülen, Erbakan ve hareketine karşı da mesafeli bir tavrı benimsedi. 1970’lerin sonlarında ve 1980 askeri darbesinden önceki aylarda aşırı sağ ve sol silahlı gruplar arasında artan şiddet sonucu can kaybı her geçen gün artarken Gülen, gençleri siyasî gösterilerden ve okul boykotlarından uzak durmaya, anarşi ve kaosa karşı polis ve orduyla birlikte hareket etmeye çağırıyordu.

Gülen, mevcut tüm siyasi partileri ve dernekleri kapatan, on binlerce kişiyi hapse atan, işkenceden geçiren ve onlarca kişiyi idam eden 1980 askeri darbesini de desteklemekten çekinmedi. Askeri rejimin “arananlar” listesinde olmasına rağmen hareketi, askeri yetkililerle yakın irtibat halindeydi. 1983 yılında çok partili siyasete geçişin ardından 1983-1991 yılları arasında ülkeyi yöneten Turgut Özal’ın Anavatan Partisi’ni güçlü bir şekilde destekledi.

Gülen Hareketi’ne tamamen devletin icadı bir oluşum olarak bakmak kimileri için komplocu bir bakış olarak görülebilir. Ancak hareketinin müesses nizam tarafından İran Devrimi sonrası dönemde yükselen İslamcı siyasî gençlik aktivizmine karşı bir panzehir olarak görüldüğünü inkâr etmek boşunadır.

Soğuk Savaş’ın sona ermesi ve Sovyetler Birliği’nin dağılması, Gülen hareketi için yeni yollar açtı. Dönemin Başbakanı Turgut Özal, 1991 yılında Time Dergisi’ne verdiği bir röportajda, Türkiye’nin Sovyet sonrası dönemdeki rolünü, Selefilik ve İran Devrimi’nden ilham alan radikalizme karşı Orta Asya’da bir set/mâni oluşturma olarak tanımladı. 1980’lerin sonu ve 1990’ların başında yaşanan jeopolitik değişimler bölgede dinî alan da dâhil olmak üzere birçok açıdan bir boşluk bırakmıştır. Türkiye, dini alandaki boşluğu doldurmak için bir devlet olarak sadece kendi kaynaklarını (Diyanet İşleri Başkanlığı) seferber etmekle kalmamış, aynı zamanda Gülen hareketinin Orta Asya’da etkisini göstermesinin önünü açmıştır. Bu çabalar aynı zamanda terörü “radikal” İslamî siyasi aktivizmin bir sonucu olarak gören NATO’nun Soğuk Savaş sonrası dönem tehdit değerlendirmesiyle de uyumluydu.

Gülen hareketi ile Türkiye’deki müesses nizam arasındaki ilişkiler Özal sonrası döneme de yayılmıştır. 90’lı yıllarda yükselişte olan MGH’ye karşı Fethullahçılığın bir tür dengeleyici unsur olduğu müesses nizam ve holdinglerin kontrolü altındaki anaakım medya tarafından kabul görmüş bir durumdu. Fethullah Gülen de kendisini bu şekilde pazarladı. Refah Partisi’nin ve Erbakan’ın önünü kesmek için müesses nizam ve anaakım medya, Gülen’i kullanma taktiğini hep devrede tuttu.

Ancak bu ilişkide hareketi sadece müesses nizam elinde bir araç olarak görmek kısır bir değerlendirme olacaktır. Daha ziyade her iki tarafın da karşılıklı çıkarlarına hizmet eden bir durumdan söz etmek mümkündür. Gülen’in devletçi ve milliyetçi görüşleri dikkate alındığında, bir dinî hareketin çabalarını devletin politikalarıyla uyumlu hale getirdiğini görmek garip olmasa gerek. Ayrıca devletle olan bu yakın ilişkiler, hareketin bürokratik kadrolara erişimini sağlamıştır.

28 Şubat Müdahalesi ve Sonrası

Post-modern darbe olarak da adlandırılan 28 Şubat 1997 askeri müdahalesi, Başbakan Necmettin Erbakan’ın koalisyon hükümetini istifaya zorlamış ve tüm dinî kesimlere yönelik bir baskı dönemini başlatmıştır. Bu müdahalenin ilk aşamalarında diğer dinî oluşumlara yönelik zulme kayıtsız kalarak Gülen, kendi hareketini mevcut baskıdan koruyabileceğini düşünmüştü. Bu sebeple darbeyi meşrulaştırıcı bir pozisyon benimsedi.16 Nisan 1997 akşamı, Kanal D’de, Yalçın Doğan’ın programına çıkan Fethullah Gülen özetle şunları söyledi: “Birileri haksız yere laikliğe ve demokrasiye hücum ediyor.” (…) “Bugün Türkiye’yi idare edemeyenler, ‘Bu işi beceremedik, yüzümüze gözümüze bulaştırdık’ demeliler.” Gülen, Erbakan hükümetinin istifasını da isteyerek şu sözleri sarfetti: “Ben bu emaneti götüremiyorum, emaneti al, diyerek millet adına bu fedakârlık yapılmalıdır.” (…) “Askerler, bazı sivil kesimlerden daha demokrat”, “8 yıllık kesintisiz eğitimin İmam Hatiplere kaynak açısından zararlı olacağını zannetmiyorum.”

Nitekim darbeyi destekleyen medya, darbenin baskısını haklı çıkarmak için Gülen’in diğer dini kesimler karşısındaki konumunu manipüle etti. Ancak Gülen, darbecilerin listesinde sıranın kendisinin olduğunu anlayınca ABD’ye gitmek için Türkiye’den ayrılmak zorunda kaldı.

Türkiye’den ayrılan Gülen’in yerleşmek için ABD’yi tercih etmesi bir rastlantı değil, rasyonel bir tercihtir. 1990’ların ortalarından itibaren Gülen, kendisini ve hareketini “ilerici” İslam’ın “aydınlanmış ve Batı yanlısı yüzü” olarak sunan yeni bir “İslamî”söylem geliştirmeye başladı. Ayrıca hareket, eğitim ve ticarî faaliyetlerde bulunmak sûretiyle her kıtada at oynatan bir konuma geldi. Daha önce de belirttiğimiz gibi ABD, Soğuk Savaş sonrası tehdit söylemini “radikal İslamî terörizm” üzerine inşa etmişti. “Radikal İslami teröre karşı panzehir” söylemine sahip bir küreselleşmiş Müslüman oluşumu olarak Gülen Hareketi, ABD’de kendini “evinde” hissedecekti.

Geçmişte Milli Görüş Hareketi (MGH) ile yakın temastan kaçınan Gülen’in 2002 seçimleri ve sonrasında AK Parti’ye verdiği desteği bu bağlamda anlamak gerekir. AK Parti liderliği, MGH’den ayrılan grubun temsilcileri olarak siyasette ayakta kalabilmek için ulusal ve uluslararası güç merkezleri nezdinde meşruiyet kazanma zarureti hissettiler. Erbakan liderliğindeki hükümetin devrilmesi ve Refah Partisi’nin yasaklanması sırasında her iki güç merkezi arasında bir görüş farklılığı yaşanmadı. Hatta Türkiye’de iç siyasetin ordu eliyle dizayn edilmesi Türkiye’nin Batılı müttefiklerinin bir kısmınca açık, bir kısmı tarafından örtülü destek gördü. Avrupa ve ABD, Refah Partisi liderliğindeki hükümete karşı aleni bir askeri darbeye yeşil ışık yakmasa da, ordunun siyasete müdahale etmesine de itiraz etmedi.

Lâkin AK Parti’nin kurucuları, ABD’li politikacılarla kurdukları iletişim kanalları aracılığıyla, İslamcı gelenekten gelen ve ABD’nin İslam ile demokrasi arasında uzlaşma arayan bir siyasî partiye olumlu baktığı kanaatindeydiler. Bu izlenimi, o dönemde Amerikan akademik çevrelerinde sürdürülen tartışmalar da destekler mahiyetteydi. Yaptığı konuşma nedeniyle 10 ay hapis cezasına çarptırılmasının ardından Erdoğan’a ABD’nin İstanbul Başkonsolosu tarafından tam destek verilmesi, Amerikalıların yeni siyasî oluşuma yönelik olumlu bakış açısının erken bir göstergesiydi.

ABD’de akademik çevrelerde uzun süredir, İslamcıların demokrasiyle uzlaşmasının özelde Ortadoğu’da, genelde İslam dünyasında demokratik rejimlerin oluşması ve oturmasına katkı sağlayacağı hususu tartışılmaktaydı. Bu tartışma, 1990’ların sonunda ve 2000’lerin başında Amerikan karar vericilerinin de gündeminde olan bir konu haline geldi. Ortadoğu’daki diğer ülkelere göre nispeten oturmuş bir “çok partili hayat”a sahip olan Türkiye’de böyle bir iktidara şans verilmiş olması özelde bölge açısından, genelde de tüm İslam dünyası açısından bir laboratuvar işlevi görebilirdi.

AK Parti kurulmadan önce, partinin kuruluşuna öncülük eden isimlerin ABD’li yetkililerle çeşitli temaslar içinde oldukları gözlerden kaçmadı. Sonuç olarak, her iki taraf da birbirleri hakkında karşılıklı bir ortak anlayışta buluştular. ABD, iki nedenle yeni siyasi oluşumda altın bir fırsat gördü: Birincisi, Amerikalılar için o anda ülkenin tek popüler figürü olan Erdoğan’ın başını çekeceği siyasî partiye kapıları açık tutmak, stratejik olarak çok önemli bir ülkede siyasi ve ekonomik istikrarsızlığın büyümesinin önüne geçecektir. İkincisi, daha önce de ifade ettiğimiz gibi, ABD’li politika yapıcılar bakımından İslam ve demokrasi arasında bir uzlaşma (ılımlı İslam), Müslüman dünyasına siyasi istikrar getirebilecek ve Batılı ile Müslüman kültürler arasındaki gerilimleri azaltabilecek bir rol üstlenebilir.

İkinci husus açısından bakıldığında, ABD’liler açısından İslam ve demokrasi arasında böyle bir uzlaşıyı temin etmede Türkiye’den neşet etmiş İslamî hareketler dünyanın diğer bölgelerine kıyasla daha fazla potansiyele sahipti. Bu tarihî bağlam ve konjonktürde Gülen Hareketi ve AK Parti, tükenmiş Türk siyasi sistemini dönüştürmek için ilgili tüm taraflarca beklenen ortaklar haline geldi.

AK Parti – Gülen Hareketi İlişkilerinin Niteliği

AK Parti ile Gülen Hareketi arasında 2000’li yıllarda 2010 referandumuyla sonuçlanan güçlü bir ittifak oluştu. Ancak bu ilişkilerin pürüzsüz sürdürüldüğü de söylenemezdi. 2007 sonrası dönem, ikisi arasındaki dayanışmanın altın çağı oldu. Yalnız ilişkilerin oldukça ilerlediği bu dönemde bile iki güç arasında zaman zaman görüş ve çıkar farklılıkları yaşandı. Gülenistler, kült hareketinin çıkarlarına yeterince açık olmadığını düşündüğü bazı bakanlardan şikâyetçiydi. Yine de bu, iktidarla hareket arasında sahip oldukları diğer anlaşmazlıklara kıyasla küçük bir sorundu.

Hareket, hükümet politikalarını şekillendirmeye yeltendiğinde ve güya hak ettiğini talep ettiğinde, elbette bunu halk iradesinin kendisine verdiği yetkiden yola çıkarak yapmadı. İktidar partisinin lider kadroları arasında Gülenist olarak bilinen bir isim bile yoktu. Hareket veya o günlerdeki popüler adlandırmayla “cemaat”, medyadaki, iş dünyasındaki ve finans sektöründeki ağırlığının yanı sıra temelde güvenlik güçleri, istihbarat, yargı ve bürokratik kadrolardaki gücüne güvenmekteydi. Halk arasında belli bir popülariteye sahip olduğu da doğrudur. İktidarla yaşanan zıtlaşma öncesinde ülkede pek çok insan, hareketin ifade edilen sosyal ve kültürel hedeflerine sempati besliyordu. Bununla birlikte, bu hedeflere karşı toplumda duyulan yakınlık, aynı veya benzer değerleri paylaşan ve önceki hükümetlere kıyasla ülkeyi oldukça başarılı bir şekilde yönettiğine inanılan güçlü bir siyasi partinin varlığında, hareketin çeşitli konularda temin etmek istediği siyasi çıkarlara yönelik bir desteğe dönüştürülebileceği anlamına da gelmiyordu.

Güç mücadelesinde başat oyuncu olma bağlamında harekete/cemaata verilen kitlesel desteğin hacmi hakkındaki belirsizliğin, hareketin bürokrasi, medya ve ekonomideki güçlü varlığının ağırlığını otomatik olarak azaltıcı etkisi olmuştur. İktidarın güçlü popüler desteğe sahip olması, ona cemaatten gelecek saldırılara karşı gereken hamleyi yapabilecek bir meşruiyet alanı sağlamıştır.

“Siyaset Dışı”lık İddiasındaki Bir Siyasî Aktör Olarak Fethullahçılar

Gülen Hareketi, sürekli olarak siyaset dışı bir hareket olduğunu olduğunu iddia etmiştir. Hatta siyasetten uzak durmalarının metodolojik bir zorunluluk olduğunu savunmuştur. Hakikat ise oldukça farklıdır: Hareket, dâima siyaset dünyasıyla ve devletle derin ilişkiler geliştirmiştir. Gülenciler siyasetten uzak durma iddiasıyla siyasete derinden bulaşmış olma arasındaki çelişkiyi, hareketlerinin siyaset üstü faaliyet gösteren ve daha çok sosyal bir baskı grubu gibi hareket eden bir sivil toplum oluşumu olduğunu vurgulayarak açıklamışlardır.  Onlara göre siyasetle etkileşim içinde olmaları kamu menfaatleri doğrultusunda karar verme sürecini etkilemeyi amaçlamaktadır. Ancak aslında olan şudur: Hareket, politikaları etkilemek yerine bizzat şekillendirmek için siyasi bağlarını devreye sokmakta ve emniyet, istihbarat ve yargı bürokrasisindeki takipçilerini kullanmaktadır. İhtiyaç gördüğünde hukuk dışına çıkmaktan da çekinmemektedir.

Hakikatte, Gülen hareketi özellikle AK Parti iktidarı döneminde  herhangi bir siyasi yasal örgütlenme biçiminde örgütlenmemiş olmasına rağmen Türkiye’de en etkili siyasi aktörlerden biri olarak varlığını ortaya koymuştur. Demokratik bir siyasi sistemde işleyen herhangi bir yasal siyasi kuruluştan farklı bir şekilde faaliyet göstermiştir. Bir sivil toplum örgütü veya oluşumu olmak, hareketin sahip olduğu gerçek siyasî iktidar kaynaklarını gizlemek için bir kılıf işlevi görmüştür. Öte yandan devletin resmî ve yasal karar alma hiyerarşisi dışında kalan hareket, hayati çıkarları söz konusu olduğunda veya bu çıkarlar tehlikeye girdiğinde devlet hiyerarşisi içindeki uzantıları ve bağlantıları vasıtasıyla kararları şekillendirmekten veya belirlemekten geri kalmamıştır.  Gerçekte, Gülen Hareketi siyasal sistemin kurallarına tabi olmadan, siyasi sistemde giderek gücünü artıran bir siyasî entite aktör olarak faaliyet göstermiştir. Aynı zamanda sistem tarafından konulmuş herhangi bir dizi kurala göre oynamayan bir siyasî aktör olarak faaliyet göstermiştir.

Bir siyasi aktör olarak Gülen Hareketi, müttefiki iktidar partisinin itirazlarını ve ikazlarını ciddiye alan bir tutum takınmamıştır. Hareket, devlet içindeki örgütlenmesi sayesinde bazı siyasi hesaplarını görmek için siyasi gücünü, hasımlarına karşı çeşitli darbe davalarında kullanmıştır. Hareketin siyaseti şekillendirme girişimlerinin ortaya koyduğu gerçek şudur: Hareket ile AK Parti iktidarı arasındaki çekişme, demokratik sivil bir hareket veya toplumsal güçle her gün daha otoriter olma eğiliminde olan bir iktidar arasındaki mücadele değildir. Kavga, iki otoriterleşme eğilimindeki aktör arasında bir iktidar mücadelesidir.

Dünyaya Amerikan Lensleriyle Bakan Bir Küresel ‘İslamî’ Hareket

Gülen hareketi üzerine yapılacak herhangi bir analiz, Türkiye kökenli olmasına rağmen lideri ve merkezi ABD’de olan küresel bir hareketle karşı karşıya olduğumuzu hesaba katmak zorundadır. Daha önce belirttiğimiz gibi, özellikle 11 Eylül sonrası bağlamında hareketin ABD merkezli olması rastlantısal bir gelişme değildir. Gülen’in ABD’de olması da sadece 1998’de Türkiye’de kendisine yönelik olası zulümden kaçmasıyla ilgili değildir. Araştırmacı gazeteci Jeremy Scahill’in resmini çizdiği “kirli savaşları” rutin hâle çeviren ve “dünyayı bir savaş alanı” haline getiren “küresel teröre karşı savaş” bağlamında Amerikan siyasetiyle Gülen Hareketi arasında göz ardı edilemeyecek bir çıkar örtüşmesi vardır.

11 Eylül sonrası konjonktürde ABD’deki güç odakları tarafından Gülen’in İslam anlayışı ve meselelere yaklaşımı takdir gören ve tasdik edilen bir bakış açısıdır. 11 Eylül sonrası dönemde George W. Bush’un dış politika ekibinin mühim bir üyesi olan Zalmay Halilzad’ın eşi Cheryl Benard tarafından yazılan Sivil Demokratik İslam adlı bir RAND Corperation raporu, Gülen’i çalışmaları teşvik edilmesi gereken modernist bir fikir insanı ve hareket lideri olarak sınıflandırmaktadır. Bu rapora göre, Gülen tarzı bir modernist bakış açısı Batı’nın çıkarlarına uygundur ve bu sebeple Batı’nın Gülen’in bakış açısı paralelindeli İslami vizyonu gelenekçilere karşı teşvik etmelidir. 2005 itibariyle, Bush yönetiminin sözde “teröre karşı savaş” kampanyasını destekleyen, şahin ve İsrail yanlısı bir sert muhafazakar olan Daniel Pipes da kendisinin iyi ilişkiler içinde olduğunu iddia ettiği “ılımlı” Gülen hareketini övmüştür.

Pipes gibi bazı şahin (neo) muhafazakarlar Gülen hareketi karşısındaki olumlu pozisyonlarını AK Parti-Gülen Hareketi arasındaki derin işbirliği sebebiyle bir ara değiştirmiş olsalar da hareket genelde ABD’deki olumlu imajını büyük ölçüde korumuştur. ABD’deki bazı şahin muhafazakârların harekete karşı olumsuz tavır içine girmiş olmalarının da etkisiyle Gülen, özellikle 2010’dan itibaren Erdoğan hükümetiyle bağlantılı olarak görülmenin hareketin imajını zedelediği fikrine varmıştır.

Gülen hareketi bundan gurur duysa da, küresel bir hareket olmak hareketin liderliği için bir güvensizlik duygusu yaratmıştır. Bu durum aynı zamanda hareketin yumuşak karnıdır. Dünya siyasetinin mevcut jeopolitik atmosferinde Müslüman bir oluşum olarak 150’den fazla ülkede güçlü bir direnişle karşılaşmadan faaliyet göstermek, küresel statükoya maksimum düzeyde uyum gerektirmektedir. Hareket, “ılımlı” görünümü nedeniyle dünya çapında görünürlük kazanması için tolere edilmiş ve hatta teşvik görmüştür. Harekete yönelik bu onaylayıcı tutum ve “ılımlılık modeli” olarak görünmesi sadece “İslamî” mesajıyla ilgili değildir. Aynı zamanda dünya meselelerinde aldığı pozisyonla da ilgilidir. Dünya sistemine hakim olan güç ilişkisinde Gülen Hareketi kendisini güç piramidinin tepesinde olanlarla birlikte konumlandırmaktadır.

Dikkatli bir okurun hareketin yayın organlarına bakınca ilk fark edeceği hususlardan birisi İsrail hakkında yayımlanmış herhangi bir haberde veya köşe yazısında “işgal” kelimesinin neredeyse hiç kullanılmadığı olacaktır. Genelde hareketin medyasında İsrail’e yönelik eleştirel bir tavır görülmemiştir. Diyelim ki istisnai olarak arada bir eleştirel tavır takınılmışsa, İsrail’e yönelik bu eleştiri, genellikle Filistin tarafına yönelik daha sert bir eleştiriye eşlik eden yumuşak bir dille çok dikkatli bir şekilde ele alınır. Filistin Sorunu’na aşina olmayan biri hareketin medyasına baktığında, rahatlıkla bölgede onlarca yıldır devam eden çatışmayı çözmenin önündeki en büyük engelin Filistinliler olduğu izlenimini edinmiştir. Filistin’de barışın önündeki engelin kolonyalist yerleşmeci Apartheid rejimi olduğuna dair bir tespiti Gülenist medyada görmek neredeyse imkansızdı.

Bu durum, Gülen hareketinin mutlak anlamda İsrail yanlısı bir Müslüman oluşum olduğu anlamına gelmiyor. Ancak İsrail’i ve de özellikle ABD’de etkili bir varlığı olan İsrail lobisini ve pro-İsrail evanjelist çevrelerin tepkisini çekmek ve İsrail karşıtı olarak algılanmak istemediği de çok açıktır. Dahası, Gülen Hareketi İsrail’i düşmanlaştırmamanın ABD ve Avrupa’nın gözündeki ılımlı imajını güçlendireceğine inanmış ve bu kabulü hareketin küresel ölçekte hayatta kalmasının ve genişlemesinin anahtarı olarak görmüştür.

Hareketin Zaman Gazetesi’nde uzun yıllar yazmış ve Gülen’e yakın duruşuyla tanınmış (şu an iktidarın safında yer alan) gazeteci Hüseyin Gülerce’nin de teyit ettiği gibi, Gülen hareketi ile AK Parti arasındaki ilk ciddi çatlağa her iki yapının İsrail hakkındaki duruş farklılıkları neden oldu. Gülen Hareketi ile iktidar arasındaki ilişkilerde “ilk çatlakları yaratan [2010 yılında] Mavi Marmara kriziydi” diyen Gülerce’ye göre “Gülen’in tavrı çok netti, her zaman Türkiye’nin dış politikasında maceraperest olmaması ve Batı’ya yönelmesi gerektiğini ve dış politika sorunlarının diyalog yoluyla çözülmesinin şart olduğunu öne sürmüştü.”

“Eksen Değişimi” Tartışması ve Gülenist Duruş

Türkiye’yi Batı’ya dönük görme arzusu, Filistin Meselesi ve İsrail dışındaki konularda da Gülen’in, Erdoğan’ın dış politikasını eleştirmesine neden oldu. 2010 yılında ABD ve Türkiye, İran’ın nükleer enerji programı konusunda da anlaşamadı. ABD, İran’ın nükleer çalışmalarında ilerleme kaydetmesini frenlemek için yeni bir dizi yaptırım uygulamaya yöneldi. Öte yandan Türkiye, İran’ın barışçıl amaçlarla nükleer teknoloji geliştirme programını destekledi. 2010 yılında Türkiye ve Brezilya, İran’a karşı uluslararası yaptırımlardan kaçınmak için başarısız bir girişimde bulunarak, Mayıs 2010’da İran ile bir yakıt takası anlaşması üzerinde anlaştılar. Bu anlaşmanın ABD ve Güvenlik Konseyi’nin diğer daimi üyeleri tarafından reddedilmesi, Türkiye ve Brezilya’nın İran’a ek yaptırımlar uygulayan Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin 1929 sayılı kararına karşı oy kullanmasına neden oldu.

Türkiye’nin 31 Mayıs 2010’daki Mavi Marmara olayıyla birlikte BM Güvenlik Konseyi’ndeki yaptırımlar lehine oy kullanmaması Washington’daki siyasi çevreleri hayli rahatsız etti. İsrail, Gazze Şeridi’ne karşı uygulanan İsrail-Mısır ablukasını kırmak amacıyla Gazze’ye insani yardım taşıyan Mavi Marmara ve diğer beş gemiye askeri operasyon düzenledi. Operasyonda biri ABD vatandaşı olan 9 Türk vatandaşı hayatını kaybetti. Bu olay Türkiye-İsrail ilişkilerinde bir krize yol açtı. Mayıs 2010’daki bu iki gelişme, Türkiye’nin dış politika yönelimlerine ilişkin tartışmaları alevlendirdi. ABD’deki pek çok politikacı, medya ve akademisyen Türkiye’yi “eksen kayması”yla, yani “İslamcı” yönelimli AK Parti yönetimi altında Batı’dan kopup pan-İslamist bir dış politikaya yönelmekle suçladı.

O dönemde ABD başkentinde genelde AK Parti hükümeti, özelde de Başbakan Recep T. Erdoğan ve Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu yoğun bir şekilde eleştirildi, hatta çeşitli kesimler tarafından saldırıya uğradı. ABD medyası, İsrail lobisi, Kongre’nin hem Cumhuriyetçi hem de Demokrat üyeleri ve hatta dış politika yapılanması, Erdoğan hükümetine karşı alınan kritik pozisyonun bir parçasıydı. Bu eleştiriler hükümetin Mavi Marmara olayını ele alış biçimiyle sınırlı kalmadı. Türk dış politikasının tamamı mercek altındaydı. Eleştirmenler, Erdoğan ve Davutoğlu’nu bölgesel bir güç olma hedefiyle geleneksel Batı yanlısı dış politikadan İslamcı bir politika lehine sapmakla suçladılar.

Bu kritik konjonktürde Gülen, Wall Street Journal‘a Türk hükümetinin olayı ele alış biçiminden hoşnutsuzluğunu gösteren bir röportaj verdi. Gülen, bu röportajda, bir Türk insani yardım kuruluşu olan İHH’nın sahibi olduğu Mavi Marmara gemisinin de içinde bulunduğu filonun, İsrail makamlarından izin istemek zorunda olduğunu belirtti. Oysa böyle bir izni istemek tüm Gazzelileri temel ihtiyaçlarını karşılamaktan mahrum bırakan bir işgalci güç tarafından uygulanan bir yasa dışı ablukayı kırma amacına tamamen aykırıydı.

Gülenistlerin “Arap Baharı” Sonrası İktidara Karşı Eleştirel Tavrı

Tunus’ta başlayan ve 2010 yılı sonunda tüm Ortadoğu ve Kuzey Afrika bölgesine yayılan Arap ayaklanmaları dalgası, tüm bölge için umutları ve özlemleri artırmıştı. Ayrıca Türkiye açısından, ülke dış politikası hakkındaki “eksen değişimi” tartışmasının Ortadoğu’daki yeni rejimler için “Türk modeli”ne dönüşmesine vesile oldu. “Yeni Ortadoğu”da,  İslam ile laik liberal demokrasi arasında bir sentez oluşturmuş bir ülke olarak Türkiye’nin bir model olup olamayacağı Batı’da siyasi ve akademik çevrelerde ve medyada tartışılmaya başlandı.

“Arap Baharı” demokratik kurallara göre siyasi iktidar için rekabet etmeye istekli İslamcı oluşumları ön plana çıkardı. İslamcı oluşumların, kökleri İslamcı harekete dayanan ve laik Batı merkezli Türkiye’yi yöneten siyasi bir parti olan AK Parti’ye yakınlıkları, AK Parti’nin Batı’da yeniden ilgi odağı haline gelmesini beraberinde getirdi.

“Arap Baharı”nın ilk iki yılında, Batı’da AK Parti’nin rolü, konumu ve yeni gelişmelere yönelik politikası genellikle olumlu karşılandı. Lâkin “Arap Baharı”nın üçüncü yılında AK Parti’nin bölgesel ve genel dış politikası yeniden eleştiri odağı oldu. 2011’de bölgenin yükselen yıldızı, 2013’ün yalnız kurdu olarak görülmeye başlandı. Batı’da AK Parti yönetimine yönelik iyimserlikten sert kritik tavra doğru bu gidişatta başlıca üç faktör rol oynadı: Suriye çıkmazı, Mısır’daki Cumhurbaşkanı Mursi hükümetini deviren askeri darbe ve Haziran 2013’te İran Cumhurbaşkanı seçilen Hasan Ruhani’nin Batı’ya açılımı.

Gülencilerin Arap Baharı sürecinde AK Parti’nin dış politikasına bakışı, Batı’nın Erdoğan hükümetine yönelik tutumları doğrultusunda gelişti. 2011 ve 2012’de, bu kritik yıllarda hükümetin bölgesel politikası hakkında koşullu bir iyimserlik sürdürdüler. Bazı konjonktürlerde hükümetin attığı bazı adımları sert şekilde eleştirdiler.

Libya ayaklanması başladığında, hükümetin Kaddafi’ye karşı müdahale kampına katılma konusundaki isteksizliği nedeniyle Gülenciler hükümeti eleştirenlere katıldı. Suriye ayaklanmasının ilk aylarındaysa krizi bölgesel düzeyde mezhepçi bir perspektiften sunmaya çalıştılar. Hükümeti sadece Esad rejimiyle ilişkileri derhal kesmeye zorlamaya çalışmakla kalmadılar, aynı zamanda Suriye’nin bölgedeki en önemli müttefiki olan İran’a karşı çatışmacı bir politikayı da kışkırttılar.

Gülenciler, hükümetin Arap Baharı ülkelerindeki yeni siyasi aktörlerle geliştirmekte olduğu bağlarla da ilgilendiler. Hükümetin İslamcı siyasi partilerle güçlü ilişkiler kurma politikasını sakıncalı buldular. Bu arada İsrail ile siyasi ilişkilerin geliştirilmesinin gerekliliği konusunu sürekli gündeme getirdiler. Cumhurbaşkanı Mursi, Temmuz 2013’te Mısır’da bir darbeyle devrildikten sonra, Gülenciler, Arap Baharı sırasında sözde pan-İslamist dış politikası nedeniyle Erdoğan’ı eleştirme eğilimindeydiler.

Gülenistlerin Fidan’a İtirazı İç Sorun Mu?

Genelde medyada ve analistler arasında, o dönemde Türk istihbarat şefi Hakan Fidan’ın Gülenciler tarafından hedef alınmasını Gülenciler ile Erdoğan hükümeti arasındaki bir iç mesele olarak görme eğilimi baskın oldu. Yorumcular olayı genellikle Kürt sorununun nasıl çözüleceği konusunda Gülenciler ile hükümet arasındaki görüş ayrılığı olarak sundular. Oysa Gülencileri en çok rahatsız eden şey, ABD’nin, Türkiye’nin Irak Kürt Bölgesel Yönetimi (KBY) ile iyileştirilmiş ilişkileri de dahil olmak üzere, Türkiye’nin Kürt sorununa genel yaklaşımını eleştirmesi oldu.

Türkiye ile KBY arasındaki artan karşılıklı bağımlılık, AK Parti’nin onlarca yıldır devam eden ihtilafa çözüm arayışından bağımsız değil. Öte yandan ABD, Türkiye ile KBY arasında artan ekonomik karşılıklı bağımlılığın, özerk bölge ile Irak’taki merkezi hükümet arasındaki bağları zayıflatmasından endişe ediyordu. Irak’taki merkezi hükümetten tamamen hayal kırıklığına uğrayan KBY’nin Türkiye ile geliştirdiği karşılıklı bağımsızlık ilişkisi özerk bölgenin Bağdat’la olan hukuki bağı için bir tehdit olarak değerlendirildi.

Sonuç

AK Parti ile Gülen Hareketi arasındaki çatışmayı sadece iktidarı oluşturan büyük koalisyondaki bir çatlağın yansıması olarak okumak yanıltıcı olacaktır. Gülen Hareketi sadece Türkiye kökenli bir oluşum değildir. İhtiyaçlarını ve çıkarlarını küresel ölçekte tanımlayan küresel bir harekettir. Onu popüler bir takipçi kitlesine sahip bir diğer yerli grupla kıyaslamak yanıltıcı olur. Gülen, Türkiye’de yerel aktör olarak hareket etmiş gibi görünmekle birlikte küresel ölçekte yapılan hesaplara göre adım atmıştır.  Global olarak hesaplarını yaptıktan sonra Türkiye’de lokal olarak hareket eder.

Gülen Hareketi’ni herhangi bir sivil toplum yapılanması gibi karar alma sürecini etkilemeye çalışan bir çıkar veye baskı grubu olarak ele almak da yetersiz kalır. Hareket aslında iktidar üzerinde büyük bir etkiye sahipti ve birçok hükümet kadrosunu takipçileriyle doldurmuştu. İki müttefik arasındaki çatışma, otoriter bir hükümetin, siyasi sistemin demokratikleşmesini isteyen bir sivil toplum oluşumunun önerilerini reddetmesinden kaynaklanmadı. Gülen Hareketi’nin yapmaya çalıştığı şey, politikalar için girdi sağlama mücadelesinin çok ötesine gitmiştir. Aksine gerçekte, küresel çıkarları doğrultusunda belirlediği kendi politikalarını hükümete dayatmaya çalışmıştır.

Köşe Yazıları

Bir Kuşak Hikâyesi: Fon’da Ne Var?

Yayınlanma:

-

Yaşadığımız oldukça trajik kuşak hikâyesini ve bunun nasıl da bir tekerrür olduğunu düşündükçe Mehmet Âkif için düş kırıklığı yaratan yüz yıl önceki o kuşak hikâyesinden bir ders çıkarılabilirdi belki, dememek mümkün değil ki şayet ibret alınsaydı, tekerrür mü ederdi?

Evet, yorulduk, kırıldık; eleştirmekten, dikkate alınmayan sözleri yinelemekten de usandık!  Ama her ne yaparsanız yapın sonuçta tarih ve kelimeler gelip dilinize dolanıyor. Kimi kışkırtarak kimi de öfkelendirerek hadi, ne susuyorsun, ‘işte bu anlattığım senin hikâyen!’ diyerek hem de! Öyle bir hikâye ki ister istemez maruz kalıyor ve etkileniyorsunuz çünkü tıpkı nice umutlarla yeryüzüne yayılan o küçük derecikler gibi Anadolu’nun köylerinden, kasabalarından yola çıkan binlerce, yüreği umut dolu genç gibi yollara koyularak şiddetine, eşitsizliğine, haksızlığına ve hiçe sayılmalarına maruz kalınan bir sistemi değiştirme azmiyle birleşerek ırmaklaşan bir hikâyenin içindesin. Yaşanılan süreç, romantik bir ütopizmden acımasız bir iktidar kavgasına evrildikçe ister istemez dışlanmış, daha doğrusu bu değildi benin rüyam, deyip bir kenara çekilmişsiniz!

Kuşak hikâyeleri de böyle başlar işte! Proudhon, Marx, Lenin, Efganî, Âkif, Nursî, Gandi, Kutub, Şeriatî, Malcolm X… Bizim kuşak da işte bu saydığım isimlerden öyle veya böyle etkilendiler, ilham aldılar ve ütopik umutlarına bel bağlayarak dünyayı değiştirmek uğruna yola çıktılar. Ütopyalar test edilmemiş hayallerdir ve çoğu kez gerçekleşimleri o hayallerin oldukça ötelerine savrulur hatta kendi kurucularının düşlerinin katili olur. Yok mudur bu acı gerçekliği aşan? Olsa da bir elin parmakları kadar azdır. Geride kalan ise çoğu kez trajik ve hatta komedik hikâyelerdir.

Aslında bizim kuşağın da dahil olduğu büyük hikâye, Cumhuriyetin kuruluşuyla başlar. Bir halkın yeniden doğuşuna dair dramatik bir öyküdür yaşanan. Her şey umutla, düşlerle ve heyecanla başlamıştır ama süreç ilerledikçe bu herkese, tüm Anadolu’ya ait hikâye giderek bir grup muhterisin elinde kalır. Aslında neredeyse ilk postkolonyal mücadele olarak başlayan süreç, tersinden bir işlev görerek neredeyse kolonyalizmin (Batı üstüncülüğünün) tüm İslam dünyasına hatta postkolonyal dünyaya benimsetilmesinin, çaresizleşmenin olumsuz bir örneğine dönüşür. Kemalist ideoloji, onurlu bir mücadeleyle ayağa kalkmanın değil de boyun eğmenin bir hâlet-i rûhiyesini yaymaya başlamıştır sâir dünyaya.

Orada da kalmamıştı bu hikâye. Günümüzde yaşanan hikâyenin de bir prelüdü, gerekçesi, referansı yahut günümüzün muhterisleri o günlerin adeta kötü birer mukallididir. Öyle ki günümüzün hikâyesinin mottosu fon ise o günün hikâyesinin mottosu da aferistler’dir. Öyle ki İstiklal mücadelesine yardım olsun diye Hindistanlı Müslümanlarca gönderilen paranın da sermaye yapıldığı Cumhuriyetin ilk bankası olan ve giderek hükûmet üzerinde bir baskı grubu hâline gelen İş Bankası’nda görevli politikacı ve nüfuzlu kişilere, İş Bankası’nın Fransızca karşılığı olan Banque d’Affaires kelimelerinden yola çıkarak, aynı zamanda ‘çıkarcı’ anlamına gelen ‘affairisme’ kelimesinin karşılığı olan ‘aferistler’[1] denmekteydi. Bu ise spekülatör anlamına gelmekteydi yani günümüzün fonzileri!

Cumhuriyetin başlangıcından itibaren millî gelirin yüzde otuzu askerî harcamalara ayrılmaktadır. Sivil ve askerî bürokrasiye verilen ücretler ve yine bu kökene dayanan millî burjuvaziye(!) verilen krediler de göz önünde tutulursa özellikle Cumhuriyet’in kuruluş yıllarında Osmanlı Devleti’nin borçları ve yabancı şirketlerin millîleştirilmesine ayrılan paylarla birlikte bütçenin tamamını bulan, belki de aşan bir giderler tablosu ortaya çıkmaktadır. Bu koşullar içerisinde ülkenin kalkınması ve geri kalmışlık yazgısını yenmesi, ülkenin yeni sahiplerinin seçmiş olduğu ya da kendilerine benimsetilen bir stratejiyle yine gelişmiş olan ülkelerden alınacak borçlara ülkeyi mahkûm kılmaktadır. Gerçi bu strateji, son dönemdeki Osmanlının da stratejisidir ve Osmanlı’dan tevarüs edilmiştir. Bu strateji ise Batıcı bir sınıf yaratmayı ülkenin kalkınmasından daha önemli görerek sömürgeci ülkelerin dayattığı ithal ikâmeciliğini ve buna uygun bir sömürü siyasetini kolaylaştıran bir siyasal-hukuksal ilişkiler ağını oluşturup bunu da millî bir burjuvazi yaratma teşebbüsü olarak takdim etmekle sonuçlanmıştır.

Böylece Batılı ülkeler tarafından sürdürülen sömürü ve bu sömürüye kaynak yaratmak için yürütülen iç sömürü, modernleşme ve ilerleme başlıkları ve hedefleri altında meşrulaştırılmıştır. Oysa modernleştirici ütopya olarak algılanan Batı sistemi, toplumsal dinamikleri tasfiyeyi ve durdurmayı değil, en iyimser yaklaşımla kendi çıkarlarına uygunlaştırmayı amaçlar. Tabii ülkenin kendi koşullarınca oluşturulmayan ve tasarımını bu ülke halkına dayandırmayan iktidar seçkinlerinin doğal olarak başka bir seçeneği yoktur. Ne var ki bu apaçık aracılık işlevinin sözüm ona millîliği, yerliliği ve bağımsızlığı; emperyalist vesayetin dayattığı koşulların ve bu koşullarla çatışmayı göze alamayan bir iktidarın yarattığı sömürü ve bu sömürüye ilişkin düzenlemeler, kendini halkına karşı millî bir devlet olarak takdim eden bir iktidarın bu emperyalist ilişkiyi sözde bağımsız bir ulusal devlet söylemine bir tür tercümesidir. Dolayısıyla bu dil, daha başından, üstüne yerleşmiş olduğu zemin nedeniyle sorunlu ve mürâî bir dildir.

Oysa bağımsızlaşma ve kalkınma savaşımı, bir başka tarzda da verilebilirdi: Emperyalist ilişkiler ağında bir yer kapma kaygısı taşımaksızın bu halkın değerlerinin ve potansiyelinin harekete geçirilmesine dayanarak verilen bir millî mücadeleyle… Tıpkı Hindistan veya Çin gibi! Gerçi buralarda da Batıcı stratejiler galebe çalmış; özgürleşme, bağımsızlaşmanın önüne alınamamıştır. Zira savaşımın kendisi büyük ölçüde sömürgecinin araçlarıyla verilmektedir ve bu araçlar sanıldığı gibi sadece mekanik gereçlerden ibaret değildir. Bir biçimde Batı modernleşmesini de yaratan kapitalist mantığın taşıyıcıları olan bu gereçler, sadece savaşımın gereçleri olmaktan öte, mantığın da işlevleridir.

Nitekim Kemalist kadroyu da üreten mantık, tam da bu bağımla(n)ma stratejisinin ürünüdür. Kendilerini eğiten Osmanlı modernleşmesinin (Bu eğiticiler, çoğunlukla doğrudan sömürgeci güçlerdir.) ellerine tutuşturduğu silahlar, süreç içerisinde bizzat ne yaptıklarının farkında olmayan bu yetiştiricilere çevrilecek; hilafete ve padişahlığa karşı girişilen iktidar kavgası, giderek dinin ve farklı ırkların hedef alındığı ırkçı ve laik bir ulus yaratma projesine dönüşecektir. Öyle ki M. Esat Bozkurt 1930’da, Hâkimiyet-i Milliye Gazetesi’nde şunları söyleyecektir: … Bu milletin efendisi Türk’tür. Öz Türk olmayanların Türk vatanında bir hakkı vardır, o da hizmetçi olmaktır, köle olmaktır. Dünyanın en hür memleketindeyiz. Bunun adına Türkiye diyorlar!

Yerel gerçekliğin karşısına çıkan bu bakış, kendi tasarımını giderek her şeyden daha önemli görür bir hâle gelecektir. Bu yeni tasarımın baş aktörleri sivil ve askerî bürokrasi ve bu bürokrasiye dayanan millî burjuvazi’dir. Bu burjuvazi ise doğal bir biçimde bizzat iktidar tarafından, iktidar çevresindeki kabullerle üretilmektedir ki bu kabullerden en önemlisi reis’e itaattir. Doğan Avcıoğlu’ndan dinleyelim: İş Bankası içinde, kendilerini iş hayatının göbeğinde bulan Kurtuluş Savaşı temsilcileri de iş hayatının tadına kolayca varacaktır. Celal Bayar liderliğindeki Muammer Eriş, Siirtli Mahmud, Kılıç Ali, Recep Zühtü, Salih Bozok, Nuri Conker, Cevat Abbas gibi kişiler ‘İş Bankası Grubu’ olarak tanınacak ve bu grubun adı, ‘affairisma’ tartışmalarında sık sık işitilecektir.

Bu ise bir tür spekülatörlüktür. İş Bankası’nın 13 yönetim kurulu üyesinin tamamı milletvekilidir. Yine 1931 ile 1940 arasında kurulan şirketlerin % 74,2’sinin kurucuları da bürokratlardır. Günümüz fon skandalında ise artık bankalar değil fonlar ve onların sorumluları, SPK ve BDDK gibi kurumlar konuşulmaktadır. Her ne kadar başörtülü bir kadın imgesiyle skandal örtbas edilmeye çalışılsa da görünen o ki sorun, bu kurban’la geçiştirilecek gibi değil! Olayın arka yüzünde görülmeyen o nomenklatura’ya Hayati Yazıcı’nın oğlu dolayımıyla dokunulduysa da hemen geri adım atıldı. Zira orada bir direnç noktası var ve asıl kıyamet orada kopacak gibi.

CHP döneminin önde gelen gazetecilerinden Falih Rıfkı da durumu şöyle değerlendirir: İş Bankası’nın bir nevî “politikacılar bankası” olarak kurulmuş olması, Cumhuriyet tarihi için pek acıklı bir aferizm salgınının başlangıcı olmuştur. İş Bankası’nı kuranlar ve bilhassa onun umum müdürü, dürüst kimselerdi. Fakat bankayı yürütebilmek, tutabilmek ve işletebilmek, uzun müddet devlet otoritesini kullanmağa bağlı kalmıştır. Kolay kazanç elde etmeğe çalışanlar, yerli yabancı, Ankara’da nüfuz tüccarlarını bulmakta ve onlar vasıtası ile bankayı kendi teşebbüsleri için sürüklemekte idi.  Şevket Süreyya Aydemir de İkinci Adam adlı kitabında bu konudan şöyle bahsetmektedir: İş Bankası’nın kuruluşu sırasında, Gazi’nin de takdir ve teşviklerinde yer alan iyi niyetlerin yanında, bir taraftan da memlekette Devlete arkasını vererek Devlet nüfuz ve imkânlarından faydalanan birtakım affairiste temayüllerin, yani iş adamlığı, çeşitli yollardan iş takipçiliği, zayıf ruhlu insanların menfaatlerine göre işletilen tesis cereyanlarının da belirdiği bir gerçektir. Hemen hiçbiri iş âleminden gelmeyen, hemen hepsi de eski millî mücadele günlerinin asker, idareci yahut siyasetçi elemanları arasından gelen bazı insanların yeni devrin iktisadî işlerini ve imkânlarını, az çok maskeli şekillerde, fakat daima Devletin nüfuzuna dayanarak kendi menfaatlerine kullanmak çabaları olmuştur. Yani tıpkı günümüzdeki sermaye ve fon piyasalarında olduğu gibi!

Başkaya’ya göre ise 1929’da millî sermaye ile kurulmuş 25 sanayii ve maden şirketi vardı. Bunların yönetimleriyle 20 kadar mebus ilgileniyordu. 38 millî bankada ise 31 mebus bulunuyordu. O dönemde toprak ağaları da mebusluk yapmaktaydı. Sürekli olarak mebusluğa tayin edilenlerden biri de Emin Sazak’tır.1920-1950 arasında, yani otuz yıl müddetle devamlı olarak mebusluk yapan Emin Sazak’ın Eskişehir civarında 70 bin dönüm arazisi bulunmaktaydı. Cavit Oral, Damar Arıkoğlu, Ali Saip, Hilmi Uran, Kasım Gülek, Hilmi Uluğ… gibi. Yine meclisin müdavimi olan ‘şeyh’ mebuslar da bulunmaktaydı. İbrahim Arvas, Hakkı Ungan, Zülfü Tigrel, Halil Hulki, Mahmut Soydan…  Yani tıpkı günümüzde olduğu gibi!

Kısacası oligarşik riyaset sistemini onaylayan ve hatta pekiştiren her eğilim ve toplumsal seçkin sistemde kendine bir yer bulurken özgün, özgür ve eleştirel yaklaşıma sahip olanlar ise ister bu sürece gelinceye değin yoğun bir mücadele ve emek vermiş ve isterse verili sistemin zihniyetine mensup olsun, asla karar vericilere dahil edilmemektedir. Bu nedenle de sistem, kendini ayakta tutabilmek için giderek kirli, işbirlikçi ve çıkarcı tiplere ihtiyaç duymakta hatta insanları bağımlı kılmak için kirlenmelerini de sağlamaktadır çünkü kimseye borcu ve minneti olmayan şahsiyetler, usulsüz ve haksız işlerin karşısına çıkarak bu tür işbirliklerine girmemekte ve sistem hakkında kuşkulara yol açabilmektedir. O zaman ise meydan kapıkullarına ve kifayetsiz muhterislere kalmaktadır.

Doğan Avcıoğlu’na göre Ziraat Bankası, Şeker Sanayii, Kâğıt Sanayii, Çimento Sanayii, Limancılık İşletmeleri, Milli Sigortacılık, Kibrit ve Alkollü içkiler tekeli gibi millî sanayiyi korumak ve geliştirmek amacıyla kurulan işletmeler, sonuçta iktidar seçkinlerine rant sağlayan birer kazanç ve sömürü alanı hâline gelmişler, devlet eliyle yeni zenginler yaratmanın aracı olmuşlardır. Ankara ve İstanbul’da hazine arazileri, vakıf malları ve arsa spekülasyonları yoluyla birçok rejim yandaşı, haksız kazançlar sağlamaktadır. Falih Rıfkı’ya göre ise: Sabit olmuştur ki, Mustafa Kemal, şapka ve Latin harfleri inkılâplarını başarabilecek kadar kuvvetli bir idare kurmuş fakat bir şehir plânını tatbik edebilecek kuvvette bir idare kuramamıştı. Prof. Fehmi Yavuz da bu konuda aynı hükmü vermektedir: Ankara imarı, arsa spekülasyonu bakımından ibretle takip edilecek misallerle doludur. İkinci Cihan Harbi’ne kadar Ankara’da gelişip serpilen spekülasyon hareketi, bu harp içinde ve onu takip eden senelerde yurdun her tarafına süratle yayılma istidadı göstermiş ve spekülasyon şampiyonluğu Ankara’dan İstanbul’a geçmiştir. Kirli işlerle suçlanan milletvekillerinden biri kendini şöyle savunur: Hepiniz, başta reisimiz olmak üzere, zenginleşmek lâzımdır, demokrasi zenginliğe dayanır demiyor, muydunuz? Hepiniz aynı işlere girmediniz mi?

Kısa yoldan hak edilmemiş kazançlara ve bunların sağladığı hayatlara ulaşmak, uzun süreli iktidarların her yozlaşma dönemlerinin doğal sonucu ama bunun faturasını ödeyenler, CHP döneminde yardım paraları banka sermayesi edilen Hindistan Müslümanları iken (Normalde bunun iadesi gerekli değil miydi?), şimdilerde ise birçoğu küçük yatırımcılar olan sıradan insanlardır ki çoğunun parası hâlâ ödenmiş değil!

Bu yolsuzluklar ise birbirine o kadar benziyor ki o zaman kullanılan jargon bile günümüzdekiyle aynı! Farklı olan ise paranın kaynağı, akış biçimi ve aktığı sosyoloji. Bunu, sosyoloji gibi aşırı bir genelleme ile tanımlamak da doğru değil elbette. Her iki durumda da bu sermayeden/fondan yararlananlar, iktidar seçkinleri. Meclisin ve bürokrasinin adeta kendilerine tahsis edildiği, buraya çöreklenen ve para kadar güç dağılımını da denetleyen ve belirleyen kesimler. Her iki durumda da özenilen tahayyül, Batı toplumları ve rejimleri fakat uygulamaya konulan, her iki durumda da bu toplumların ve rejimlerin kültürel, siyasal ve ekonomik tutumları olmayıp özünde Osmanlı genetiğine dayanan -adeta- bir saray kültürünün alışkanlıklarıyla yaşama arzusu! Bu aşırı arzu ise tıpkı Osmanlının saray çevresinde oluşan o yozlaşmışlığın, halktan uzaklığın ve halka tepeden bakışın arızalarıyla malûl. Öyle ki bu tip bir bakışla ne cumhuriyet ne demokrasi ne de İslamlık gerçekleştirilebilir! Zira bunların gerçekleştirilmesi ancak sabırla, emekle, tevazuyla, eşitlikçi bir duyguyla ve düşünümsel akla değer veren bir yaklaşımla mümkündür.

Gerek Cumhuriyet’in kadroları gerekse İslamcı kadrolar yola çıkarken ve ülküleri için mücadele verirken bu amaçlarla hareket etmeyi düşünüyorlardı. Ne var ki öyle bir kırılma noktası ve kritik bir aşama var ki o, tam da bir kopma, yolların ayrılış noktasıdır. Bir ülküyü o noktaya getiren birikim, emek, öncelikler, idealler, kadrolar, zihniyet ve ciddiyet her ne ise, oradaki kararı verecek olan da odur! Meclisinden Hüseyin Avni Ulaş’ı ve Mehmet Akif’i tasfiye eden bir anlayış kadar Mustafa Yeneroğlu ve Ali Babacan gibilerine tahammül edemeyen bir anlayış da sadece diktatoryayı değil, aferist ve fonzi sürecini de başlatan, bilinçaltındaki gerçek arzusu bu olan ya da sahici bir çabanın zorlukları yerine iktidar arzularına boyun eğen bir anlayıştır. Dolayısıyla da Türkiye’nin makus talihinin yenilebilmesi için sorumluluk sahiplerinin mücadele azimlerini yitirmemeleri ve mevcut, egemen her iki eğilimin aktörlerinin de tasfiye edildiği bir siyasal arınmayı gerçekleştirmeleri gerekir.

Ne dersiniz: bu büyük hesaplaşma ve arınma mümkün müdür?

[1] Ümit Aktaş, Osmanlı Çağı ve Sonrası, Çıra Y. s. 449. (Yazıdaki alıntılar bu kaynaktandır.)

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

Dünyayı Kirleten Düzeni Sorgulamadan Dünyayı Kurtaramazsınız!

Yayınlanma:

-

COP31: İklim adaleti mi, küresel güçlerin yeni ekonomik düzeni mi?

Antalya’da COP31 toplanıyor. Dünya liderleri, hükümet temsilcileri, uluslararası kuruluşlar, büyük şirketler ve sermaye çevreleri bir araya gelerek insanlığın geleceğini konuşuyor. Kürsüler kuruluyor, bildiriler hazırlanıyor, yeni hedefler açıklanıyor, sürdürülebilirlikten, yeşil dönüşümden, temiz enerjiden ve karbon nötr bir gelecekten söz ediliyor.

Her şey son derece görkemli!

Peki, bütün bu görkemli toplantıların ortasında cevap bekleyen asıl sorular neden hâlâ karşılıksız?

Dünyayı bu hâle kim getirdi?
Bu düzen kimin çıkarına işliyor?
Doğayı talan ederek servet biriktirenler neden hesap vermiyor?
En önemlisi de bütün bu yıkımın bedelini neden yoksul halklar ödüyor?

COP31’i değerlendirirken öncelikle bu soruları sormak zorundayız çünkü mesele yalnızca atmosferdeki karbon miktarı, yenilenebilir enerji yatırımları veya ülkelerin açıkladığı emisyon hedefleri değildir. Mesele, insanlığın doğayla kurduğu ilişkinin arkasındaki ekonomik ve siyasal düzendir!

İklim krizini anlamak için önce bu düzeni konuşmalıyız.

İklim krizinin sorumlusu kim?

Dünyaya bakın!

Bir tarafta sınırsız üretimi, sınırsız tüketimi ve sürekli büyümeyi ekonomik başarının ölçüsü hâline getirmiş bir sistem var. Diğer tarafta bu sistemin ortaya çıkardığı çevresel yıkımla yaşamaya mahkûm edilen milyarlarca insan!

Ormanlar yok ediliyor, nehirler kirletiliyor, denizler atıklarla dolduruluyor, topraklar zehirleniyor. Doğal kaynaklar, insanlığın ortak varlığı olmaktan çıkarılıp ekonomik çıkarların hammaddesine dönüştürülüyor.

Üstelik bütün bunlar olurken insanlığa sürekli bireysel sorumluluk hatırlatılıyor.

Daha az su tüketin!
Daha az elektrik kullanın!
Plastik poşet kullanmayın!
Karbon ayak izinizi küçültün!
Daha çevreci ürünler satın alın!

Elbette bireysel sorumluluk önemlidir ancak insanlara musluğu kapatmayı öğütleyenler; sanayinin, enerji üretiminin, küresel ticaretin ve büyük sermayenin doğaya yaptığı tahribatı neden aynı kararlılıkla tartışmıyor?

Bireye, sorumluluk yüklemek kolaydır. Asıl zor olan, bu yıkımı üreten ekonomik yapıyı sorgulamaktır!

İklim krizinin faturasını sıradan insanlara kesip, krizin arkasındaki ekonomik düzeni dokunulmaz ilan edemezsiniz!

ABD ve Çin: İklim siyasetinin büyük çelişkisi

İklim müzakerelerinin en büyük çelişkilerinden biri, dünyanın en büyük ekonomik ve siyasî güçlerinin sorumlulukları meselesidir.

ABD, sanayileşme tarihinden bu yana atmosfere bırakılan sera gazlarının en büyük sorumlusudur. Çin ise günümüzde dünyanın en büyük yıllık sera gazı emisyon kaynağıdır.

ABD’nin 2026 yılında Paris Anlaşması’ndan ve Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’nden çekilme sürecine girmesi, uluslararası iklim iş birliğinin ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha göstermiştir.

Çin ise Paris Anlaşması’nın tarafı olmakla birlikte dünyanın en büyük güncel emisyon üreticisi olarak çok daha güçlü bir sorumluluk taşımaktadır.

Şimdi soralım:

Dünya ekonomisine yön veren, küresel üretim zincirlerini kontrol eden, enerji piyasalarında belirleyici olan bu ülkelerin sorumlulukları yeterince tartışılıyor mu?

Yoksa iklim politikalarının maliyeti, ekonomik ve siyasi gücü daha sınırlı ülkelere, gelişmekte olan toplumlara ve sıradan insanlara mı aktarılıyor?

İklim mücadelesi, güçlü ülkelerin kendi ekonomik çıkarlarını koruyarak diğer ülkelere yeni yükümlülükler dayattığı bir mekanizmaya dönüşmemelidir!

Dünyanın en büyük kirleticileriyle hesaplaşmadan, dünyanın geri kalanından fedakârlık beklemek iklim adaleti değildir!

Yeşil dönüşüm: Yeni bir sömürü düzeninin adı mı?

Bugün küresel sermaye çevrelerinin en çok kullandığı kavramlardan biri yeşil dönüşüm.

Enerji dönüşümü, elektrikli araçlar, karbon piyasaları, sürdürülebilir finansman, yeşil sanayi ve temiz teknoloji…

Bunların her biri kendi içinde tartışılması gereken önemli konulardır. Yenilenebilir enerjiye geçiş, enerji verimliliği ve doğanın korunması insanlığın ortak çıkarınadır.

Ancak burada çok önemli bir ayrım yapmak gerekiyor:

Bir ekonomik faaliyetin yeşil olarak adlandırılması, onun adil olduğu anlamına gelmez.

Elektrikli araç üretiyor olmanız, üretim zincirinizin doğaya zarar vermediğini göstermez. Güneş paneli kurmanız, o panelin üretiminde kullanılan madenlerin hangi koşullarda çıkarıldığını kendiliğinden açıklamaz.

Lityum, kobalt, bakır ve diğer stratejik madenler için yürütülen küresel rekabeti düşünün!

Bir tarafta gelişmiş ülkeler temiz enerji teknolojilerinin sahibi olmaya çalışırken diğer tarafta bu teknolojilerin hammaddesini sağlayan bölgeler yeni ekonomik ve çevresel baskılarla karşı karşıya kalabiliyor.

Peki, bu dönüşümün kazananları kimler olacak?

Teknolojiyi, sermayeyi, patentleri ve üretim altyapısını kontrol edenler mi?

Yoksa kaynakları çıkarılan, doğal yaşam alanları bozulan ve ucuz iş gücü olarak kullanılan toplumlar mı?

Eğer yeşil dönüşümün kazananı yine küresel sermaye, kaybedeni yine yoksul halklar olacaksa burada bir sorun yok mudur?

Karbon piyasaları da bu açıdan sorgulanmalıdır. Karbon ticareti, gerçek emisyon azaltımlarının ve toplumsal dönüşümün yerine geçen bir kâğıt üzerinde denkleştirme mekanizmasına dönüşürse iklim mücadelesini güçlendirmek yerine zayıflatabilir.

Bir şirketin başka bir yerdeki karbon kredisiyle kendi kirliliğini denkleştirdiğini ilan etmesi, kirlettiği doğayı gerçekten eski hâline getirdiği anlamına gelmez.

Doğayı kirletme hakkını satın alınabilir bir finansal ürüne dönüştürmek, iklim adaleti değildir!

Bedelleri neden hep yoksullar ödüyor?

İklim krizinin en acımasız tarafı, sorumluluk ile mağduriyet arasındaki uçurumdur!

Küresel ısınmaya en az katkıda bulunan toplumların önemli bir bölümü, iklim değişikliğinin sonuçlarından en ağır biçimde etkileniyor.

Kuraklık nedeniyle toprağını kaybeden çiftçiler, yükselen deniz seviyeleri nedeniyle yaşam alanları tehdit altına giren ada toplumları, aşırı sıcaklarla mücadele eden emekçiler, sel ve fırtınalar nedeniyle evlerini kaybeden yoksul insanlar…

Bunların büyük bölümü küresel ekonomik kararların alındığı masalarda söz sahibi değil.

Fakat o kararların sonuçlarını hayatlarıyla ödüyorlar!

“İklim adaleti” dediğimiz şey tam da burada başlar.

Bir ülkenin tarihsel emisyon sorumluluğu, ekonomik kapasitesi ve iklim krizinden etkilenme düzeyi dikkate alınmadan herkese aynı yükümlülüğü dayatmak adalet değildir!

İklim finansmanı, yoksul ülkelere verilen bir lütuf gibi sunulamaz!

Üstelik mesele yalnızca para da değildir. Teknoloji transferi, bilgiye erişim, yerel toplumların karar süreçlerine katılımı ve kaynakların adil kullanımı da bu mücadelenin ayrılmaz parçalarıdır.

İklim krizinin mağdurlarına yardım etmekten söz ederken onları mağdur eden ekonomik ilişkileri sürdürmek nasıl bir adalettir?

COP31’in ev sahibi Türkiye’ye de sorulması gereken sorularımız var

COP31’in Türkiye’de düzenlenmesi önemli bir uluslararası gelişmedir. Antalya’nın böylesine büyük bir toplantıya ev sahipliği yapması, Türkiye’nin iklim diplomasisinde daha görünür olmasını sağlayabilir.

Gelgelelim ev sahipliği yapmak, yalnızca dünya liderlerini ağırlamak ve uluslararası kamuoyuna güzel görüntüler sunmak değildir.

İklim politikasıyla tarım politikası ne kadar uyumlu?

Su kaynaklarını korumak için nasıl bir yol izleniyor?

Maden aramada kullanılan acımasız yöntemler daha ne kadar sürdürülebilir?

Kentleşme politikaları doğal yaşam alanlarını ne kadar gözetiyor?

Ormanlar, meralar, tarım arazileri ve kıyılar hangi ekonomik önceliklere göre değerlendiriliyor?

Enerji politikalarında fosil yakıtlardan çıkış ve yenilenebilir enerjiye geçiş nasıl gerçekleştirilecek?

İklim politikalarının karar süreçlerinde yerel halkın, çiftçilerin, işçilerin ve bilimcilerin sözü ne kadar etkili?

Bütün bunlar konuşulmadan yalnızca uluslararası toplantılarda verilen mesajlarla iklim liderliği iddiasında bulunulmamalıdır. Küresel projelerin payandası olmak liderlik değildir!

Asıl mesele iklim değil, iklimi bu hâle getiren düzendir

Burada çok önemli bir yanlış anlaşılmanın önüne geçmek gerekiyor.

İklim krizinin gerçekliğini tartışmaya açmak, bilimsel verileri yok saymak veya çevrenin korunmasını önemsiz görmek değildir.

Tam tersine, iklim krizinin gerçek nedenlerini ve sonuçlarını daha ciddi biçimde tartışmaktır.

İklim meselesini yalnızca teknik bir problem olarak ele aldığımızda onun arkasındaki siyasal ve ekonomik ilişkileri görünmez hâle getiriyoruz!

Sorunu, karbon miktarına indirgediğimizde üretim ilişkilerini konuşmuyoruz!

Sorunu, bireysel tüketim alışkanlıklarına indirgediğimizde küresel şirketlerin sorumluluğunu konuşmuyoruz!

Sorunu, teknolojik dönüşüme indirgediğimizde kaynakların kimin kontrolünde olduğunu konuşmuyoruz!

Sorunu, finansman meselesine indirgediğimizde zenginliğin ve yoksulluğun nasıl üretildiğini konuşmuyoruz!

Oysa insanlığın karşı karşıya olduğu temel sorunlardan biri, doğanın sınırsız bir ekonomik kaynak olarak görülmesidir!

Sürekli büyümeyi, sürekli tüketimi ve sürekli daha fazla kâr elde etmeyi merkeze alan bir ekonomik anlayışın, doğanın sınırlarıyla çatışması kaçınılmazdır!

Bu nedenle iklim meselesi aynı zamanda bir adalet, emek, paylaşım, insanlık ve tevhid meselesidir.

Doğayı korumak istiyorsak en başta doğayı sömürülecek bir meta olarak gören anlayışı da sorgulamalıyız!

Halklar artık yalnızca izleyici olmamalı

Bir başka önemli mesele de halkların bu süreçteki konumudur.

İklim zirvelerinde devletler konuşuyor, şirketler temsil ediliyor, uluslararası kuruluşlar karar süreçlerini şekillendiriyor.

Peki ya halklar?

Suyu kirlenen köylüler, toprağını kaybeden çiftçiler, hava kirliliği içinde yaşayan işçiler, yaşam alanları yok edilen yerel topluluklar nerede?

Onların itirazları, talepleri ve gelecekleri ne kadar dikkate alınıyor?

İklim politikası, toplumların üzerinde karar verilen bir yönetim projesine dönüştürülemez. İnsanların yaşamını doğrudan etkileyen kararlar, onların katılımı ve denetimi olmadan meşruiyet kazanamaz.

Çevreyi korumak adına yeni ekonomik yükler getirilecekse bunun adil dağıtılması gerekir. Temiz enerjiye geçiş, işçilerin işsiz bırakıldığı, çiftçilerin üretimden koparıldığı, yoksulların enerjiye erişiminin zorlaştırıldığı bir dönüşüm olmamalıdır!

Halkların ihtiyacı, yeni bir tüketim disiplini dayatılması değil; sağlıklı çevre, temiz su, güvenli gıda, adil gelir ve insanca yaşam hakkıdır!

Artık halklar, kendi gelecekleri hakkında alınan kararların yalnızca seyircisi olmamalıdır.

Dünyayı kurtarmak istiyorsanız önce hesap verin!

COP31’de kaç ülkenin temsil edildiği, kaç liderin konuştuğu, kaç şirketin yeni taahhüt açıkladığı elbette önemlidir.

Fakat bütün bunların üzerinde daha önemli bir sorumuz var.

Bu toplantıların sonunda dünyanın yoksulları için ne değişecek?

Küresel emisyonlar gerçekten azalacak mı?

Sorumluluğu yüksek ülkeler, ABD ve ÇİN, yükümlülüklerini yerine getirecek mi?

Büyük şirketler, üretim süreçlerinin çevresel sonuçları konusunda hesap verecek mi?

İklim finansmanı, gerçekten ihtiyaç sahiplerine ulaşacak mı?

Doğal kaynaklar, birkaç ekonomik gücün çıkarından çıkarılıp toplumların ortak yararı doğrultusunda korunabilecek mi?

Yoksa yine büyük sözler verilecek, yeni ekonomik modeller açıklanacak, yeni finansal araçlar oluşturulacak ve bütün bunların sonunda mevcut düzen kendi varlığını yeni kavramlarla sürdürmeye mi devam edecek?

İşte COP31’in gerçek sınavı budur.

Biz iklim krizinin inkâr edilmesini değil, istismar edilmesini reddediyoruz. Temiz enerjinin karşısında değiliz; temiz enerji adı altında yeni sömürü ilişkilerinin kurulmasına karşıyız! Çevrenin korunmasına değil, çevre söyleminin ekonomik ve siyasî çıkarların örtüsü hâline getirilmesine itiraz ediyoruz!

Mesele birkaç derecelik sıcaklık artışından ibaret değildir. Mesele, insanlığın nasıl bir dünyada yaşayacağı ve bu dünyanın kaynaklarının kimler tarafından, kimin yararına kullanılacağıdır.

Dünyayı kirletenler kürsüde konuşuyor, bedelini ödeyenler ise dışarıda bekliyor.

Doğayı talan edenler sürdürülebilirlikten söz ediyor, yoksulların önüne fedakârlık faturası bırakılıyor!

Küresel sermaye, yeşil dönüşümden kazanç devşirirken dünyanın yoksul halklarından yeni bir sabır ve fedakârlık bekleniyor!

Bu düzen sorgulanmadan iklim adaletinden söz edilemez!

Dünyayı kurtarmak istiyorsanız yalnızca karbon salımını değil, o salınımı sürekli üreten ekonomik ve siyasal ilişkileri de değiştirmek zorundasınız!

Dünyayı kirleten düzeni sorgulamadan dünyayı kurtaramazsınız!

Devamını Okuyun

Köşe Yazıları

Elveda Postmodern Kimlikçilik, Hoş Geldin Sınıf!

Yayınlanma:

-

Aklı başında her siyaset bilimci, artan eşitsizliğe dikkat çekiyor; kimlik siyasetine, kültürel liberalizme işaret ediyor ve aşırı sağ popülizm denen olgunun bu nedenle yükseldiğini belirtip artık ekonomik eşitlik vurgusu, yüksek bir siyaset yapılmasının zamanı geldiğini söylüyordu. Bu konuda fikirlerini önemsediğim, “sol liberal” kabul edilecek siyaset teorisyeni ve felsefeci Richard Rorty gibi bir isim, Marksizm’e yönelik habire kapitalizm tespitleri yapmayı bırakın da artık somut siyasî önerilerde bulunun derken özgürlükçü yeni sola da “Bırakın artık kimlik siyasetini; somut meselelere, özellikle de eşitsizliğe odaklanın!” tavsiyesinde bulunuyordu. Sadece o değil, kimi sosyalist entelektüeller de buna dikkat çekiyordu.

ABD’deki Demokratlar, bu kimlik siyasetinin başat aktörüydü. O dönemde Bush’un savaş politikalarından hoşnutsuz olan seçmenden, özellikle de sağlık sigortası sözüyle yoksul siyahilerden, hispaniklerden ve beyaz işçi sınıfından aldığı oyla başkan seçilen Obama’dan sonra bir daha beyaz işçi sınıfından oy alamayan, müesses neoliberal siyasetin bayraktarlığını yapan Demokratlar karşısında; Amerika’ya odaklanarak işçi sınıfının refahını yeniden sağlayacağını vaat eden Trump, Demokratları alt etti. Joe Biden’dan sonra onun yardımcısı olan, bir hispanikken egemen sınıf beyaz Amerika’ya hizmet eden Kamala Harris, Trump karşısında yenilmişti. O dönemde Harris’e ve İsrail’e verilen desteğe karşı çıkan Demokratların sol kanadı sözlerini dinletememişti ama sol kanat mücadeleyi bırakmadı ve kendilerine fırsat verildiğinde kapitalizmden en çok hoşnutsuz kalan gençlerden ve ilk kez beyaz işçi sınıfından yine oy alan sol Demokratlar, bu son seçimde Trump’a nal toplattılar.

ABD ara seçimleri Demokratların ezici zaferiyle sonuçlandı. Bunun en büyük nedeni; yükselen hayat pahalılığından mutsuz olan ve giderek eriyen orta sınıf; Trump’ın özel militer gücü hâline gelen Göçmen Polisine yönelik nefret ve elbette İran Savaşı ile oluşan petrol fiyatı kriziydi. Bu üç sonuca kibirli, “dediğim dedik”çi Başkanlık politikası da eklenince Trump için hezimet adeta kaçınılmaz hâle geldi.

Bu seçim sonuçları ve Avrupa’da son günlerde artan hayat pahalılığı protestoları bir ara çok revaçta olan kültür ve kimlik meselesini geri plâna atıp sosyal sınıfsal eşitsizliğe, dolayısıyla aslında mevcut vahşi kapitalizm modeline sert bir tepkiydi. Bu bakımdan aşırı sağın kültür ve kimlik meselesini öne çıkararak çekmeye çalıştığı kültüralist, kimlikçi politikalar karşısında ABD’de Mamdani’de somutlaşan sol popülist siyasetle cevap verilirse sağın yükselişinin önlenebileceğini gösteriyor. Bu sol popülist siyaset, aynı zamanda kültür de dâhil, her alanda demokrasiyi de ilerleten özgürlükçü bir sol popülizm olabilmeli. Kısacası bu seçimler ve protestolar; sınıf olgusunu, sınıf odaklı politikaları öne çıkardı bence.

Şimdi Ne Olacak?

Seçimlerden sonra en çok konuşulan konu, bu! Demokratların müesses nizam kanadı, Cumhuriyetçileri un ufak eden bu yenilgi sonrası Başkanlıkta ve mecliste, Senatoda da daha fazla koltuk sağlayacak demokrat sol politikalara da alan açan ama beyaz orta sınıf ABD’yi ve muhafazakâr seçmeni de kollayan bir orta yola mı sapacak yoksa yeni bir Kamala Harris faciasına daha yol açarak Cumhuriyetçi adayın seçimleri tekrar kazanmasını mı sağlayacak? Öncelikle muhafazakâr seçmen de gençler de giderek eriyen orta sınıfta, ABD’de artan eşitsizlikten yana çok tepkili; şirketlere hele de Cumhuriyetçi zengin Elon Musk ve Trump’ın yanında boncuk gibi dizilen teknoloji milyarderlerine tepkili. Kırsal Amerika’nın toprağını, suyunu, enerjisini çalan veri merkezlerini istemiyor; dahası yapay zekânın kontrolden çıkmasına dair de kaygılılar. Sol demokratların talebiyle teknoloji milyarderlerinden daha fazla vergi alınmasına tüm seçmen grupları sıcak bakıyor. Artan askerî harcamalardan, yeni savaşlardan hiç hazzetmiyorlar. Kısacası sınıf eşitsizliği ve milyarder sultası, seçmen nezdinde arzulanmayan şeyler ama diğer yandan bağışlarıyla destek veren o milyarderleri ürkütmek, huzursuz etmek de Demokratların müesses nizamcıları tarafından hiç istenmeyen bir şey. Bu anlamda Trump’la beraber kazançlarını katlayan şirketlere dokunmak, ateşle oynamaya eş değer. Tam da bu bağlamda, sol kanadın da istediği şekilde Musk ve benzeri teknoloji milyarderlerinin canını acıtacak şeylerin yapılması mümkün. Kısmen can acıtacak bu önlemlerin ötesine geçip milyarderlere servet vergisi getiren radikal politikalar, sol kanat istese de Demokrat Partinin politikası olmayacaktır. Hâsılı, oligarşiye dönük hamleler beklenmemeli; sol kanat partide çok etkili bir yere gelmedikçe Demokratların bu konuda çok ileri adımlar atması beklenmemeli. Kuşkusuz ücretliler için birtakım önlemler düşünecektir Demokrat elitler ama mevcut düzeni bozmadan. Kısacası sol kanadın talepleri bir yere kadar karşılanır; şayet Başkanlığı kazanırlarsa sol kanattan bir ismi bakanlar arasında görebiliriz de. Yani finansçı katırlarını ürkütmeden, yapılacak ne yapılacaksa. Gelgelelim istense de ABD’de oluşan oligarşiden hesap sorulamaz; bunların ölçüsüz servet biriktirmelerinin önüne geçilemez. Buna ABD’deki müesses nizam elitleri izin vermez. Kapitalizmin tam olarak altedilebilmesi için bir devrimsel iktidar değişimi gerektirir. Trump’la darbe alan küreselleşmeye de eski biçimiyle dönüleceği kanısında değilim.

Tüm bu ciddî düzen değişikliği ancak bir devrimle olacak bir şey ve ABD orta sınıfı da bunu istemez. ABD’deki iki partili sistem değişmedikçe solun yapabilecekleri kısıtlı. Hâsılı, mevcut eşitsiz düzenin bozulmadan devam edeceğini; hani o da sol demokratlar Parti içinde müesses nizam elitini etkisiz kılarsa Mamdani‘nin New York’ta yaptıklarını ulusal ölçekte yapacaklarını düşünüyorum. Bu da en azından şimdilik mümkün olmadığından biraz makyajın ötesine geçilemez.

Ortodoks Marksizm’in Körlüğü ve Tepki Olarak Postmodernizm

Bu seçimler ve Batıda da Asya’da da esen rüzgârlar, eşitsizliğe bir tepkidir. Postmodernite denilen ve esasında biraz da sömürgecilik karşıtı mücadeleden, yeni solcu düşünürlerden beslenen düşünce iklimi, sınıf siyasetini büyük anlatı ve totaliter, otoriter bir bakış olarak yaftalayan bir söylem oluşturdu. Dünyanın sadece zengin/fakir ekseninde açıklanamayacağını; bunun yerine mikro ölçekteki yerelliklerin, bireysel deneyimlerin ve farklı kültürlerin öne çıkması gerektiğini savundu. Sonuçta “tüm işçilerin ortak ekonomik çıkarı” gibi büyük bir hedef parçalandı; yerini mikro kimliklerin hak mücadelelerine bıraktı. Lyotard gibi düşünürler, ezilen kimliklerin sınıf siyasetinin altında ezildiğini; modernitenin, alt kimlikler yerine ulus ve sınıf gibi önde gelen büyük kimlikler içinde bunları kaybettiğini savundu. Bu kimlikçilik, liberaller arasında da yeni solcular hatta anarşistler arasında bile popülarite kazandı. Postmodernizm, kapitalizme ve sisteme karşı çıkma iddiasıyla yola çıkmıştı ancak sistemin temel direği olan ekonomik sömürüyü yapısökümüne uğratıp önemsizleştirip farkında olmadan küresel kapitalizmin en büyük ideolojik kalkanı hâline geldi. Sadece bu değil; popüler kültürü yüceltirken istemeden de olsa sağ popülizme de alan açılmış oldu ve sağ, tersine kimliklere karşı en acımasız konumu edindi.

Küresel kapitalizm gemiyi azıya almışken genelde iyi eğitimli beyaz yakalı kentli entelektüeller, gerici buldukları işçi sınıfından kendilerini soyutladılar; kadın, cinsiyet, cinsel yönelim, etnik azınlıkların talepleri öne çıkarıldı ve mücadele, kültür politikaları üzerinden yürütüldü ama eşitsizlikten, sömürüden vb. meselelerden söz etmek arkaik görüldü. Batı başkentlerinde, üniversitelerde bu kültür politikaları tartışılırken, eskiden solun kendine çektiği işçi sınıfı ve kent yoksulları sağın arpalığına dönüştü ve göçmenler üzerinden bu insanları kendilerine çektiler. Batı ülkelerinde bir zamanlar orta sınıf statüsüne yükselen bu kesimler, giderek yoksullaşmanın acısını tüm varlıklarında yaşıyorlardı. Sağ, bu eşitsizliği, eşitsizliğin arkasındaki başat güç olan kapitalizmi hedefe koymadan göçmenleri günah keçisi sayarak bu insanların öfkesini terkisine aldı ve liberallere, artık sermayenin hizmetine girmiş merkez sol partilere, yani sosyal demokrat partilere nal toplattılar. Hâlen de toplatıyorlar. Elitizmi, seçkinliği bir nefret timsaline dönüştüren sağcılar, halkın elitlere ve siyasetin aynılaşmasına duyduğu öfkeyi yakıta dönüştürüp iktidara yürürken radikal sol da ılımlı sol da nal topluyor. Bu olgunun besin maddesi hâline gelen küçük burjuva ideolojisi sayılan postmodern kimlik siyasetiyle efsunlanmış sol, büyük oranda hâlâ işçi sınıfını tarafına çekebilmiş değildi.

Bütün bunları mümkün kılan, Sovyetlerle beraber klasik sosyalizmin de büyük bir itibar kaybına uğraması oldu. Klasik (Ortodoks) Marksizm, dünyadaki her şeyi “ekonomik altyapı” (üretim ilişkileri, sınıf çatışması) ile açıklıyordu. Bu teoriye göre, işçi sınıfı devrim yapıp fabrikalara el koyduğunda toplumdaki kadın ezilmişliği, ırkçılık veya kültürel baskılar da kendiliğinden çözülecekti. Postmodern düşünürler (birçoğu eski Marksist veya sola yakın isimlerdi) bu bakışı “ekonomik indirgemecilik” (ekonomizm) olarak görerek reddettiler. Sovyetler Birliği’nde (Stalinizm) fabrikalar devletin olmuştu ama bireysel özgürlükler yok edilmiş, otoriter bir devlet yapısı doğmuştu.

Postmodern entelektüeller, baskının sadece fabrikada zengin ile fakir arasında olmadığını; dilin içinde, psikiyatride, hapishanelerde, ailede ve gündelik yaşamda da (Foucault’nun tabiriyle “mikro iktidar alanlarında”) var olduğunu savundu. Dolayısıyla Ortodoks Marksizm’in “tek kurtuluş işçi sınıfındadır” tezine bayrak açtılar. Tüm bunlar aslında klasik sosyalist öğretinin göz ardı ettiği diğer eşitsizliklerdi ve temelinde de hiyerarşi vardı fakat klasik Marksizm tüm bunları göz ardı edip proletarya devrimini merkez koyan bir siyasi strateji izlediğinde bu diğer ezilen sınıfların ilgisini çekmedi, gençler. Kadınlar, gayler Marksizm’den çok yeni sola özellikle de Anarşizme daha fazla yakınlık duydu.

İşin ironik ve trajik boyutu tam da burada başlar. 68 rûhu ve postmodern düşünce, başlangıçta bireyi devletin, toplumun ve Ortodoks Marksizm’in otoriter kalıplarından kurtarmak için yola çıkmıştı. Feminizm, gey hakları ve sömürgecilik karşıtlığı gibi alanlarda muazzam insanî kazanımlar sağladı ancak 1980’lerden sonra neoliberal kapitalizm, bu “farklılık, bireysel otantiklik ve kimlik” vurgusunu çok hızlı bir şekilde manipüle etti. Fabrikaları kapatıp sendikaları dağıtırken (ekonomik sağcılık) bireylere “Kendini gerçekleştir, farklı ol, kendi kimliğini tüketim nesneleriyle yansıt!” diyerek postmodernizmi bir pazar stratejisine dönüştürdü. Yani kimlik meselesinin her şeyin önüne geçmesinin tüm sorumluluğunu postmodernizme yüklemek haksızlık olur. Kimlikçilik, kapitalizmin de teşvikleriyle bu denli öne çıktı. Böylece eşitsizlik ve ezilen sınıfların yaşadıkları görünmezleştirildi.

Oysa sosyalist solun da sosyal demokrasinin de tüm bu sorunların temelinde yatan hiyerarşik eşitsizliğe karşı, her iki eşitsizliği de kucaklayan; sınıf eşitsizliğine sırtını dönmeden kimliksel ve kültürel meseleleri de kapsayan eşitlikçi bir siyaset izlemesi mümkündü. Klasik Marksist solun hâlâ her sakallıyı Marx dedeye benzetip ekolojiden kimlik haklarına kadar her meseleye Marx’tan, Kapital’den bir delil getirmek ve Marx’ın eserlerinde buna değindiğini belirtmekle meşgul olması da neoliberalizmin işini kolaylaştırdı. Bu anlatı, gençlere de eğitimli işçi sınıfına da eğitimsiz işçi sınıfına da yabancılaşan bir 19. yy nostaljisi olmaktan öteye geçemeyip kapitalizm şeytanını taşlamaktan siyasî bir başarı hacısı olamadı, olamayacak da! Marksizm denen ideoloji, artık bir seküler dine dönüşmüş durumda ve onu değiştirmek olası değil; bunlardan bir şey olabilme ihtimalini görmüyorum.

Hâsılı, klasik Marksizm çürürken yeni bir sol dalga, adım adım yükseliyor. Bu dalga, köklü siyasî değişimleri başarıp sistemi dönüştürebilir mi, bunu da yaşayarak göreceğiz. Bu kayıttan sonra Amerikan seçimlerinin mesajına dönersek “eşitsizlik” meselesinin en önemli mesele olduğunu görüyoruz çünkü sağcı liberal ekonomi politikaları deyim yerindeyse toplumları “târumâr” etti, etmeye de devam ediyor.

Zenginler Yoksulları Yediğinde: Amerika’da Burundan Solutan Eşitsizlik

Mali hükümdarı ve bazı tahminlere göre tarihin en zengin insanı olan Mansa Musa, Mekke’ye bir hac yolculuğu yapmaya karar verdi. Çağdaşları, yolculuğunu hem hayranlıkla hem de dehşetle anlattılar: Krala 60.000 hizmetkâr ve 12.000 köle eşlik ediyordu ve bir deve kervanı, teçhizatın yanı sıra bir tondan fazla altın taşıyordu. İmparatorluğun tüm altın rezervlerine fiilen sahip olan Musa o kadar zengindi ki geçtiği şehirler daha önce hiç görülmemiş bir enflasyonla karşı karşıya kaldı ve bu da yerel ekonomik krizlere yol açtı. Kralın servetini modern terimlerle belirlemek zordur ancak bazı kaynaklar bunun günümüzdeki yaklaşık 400 milyar dolara denk geldiğini tahmin etmektedir. Bu da onu Elon Musk‘ın yanında daha alt bir zengin yapıyor. Bu arada Mansa Musa‘nın Tevrat ve Kur’an‘da geçen ve servetinin ölçüsüz olduğu belirtilen Kârun olduğunu söyleyenler de var.[1] Tarihçilerin ittifak ettiği kişi aslında Lidya Kralı Krezus/Kroisos. Krezus‘un efsanevî zenginliğinin temel sebebi, tarihte saf altın ve gümüşten standart madenî parayı ilk kez bastıran ve basım tekelini elinde bulunduran hükümdar olmasıdır. Bu durum, bugünkü bir ülkenin merkez bankasına sahip olmaktan çok daha ötedir; dünyadaki küresel para dolaşımını ve ticaretin kurallarını tek başına belirlemiştir.

Düşünün ki Mansa Musa, döneminde tüm tasavvurların ötesinde bir zengin kabul ediliyor lâkin günümüzde ancak “Eh işte!” denecek bir zengin ve Musk’ın servetine erişemiyor.

Sadece Elon Musk‘ın mevcut serveti seçimlerden önce 1.2 trilyon dolardı; bu, orta zenginlikte kabul edilen birçok ülkenin yıllık bütçesine denktir. Buna mukabil geçen yıl çoğu Afrika’daki aç insanların sayısı 65 milyon kişi arttı. Dünyanın en zengin 12 kişisinin serveti ise 2 trilyon dolar ve ilk 10’u ABD’de yaşıyor.

Bu bakımdan ABD, dünyanın en eşitsiz ülkelerinin başında geliyor. Amerikan hânelerinin en zengin %1’lik kesimi, ülkedeki toplam servetin yaklaşık %32,5’ini tek başına elinde tutuyor. En zengin %10’luk dilim ise toplam kişisel servetin %70’inden fazlasına ve borsadaki hisse senetlerinin %88,1’ine hükmetmekte!

2022’den 2025’e kadar en zengin %10’luk hâne halkının net serveti 872.400 dolar arttı. Bu hâne halklarının 2022’deki ortalama net serveti 2.797.500 dolardan 2025’te 3.669.900 dolara yükseldi. Hisse senedi piyasasının değerinin artması ve en zengin hâne halklarının bunun büyük bir kısmına sahip olması nedeniyle net servetlerinin 2026’da da önemli ölçüde artmaya devam etmesi muhtemel.[2]

2025 yılında Başkan Trump, düşük ve orta gelirli Amerikalıları olumsuz etkilerken ultra zenginleri daha da zenginleştiren politikalar içeren Büyük ve Güzel Bir Yasa Tasarısı’nı (One Big Beautiful Bill Act, OBBBA) imzaladı. Dolar cinsinden (ve yüzde puan değişimi olarak) OBBBA’dan en büyük vergi indirimleri en yüksek gelir dilimine gidiyor. En düşük gelir dilimi 2026’da 150 dolarlık bir vergi indirimi alırken en zengin gelir dilimi 12.540 dolarlık bir indirim alıyor. En üstteki beşte biri ayrıntılı olarak incelediğimizde eşitsizlik daha da çarpıcı hâle geliyor: Ortalama tutar 12.540 dolar iken en üstteki yüzde 0,01’lik kesim 286.440 dolarlık bir vergi indirimi elde ediyor. Ortalama bir Amerikalı, Trump yönetiminin politikaları nedeniyle giderek daha fazla zorluk çekiyor ancak ultra zenginler daha da zenginleşmeye devam ediyor.[3]

ABD bir dönem refah devleti uygulamalarıyla işçi sınıfını orta sınıf yapmıştı. Reagan’la başlayan zengin kayırmacı politikalar bu dengeyi tersine çevirdi: En üst %1’in gelir payı 1970’lerin sonundaki %10-11 bandından 2020’de %18,7’ye tırmandı. Reel ücretler ise 1972 zirvesinin hâlâ altında; orta sınıfın gelir artışı, verimlilik artışının çok gerisinde kaldı. Oysa dünyada üretilen servet, hakça bölüşülse uzmanların tespitine göre herkese aylık 1.200 Euro gelir düşebilir.[4] Bu, belki Almanya’daki bir işçi için düşük ücret ama Hakkâri’deki bir aile için zenginliktir.

Tam da bu yüzden sol demokratlar için bu zafer, bunu değiştirebilme imkânı anlamına geliyor. Demokratlar Temsilciler Meclisi ve Senato’nun kontrolünü ele geçirmiş, Donald Trump ve Cumhuriyetçi Parti’yi küçük düşürmüş olabilirler ancak gerçek mücadele daha yeni başlıyor. Sol demokratlar için bu, sadece yolsuz Trump rejimini hesap verebilir hâle getirme mücadelesi değil; bu, aynı zamanda Chuck Schumer ve Hakeem Jeffries de dâhil olmak üzer, Demokrat Parti’nin şirketlere bağımlı hiyerarşisini ortadan kaldırma mücadelesi!

Demokrat Partinin merkezci elitleri, Bill Clinton’ın başkanlığından bu yana işçi sınıfına yapılan en büyük ihanet olan NAFTA[5]‘yı getiren ve Sosyal Yardım gibi programları ortadan kaldıran, savaş makinesine, İsrail lobisine ve milyarder sınıfındaki finansörlerine son derece boyun eğen, kurumsal ve oligarşik yönetimin siyasî liberal örtüye sarılmış hâliyle ABD’de eşitsizlik alıp başını giderken her iki partide de yolsuzluk alabildiğine yaygın! Federal kurumlar içten içe tahrif edilmiş ve yok edilmiş durumda!

Yüksek Mahkeme de dâhil olmak üzere mahkemeler, sağcı ideologların eline geçti. İşçi sınıfı, borç köleliği ve düşük ücretlerle felç edildi. Anayasal normlar ve korumalar ortadan kaldırıldı. Trump da dâhil olmak üzere milyarderler neredeyse hiç gelir vergisi ödemiyor. Büyük işletmelerin kendi seçtikleri adayları finanse etmelerine izin veren 2010 tarihli Citizens United Yüksek Mahkeme kararı, yasallaştırılmış rüşvet sistemini sürdürüyor.

Halk; asgarî ücret artışı, herkese yönelik sağlık sigortası, büyük bankaların ve özel sermaye şirketlerinin düzenlenmesi, İsrail’e silah sevkiyatının sonlandırılması ve seçim finansmanı reformu için yaygara koparabilir ancak Demokrat Parti liderliğindeki hiç kimse bunları dinlemiyor veya umursamıyor. Onlar patronlarına hizmet ediyorlar!

Tabii genç kuşak ve işçi sınıfı, bu merkezcilere değil Mamdani gibi sol demokratlara oy verdi. Bu nedenle sol demokratlar, bir yandan milyarderlere hizmette kusura kalmamaya azmetmiş bu alçaklarla, diğer yandan da Trump’la ve onun gözde oligarklarıyla mücadele edecekler.

Hâsılı Amerikan seçimleri, Fransa’dan Sırbistan’a dek birçok yerde oluşan neoliberalizme ve onun mutlak tekelci versiyonu olan sonluluk kapitalizmi denen biçimine dönük ciddî bir tepki. Ana akım Demokratlar mevcut neoliberalist elitist anlayışları devam ettirirlerse, ABD başkanlık seçiminde bu aldıkları oyu alamayabilirler.

Kısacası dünya, solun her biçimine ve her sosyal adalet yanlısına açık; yeter ki dogmatizmi bırakıp insanların hayatlarına dokunan politikalar üretebilsin!

Elbette burada bir mesaj da AKP’li  olmayan İslamcılara: Ali Şeriatî’nin mesajını güncelleyen, kendilerini ve ufuklarını yenileyen TOKAD, Anti-Kapitalist Müslümanlar gibi gruplarla Kur’an merkezli İslam’ın mesajı birleşirse ve bunlar da Gannuşi’nin özgürlükçü fikirlerini daha da radikalleştirirse Gazze için oluşan vicdan ortaklığı üzerinden farklı bir dalga üretebilirler. Bunu da başka bir yazıda ele alacağım.

 

Dipnotlar:

[1] Aslında Kârun’un tarihi bir figür olup olmaması Kur’an’daki kıssa mantığı açısından önemli değil çünkü Kur’an kıssaları tarihî belge olmaları bakımından değil ahlâkî mesaj taşıması bakımından çok önemlidir. Netice de Kârun ister tarihsel bir figür olsun isterse mitik bir kişi olsun neticede o, her hâlükârda servetin, ölçüsüz birikimin ama en önemlisi kibrin sembolü. Firavun siyasî kibrin, Kârun ekonomik kibrin sembolleri ve mesaj açık: Kibir, felâket getirir! Allah, kibri yerin dibine batırır. Malın devletin olduğu düzenlerde mazlumların safında yer alır ve onları insanlığın öncüleri olarak öne çıkartır. Bu bakımdan Kârun ve Firavun üzerine bir güncel Kur’an sosyolojisi merkezli analiz yapmak ve Asr Sûresi ile diğer önemli ayetleri de işin içine katan bir ontolojik sınıf analizi yapmayı da istiyorum.

[2] Juliana Menasce Horowitz ve Richard Fry, Trends in Income and Wealth Inequality (Gelir ve Servet Eşitsizliğindeki Eğilimler)               https://www.pewresearch.org/social-trends/2026/10/14/trends-in-income-and-wealth-inequality-2026/

[3] Algernon Austin, The Wealth of the Richest Americans is Up by Nearly $1 Million, So Trump Rewarded Them With a Big Tax Cut (En Zengin Amerikalıların Serveti Neredeyse 1 Milyon Dolar Arttı; Bunun Üzerine Trump Onlara Büyük Bir Vergi İndirimi ile Ödüllendirdi.) November 5, 2026/5 Kasım 2026, Counter Punch https://www.counterpunch.org/2026/11/05/the-wealth-of-the-richest-americans-is-up-by-nearly-1-million-so-trump-rewarded-them-with-a-big-tax-cut/

[4] World İnequalıty Report 2026, https://wir2026.wid.world/www-site/uploads/2026/09/World_Inequality_Report_2026.pdf

[5] NAFTA (Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması / North American Free Trade Agreement), Amerika Birleşik Devletleri, Kanada ve Meksika arasında imzalanan ve 1 Ocak 1994 tarihinde yürürlüğe giren, üç ülke arasındaki gümrük vergilerini ve ticari engelleri büyük ölçüde kaldıran kapsamlı bir bölgesel ticaret anlaşması. NAFTA aynı zamanda, neoliberal ekonomi modelinin tarihteki en somut, en büyük ve en radikal uygulamalarından biridir. Neoliberalizm teorik bir çerçeve ve politika sepeti sunarken NAFTA, bu politikaların kıtasal ölçekte hayata geçirilmesini sağlayan yasal bir sözleşme işlevi görmüştür. NAFTA, özellikle Bölüm 11 (Chapter 11) mekanizmasıyla çok uluslu şirketlere devasa haklar tanımıştır. Bu madde sayesinde yabancı şirketler, kârlarını engelleyen ulusal yasalar (çevre, sağlık veya işçi hakları düzenlemeleri dâhil) çıkaran hükümetlere uluslararası tahkim mahkemelerinde dava açma hakkı kazanmıştır. Bu, piyasanın ulusal egemenliğin üzerine konmasıdır. NAFTA, sermayeye sınır ötesi tam serbesti tanırken, emeğin (işçilerin) dolaşımını sınırlandırmıştır. Bu durum, ABD’li şirketlerin fabrikalarını daha düşük ücretli ve sendikasız Meksika sınırına (maquiladora) kaydırmasına yol açmıştır. Sonuç olarak hem ABD’deki mavi yakalıların pazarlık gücü kırılmış hem de Meksika’da sendikasız ve düşük ücretli bir çalışma düzeni neoliberalizmin rûhuna uygun olarak yerleşmiştir. Özetle neoliberalizm, küreselleşmenin ideolojik motoruysa NAFTA da bu motorun Kuzey Amerika kıtasında dönmesini sağlayan dişli çark olmuştur.

Devamını Okuyun

GÜNDEM

0
Would love your thoughts, please comment.x